Twittoem Δεκέμβριος 2011:Θέλω συντέλεια στην εντέλεια!

Θέλω συντέλεια στην εντέλεια!
Να μην μείνει κουκκίδα,να μη μείνει τελεία
Να μείνει μόνο ο "μεγατόνος" πάνω απ'το θαυμαστικό (!)

Θέλω ράμματα για τη γούνα των σκύλων
ενώ είναι ζωντανά κι οργανωμένα,
ενώ λυμαίνονται το κέντρο,
ενώ γίνονται mainstream επαναστάτες,
οι νέοι "σκυλάδες"!

Θέλω ανισότητα,ανάμεσα στους μικρούς και τους μεγάλους,
τάφρο με σκυλόψαρα,να μην βλέπουν,οι μεν τους δε,
να μην ξέρουν πως  υπάρχουν,απλά να περνούν
απ'το ένα στο άλλο στρατόπεδο και να ξεχνούν ολότελα
που βρίσκονταν,που θα ξαναβρεθούν!

Θέλω χρόνο,όχι χρόνια
μέσα σε νύχτες πρωινές,
ξαπλωμένος σε στήθη δασιά
ν'ακούω καντήλια βλαστημημένα
μέσα από παπαδίσια στόματα

Θέλω συναίνεση απ'όλους,
για το εκλεκτό,που σε λίγο θα είναι το τίποτα,
για το κυρίως,που σε λίγο θα είναι έκθεμα,
για το πολύ,που σε λίγο θα λέγεται αλλιώς
γι'αυτό δεν θέλω ου ,αλητάκια

Θέλω εσένα μέσα σ'όλους τους
να δίνουμε μαζί την ιερότερη των μαχών
του ανθρώπου,να μην καταλάβει ποτέ κανείς
πως ο καθένας μας είναι απόρροια
πολλών μυαλών

Θέλω να ζήσω για να με καμαρώσω νεκρό,
και μετά να προβώ σε αλλαγή καριέρας,
να γίνω ξεναγός χρονομηχανής,δηλαδή Ιστορικός του
μέλλοντος,προς το παρόν είμαι μια
τσόντα που θα ΄θελε να είναι
ρομαντική κομεντί

Θέλω να γίνω και γω γέρος έχοντας
ρουφήξει καλοτυχία απ΄τους προγενέστερους,
και σεβάσμια παιδιά να με κοιτάνε στοργικά
αγνοώντας τη βαμπιρική φύση όλων όσων γέρασαν ποτέ

Θέλω να ζήσω ερασιτεχνικά με επαγγελματική
διαύγεια,κάνοντας τη ώρα μου αερολέσχη για σαιτόμορφες
ιδέες,να διάγω βιος θερισμένο στα πελάγη των οδών κ
στους λειμώνες των ορόφων,με χρυσά αγάλματα
αποθησαυρισμένα σε αχνιστά κρεβάτια

Θέλω να δουλεύω για σένα
και να με πληρώνεις με φρέσκο σπέρμα στο στόμα,
κι όχι άλλοι με χαρτιά για να αποστηθίζω
παλίμψηστες παραλλαγές στο ίδιο θέμα,
χρόνο με το χρόνο πιο ξεθυμασμένες,πιο στυφές
που κάνουν το μνημονικό μου κόπρανο

Θέλω η ζωή μου να γίνει διαφημιστικό,
να ερμηνευτώ από έναν υποτιμημένο ηθοποιό
που θα αστράψει μια φορά και θα ξαναχαθεί
 κι όταν όλα θα κατουρηθούν για ομορφιά
να είμαι εκεί για να γεμίσω τα κρυστάλλινα
ποτήρια ως πάνω

Θέλω αρχαίους πολιτισμούς,να με κοιτάξουν κατάματα,
και να μου πουν "εμείς τα σκατώσαμε χειρότερα"
και μεις με ένα "γιατί" στο στόμα πεθάναμε
κ έπειτα να δώσουμε μια τεράστια χειραψία,
ο ένας στο κωλομέρι του άλλου,σαν γράπωμα αγάπης,
και να δούμε τον ήλιο να δύει για τελευταία φορά

To καπέλο (Τα σκυλιά είναι μεγάλα πουστράκια)

Τα σκυλιά δεν σε πειράζουν αν δεν τα πειράξεις…Ναι,όσο οι γκόμενοι δεν σε κερατώνουν αν τους έχεις στα όπα-όπα,αν ψεξαχνίζεις τη σχέση σου,τη ρένεις κάθε τόσο με μύρο από εύοσμες τονωτικές σπονδές μικρών εκπλήξεων,δίνεις χώρο και χρόνο στον άνθρωπό σου για να σου αποδείξει πως όλα αυτά είναι τόσο μεγάλες ΜΑΛΑΚΙΕΣ όσο και οι ονειροπαγίδες ή κάθε λογής χαϊμαλιά νευροπαθών προσήλυτων!Ειλικρινά σας σιχαίνομαι όλους εσάς τους άκριτους ζηλωτές της αποφένειας.Επιστημολόγοι,εγκυκλοπαιδιστές,ιδεαλιστές,ιστορικοί,μιντιάδες,τζογαδόροι,μύστες,ιεροφάντες,μαθηματικές ιδιοφύες που ανιχνεύετε αδιάσειστες αιτιάσεις και προμελετημένη συνδεσμικότητα παντού στη φύση και στον ρου της κοινωνικής ζωής.Χαίρομαι όταν καταλήγετε να αυτοκτονείτε ημίτρελλοι πνιγμένοι στο σκατό σας απ΄την αλαζονεία και την υπερπροσπάθεια να αποδείξετε κάτι που σας ξεπερνάει, γιατί απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

   Ποιος αποκάλεσε αυτούς τους τετράποδους ημιπαράφρονες ευφυείς,ευθύς εξ’αρχης;Ποιο αρχίδι;Ποιά βουκόλα που μεγάλωσε με τσοπανόσκυλά,ποιος μεγαλοαστός που λάτρευε το κηνυγόσκυλό του πιο πολύ κι απ΄τη γυναίκα του,ποια μοντέρνα μικροαστική παρήχηση μεγαλομανούς ηγετικού μάνεκιν που θέλει να διαφευντεύει στο φέουδο των 60 τ.μ δίποδους και τετράποδους υπήκοους και να τσιμπάει και εξ’ αντανακλάσεως το πλάγιο ego booster του απαστράπτοντος ΙQ του πιο πιστού του φίλου; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΞΥΠΝΑ! Είναι ημιπερατά, ημιεξημερωμένα, αμφίθυμα, θολά, με τα φεγγάρια τους,ύπουλα όπως όλοι οι δούλοι και αφοσιωμένα σε ένα πρόσωπο όπως επίσης όλοι οι δούλοι!Ανοίγουν πόρτες,κουβαλάνε εφημερίδες,πιάνουν ιπτάμενα κούτσουρα,γλύφουν χέρια,προγκάνε τον Παπά και τον Αλβανό,καταλαβαίνουν κάποιον απ΄το μαρσάρισμα της μηχανής του αυτοκινήτου.(Ναι βρε ζώον,αν είχες εύρος ακοής τόσα Hz παραπάνω θα άνηκες στους καθυστερημένους αν δεν καταλάβαινες τον ήχο των βημάτων της γκόμενάς σου απ’την είσοδο της πολυκατοικίας κιόλας) Κι απ’την άλλη σκάβουν την άσφαλτο για να χέσουν (ιδιοφυές),μυρίζουν τους κώλους τους,γαβγίζουν αναίτια,αλαφιάζονται και σκούζουν,είναι κοιλιόδουλα,μαδάνε,έχουν ασθένειες,βρωμάει η ανάσα τους και κυρίως ΔΑΓΚΩΝΟΥΝ! Τέλος πάντων για να τελειώνουμε και να περάσουμε και στα γεγονότα τα σκυλιά είναι το απόλυτο παράδειγμα του τι θα γινόταν ο άνθρωπος αν ζούσε σε δυο παράλληλα σύμπαντα ταυτοχρόνως και στο ένα μάλιστα εκτελούσε και χρέη δουλακίου ολκής με αμπαλάζ σύντροφου,σύμμαχου,εξομολογητή,γούτσου-γούτσου toy για διαολόπαιδα και δε συμμαζεύεται.Θα ήταν μια πουτάνα σε ρόλο της καλόγριας!

  Ήμουν λοιπόν και περιδιάβαινα κατά την προσφιλή  μου συνήθεια μόνος σ’αυτό το συφοριασμένο λεκανοπέδιο και τα βηματά μου με έβγαλαν στη ρίζα της Ακροπόλεως σε αυτόν τον κακάσχημο δρόμο με τις φαβέλες τη Διονυσίου Αρεοπαγήτου!Και εκεί που ανέβαινα αμέριμνος την πλακόστρωτη ανηφόρα απόλαμβάνοντας το κρύο και τη μουσική στ’αυτάκια μου τα σκουφοσκεπασμένα ξάφνου λίγο πριν στρίψω για το Μουσείο Ακροπόλεως βλέπω μια αγέλη από 5-6 σκατοτετράποδους μόρτηδες να κοντοστέκεται και να με κοιτάει βαθιά,εξεταστικά,προειδοποιητικά.Ναι εκεί μάσησα,δεν ήταν μόνο ότι χέστηκα πρώτη φορά στη ζωή μου από ζώο αλλά ήταν τόσο στοχευμένο το βλέμμα τους,σαν να ήλεγχε ποια επρόκειτο να είναι η επόμενή μου κίνηση ουτοσώστε να οργανώσει ανάλογα την καταλληλότερη επίθεση.Έμεινα ακίνητος και τότε εντελώς απρόκλητα (σαν bullies,σαν ΜΑΤ ξέρω και γω σαν τι) μου την έπεσαν στεγνά.Γαβγίσματα,τεντώματα λαιμών,γρυλίσματα,αποκαλύψεις σιελοσταγών  κοφτερών  οδοντοστοιχιών μέχρι που ένα αηθέστατο ασπρότριχο πουστράκι -που να πιάσει τσιμπούρια μέχρι και στο εσωτερικό απ’το γλιτσερό κόκκινο παπάρι του-μου έριξε μια στα πισινά,πάνω απ΄το παλτό ευτυχώς,πισώπλατα και άτιμα!Συνήλθα σχετικά γρήγορα ομολογώ και θα το είχα ξεχάσει το περιστατικό αν σήμερα στο πρωί στο Ζάππειο δεν μου συνέβαινε το sequel!

    Κατεβαίνω ωραία ωραία απ’το λεωφορείο,τραλαρί,τραλαρό και μόλις περνάω τη στάση λίγο πριν την κεντρική πύλη του Ζαππείου,αισθάνομαι ότι έχω παρέα,κοιτάω κάτω,δυο κουμάσια πάλι,έτοιμα για τσαμπουκά.Γιουρούσι κανονικό,ούτε που πρόλαβα να αντιδράσω.Δαγκωνιές!Πολλές αυτή τη φορά!Είχα βάλει τα χέρια μέσα σε ένα θεόχοντρο παλτό που το σέρνω πάνω μου απ΄τον καιρό της Αγγλίας και με έχει σώσει από κρύα και δρολάπια και φώναζα κάτι τρομακρατημένα «Εεεε!» μην μπορώντας να τα αναχαιτίσω!Κάτι Κινέζες κοίταζαν έντρομες απ’τη στάση του λεωφορείου και ξεπατίκωναν όπως,όπως τα «Εεεε» μου –σιγά μην αυτοσχεδίαζαν-Κινέζες γαρ- μέχρι που ο εφιάλτης έληξε όπως ξεκίνησε εντελώς απρόκλητα!Τη σκαπούλαρα με μια μικρή εκδορά στο καρπό.Εκεί που κάνω να προχωρήσω κατεβαίνει μια τύπισσα που είχε παρακολουθήσει το συμβάν απ’το ασφαλές,προστατευμένο περιβάλλον του τρόλλει που επέβαινε και μου πετάει ένα μετριοκρατικό,αποστασιοποιημένο,συγκαταβατικό,φιλοζωοοπαδικό,ΑΘΛΙΟ:«Το καπέλο σας φταίει!Τα σκυλιά τρελλαίνονται με κάτι τέτοια!Μάλλον τους θυμίζετε κάποιον που τα έχει πειράξει!»….Δεν βιαιοπράγησα,δεν έβρισα,δεν έφτυσα ήμουνα αξιοθαύμαστα εγκρατής,της είπα και για το άλλο περιστατικό όπου φορούσα τον ίδιο ακριβώς σκούφο και την παρακολούθησα να χάνεται με μια στωϊκότητα κουνώντας το κεφάλι που τώρα που τα θυμάμαι απορώ γιατί δεν βιαιοπράγησα,δεν έβρισα,δεν έφτυσα!

    Το καπέλο μου λέει!Που δεν είναι καπέλο!Το κυνηγετικό μου το σκουφί!Το χακί με το γείσο!Που δεν το βγάζω από πάνω μου!Που είναι δεύτερο δέρμα στο κεφάλι μου!Που το χω για ληρί!Για έμβλημα!Για θηραιό!Που ολοκληρώνει το προφίλ του urban aboriginal πιο τέλεια απ’όλα τα μουστάκια κι όλα τα γιλέκια των hipsters!Και γιατί αυτό,γιατί όχι αυτά τα ροζ χτυπητά με τα πον-πον που φοράνε τα μικρά,γιατί όχι τα άλλα τα σακουλιαστά που φοράνε τα ρασταφάρια και παραμαζεύουν μέσα όλα τα τσιβωτά τους κοτσίδια,γιατί όχι τα ημίψηλα,τις τραγιάσκες,τα αγιοβασιλιάτικα,το δικό μου βρήκανε να τους γυρνάει το μάτι,που να τους βγει σαν λουκουμάς;Και τώρα τι δηλαδή θα πρέπει να βγάινω απ’τις εξόδους τους μετρό και να κρατάω στα χέρια το μονακριβό μου πριν εποπτεύσω περισκοπικά ολοτρόγυρα για μαλλιαρούς κοντούς όγκους και μακρινά γαβγίσματα;Ζωή θα είναι αυτή,να τρέμεις όχι  μη πας από οπλισμένη σπείρα μεταναστών,μην πας από διασταυρούμενα πειρά ληστών,συμπλοκή,γκλοπιά αλλά μήπως σε φάνε οι σκύλοι μες στην ίδια την Πρωτεύουσα; Και τι μνημονικό χνάρι να υπερίσχυσε απ’την άλλη μέσα στα βλαμμένα κεφάλια τους και τα μετέτρεψε σε δολοφονικά αρπακτικά.Ποιός τα βασάνισε;Μπορεί κάποιο αταβιστικό σχηματικό μοτίβο προαιώνιου εχθρού να πυροδοτεί την επιθετικότητα μέσα στα πεπιεσμένα μυαλά τους!Ίσως τους μοιάζω με υπερφυσικό θήραμα ίσως με υπερφυσικό θύτη.Και πόσο ΗΛΙΘΙΑ μπορεί να είναι να μπερδεύουν το μπόγια που τα σάπισε στο ξύλο με κάποιον τυχαίο διαβάτη που απλά φοράγε κάτι παρεμφερές στο κεφάλι του!Και όλα αυτά μόνο στη περίπτωση που δεχτούμε την λογικοφανή αιτιολογία της λεγάμενης ώς ορθή.Αλλίως αποκλείεται να μην υπάρξουν κι άλλα κρούσματα με αυτά τα ξετσίπωτα.Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος πλέον τα σκυλιά είναι μεγάλα πουστράκια!

Tα γλυκά παράθυρα του κόσμου

Στις μεγάλες εξαντλητικές βόλτες
κάθε λίγο και λιγάκι καλέσματα επενεργούν,
τα σκιερά κτίρια,οι φωτισμένες είσοδοι,
κάνουν ένα παράξενο καλό,κάτι αναζωογονούν,
σε ωθούν να καταλάβεις

Ένας βαρύς όγκος που βηματίζει γοργά
μέσα σε βαριά παλτά,κρύα χέρια κ ένα καλώδιο
που χάνεται στη μια τσέπη,από κει στραγγίζει
άγρια μουσική μέσα στο κεφάλι,ώσπου τα μάτια
αρχίζουν να καλυτερεύουν

Φως αχνίζει από τρύπες,εσωτερικά φατνωμάτα,
πάντα κάτι επίκειται,κάτι γιγαντώνεται,κάτι παρέρχεται
η στατική θαλπωρή σε φουσκώνει,η αλλότρια γλύκα,φρουρός
κάθε σπιτιού μια ράτσα μαλλιαρού χνώτου

Σ'όλα ένα ντουλαπάκι με χάπια,σ'όλα κάτι γλυκό στα ψυγεία,
αριθμοί κοιμούνται σ'εκκλησίες,τρομεροί ετοιμάζουν
πρωινά,αφροδίσιοι βουτάνε σε σεπτές μεριές κρεβατιών

Ποτέ τρελλός ήχος,ευγενείς αργοί Θεοί,ενυδρεία,πλανητάρια,κινουμενες νεκρές
φύσεις,τα πόστερ μου,με τα ζώα,με τις αγέλες,
απ'έξω,αργά,αργά,καταπλέω στον ακάλυπτο αέρα,διογκωμένος

Ψάχνω μυστήρια,ενάρξεις,σε σαλόνια γιατρών,πηδηχτότοπους,
γκισέ,στάσεις λεωφορείων,γιαπιά,εσωτερικά αυτοκινήτων,χαμόσπιτα,βίλλες,
προαύλια,κλειστα κολυμβητήρια,τόπους μνήμης-μαρτυρίου,λαϊκές κ υπεραγορές,βιτρίνες,μπαρμπέρικα,αεροδρόμια,λιμάνια,νοσοκομεία,
δωμάτια,εκεί με το σακί γυρνάω κι αραδιάζω την αληθινή συγκομιδή:
Χώροι-χοροί,ανοιχτωσιά-ανυχτοσιά!

Έτοιμος για τις φλούδες τις νύχτας,το καυτό ρευστό σφαιρίδιο σοκολάτας
 απ'τα γεμιστά χιόνια των άλλων;Έξω απ΄τις χαμοκέλες,
τα ακριβόσπιτα,τις λεωφόρους πάντα κάποιος,μόνος περπατά,
ρουφώντας ζωή απ΄τα γλυκά παράθυρα του κόσμου

Τwittoem Νοέμβριος 2011 Ξεχνάω

Ξεχνάω ένα σωρό χρήσιμα πράγματα
που θα με έκαναν πιο ενδιαφέρων
πληροφορίες,λεπτομέρειες,ιστορικά γεγονότα,ημερομηνίες,ονόματα σημαινόντων,
γενικές γνώσεις,απίθανα τρίβια,ανέκδοτα και γρίφους,διευθύνσεις και παράδρομους χωρίς κίνηση,γενέθλια και γιορτές,επαιτείους και παγκόσμιες ημέρες-συνειρμικά κλειδιά που θα με οδηγούσαν στο αστείο,την ένθερμη άποψη,το βραβείο

Ξεχνάω να μετρήσω πόσο χρόνο
θέλει το όνειρο που θυμόμουν φαρσί να χαθεί
σα γλυστερό ψάρι στα αβύσσεια σκότη 
θέλω να κάνω τον ουρανίσκο μου post it,τη γλώσσα μου
γραφίδα και το σάλιο μου κυανή μελάνη,
ίσως έτσι προλάβω

Υπάρχουν πράγματα που δεν έχει σημασία
να τα ξεχάσεις,γιατί σου υπενθυμίζουν αυτά
την ύπαρξή τους,σαν σεισμοί,σαν Σάββατα,
σαν διαφημίσεις και σαν τελειωμένες μπαταρίες

Παρεμβαίνουν σαν εικονογραφημένο κοφτερό
ασημόχαρτο και σου τυλίγουν το εσωτερικό του κεφαλιού σου
με στιλπνάδες και παρηχήσεις από ζωοπραξισκοπικούς στρόμβους,
αυτά δεν θα τα ξεφορτωθείς ποτέ

Πολλά πράγματα δεν θα ξεφορτωθείς ποτέ,
αυτό είναι η ενηλικίωση,το να ζεις με πράγματα που ξέρεις
πως πια δεν θα ξεφορτωθείς ποτέ

Μερικές νύχτες γεμίζει το δωμάτιο μια τετραπέρατη ηρεμία,λίγο πριν ξημερώσει
είναι σαν να έχω υψωθεί με την άνωση πάνω στον αφρό της πόλης,το κρεβάτι
μαγικό χαλί αγγίζει ελαφρά κεραίες και ταράτσες και πλαταγίζει μεταίωρο μέσα στο ψύχος,τότε είναι σαν να έχεις ξεχάσει πόσο άσχημο είναι να ξεχνάς,αλλά και κανείς δεν σου ζητάει να θυμηθείς κάτι,ούτε καν να σκεφτείς το ο,τιδήποτε,βέβαια

Ποτέ δεν θα πιστέψω πως η χώρα μου αξίζει αυτούς τους κατοίκους,
θα ήθελα να τη δω μια μέρα όπως τη φαντασιώνομαι κι ας είμαι ο πρώτος
απ΄αυτούς που θα σκοτώσουν για να ξεσκαρτάρουν τη βιοσαβούρα,
-αλλά κάνω πως το ξεχνάω-

Στα λεωφορεία ακούς ξεκαρδιστικά και εξοργιστικά λόγια
μερικές φορές είμαι στο τσακ να κάνω καβγά,είναι τόσοι
άνθρωποι που καταστρατηγούν τους κοινωνικούς κανόνες καλής γειτονίας
που έχεις τα χίλια δίκια του Θεού,αλλά το δίκιο είναι σαν το Θεό,όλοι το αναζητούν
κι όλοι το κατέχουν,όπως οι μύωπες που ψάχνουν τα γυαλιά τους ενώ ξεχνούν πως τα φορούν

Ξέχναω και πράγματα που χαίρομαι που τα ξέχασα,
θέλω να πω,θυμάμαι αμυδρά περί τίνος επρόκειτο,αλλά
δεν είναι το ίδιο με την πρώτη στιγμή που εντυπώνονται μέσα σου
εκεί είναι σαν να σε σουβλίζει βελόνα τατουάζ,μετά είναι σαν να αφαιρείς απότομα
ένα κάπαλο,λίγο περιέργεια,λίγο αψηφισιά,πολύ εθιστικότητα
Ο άνθρωπος αποτελείται από 99% εθιστικότητα και 1% αυταπάτη

Ξεχνάω περίπλοκες λέξεις-ξεχνάω κι εύκολες που ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί,όσες φορές κι αν τις κοιτάξω στο λεξικό θα τις ξεχάσω,απλά δεν θέλουν να μείνουν μόνιμα μέσα μου,έτσι απλά...ούτε καν θυμάμαι αν έχουν αρνητική ή θετική σημασία,όπως η λέξη "despodent"

Αλλά έχω και ένα μυστικό:έχω ανθρωπομνήμη,ό,τι που πει άνθρωπος το θυμάμαι,θυμάμαι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες,από άτομα που συναναστράφηκα έστω κ μια φορά,ο τόνος της φωνής,ο φωτισμός, η κίνηση,δεν ξέρω,μου τις καρφώνουν στο κεφάλι για πάντα,άχρηστες ηλίθιες τοιχογραφίες,σαν να πας σε μια προιστορική σπηλιά και κάποιος να έχει ζωγραφίσει στο τοίχωμα μια πόρτα,αλλά είναι εκεί ,δεν βγαίνουν,σαν ινφοχωματερή

Ξεχνάω,αλλά τελευταία δεν με νοιάζει,
είμαι σίγουρος πλέον πως το κάνω επίτηδες

Ξελευθερία ή η ζωή του Στρίφουλα

είναι εκεί το μικρό box που μέσα του ζει
το τιτάνειο φλοξ, είναι εκεί το ακλόνητο dock
όπου μέσα του ζει το ζιζάνιο clock

ο κόσμος είναι βιαβόητος μα
η ψυχή του μικρή,
ομπρελοκατασκευές
για τη βροχή,
ομπρελοκατασκευές
για τη βροχή,
όμπρελόκατασκευές για
τη βροχή

στα άδεια κοτσίδια των φρυγανιών
μεγάλες λίμνες παγωμένων τηγανιών
και στα μουχρώματα άδεια ποτήρια
σφυρίζουν άπλυτα σαν γιγάντια φίδια

εγκελαδος,κάνει ρίχτερ,μέτρα τη μερκάλι,
πέψη της πυρκάλι,ετυμηγορία,ίσια μαλακία,
ντει,,ντει,ντει,ερμαφροδιτεραίοι και μέσα
στο σλιπ αυτη η μπόχα να μαθαίνει να οδηγει,
δεν της το 'χα,μύριζα,μύριζα πολιτική
πνιγμένος στα τσιρώτα,σαν άτακτο παιδί

φέρτε τη λαική να μας δώσει show
την αρετή,την αρετή μες στην οσμή του ζώου
και τα μεγάλα τα καρπούζια να φάνε
νιοτη και κουλούρια να γίνουν ένα
με τις φράουλες που είναι τίγκα στα
σπυριά και στις ουλές και 3,2,1 τώρα
 κάνει της μάγισσας η μύτη
που τσουλιθρίζει το σπουργίτι
και σπάει το πόδι της η πλάση

Παρακαλώ δεν κάνει κρύο,ας γίνει
αύριο η μαρμίτα και μες στην κρύα κουστωδία
να γίνει η καρδιά ζακέτα,έδρανα και
μαρμάρινα στασίδια,με αρχικά μιας κάποιας
περεστρόικας,χωρίς να δω δεν είδα εδώ
τα ίδια και τα γαμάτα τα αστράκια απ'τα μπουνίδια

σβιν,σβιν,σπιν,σπιν και νεογιούχα
ανατινάζοντας την τίγρη της Βεγγάλης
βεγγαλικό παρατημένο στα ουράνια
απ΄τους θυσσάνους ξεροχύνει μιας μασχάλης

μεγάλη τώρα θέλω να ρθει υστερία
να γίνει μία με τον κώλο της μαιμούς
που χάσκει ξέμπαρκος στα σένια θεωρεία
και τη σοπράνα γιαουρτώνει με φαλλούς

απρόσμενα ανοίγουμε την πόρτα
και όρθιο το δελίβερυ  γυμνό
το κόσμο του κρατάει στην απόχη
και το μικρός του το νησί σ'ενα γκρεμό

Βερβερίνοι,αβορίγινες και κρεολές
διάνοιες,ξαποσταμένες στα πιαστράκια
λεωφορείων,ανάσκελες τριβαδικές
παράνοιες  λιμνάζουν στα ρυάκια
των φορείων,

μές στη μέση,μες στη μέση
έμαθα να κάνω κοιλιώμενες και κούνιες
ταυτοχρόνως,
μες στη μέση,μες στη
μέση,καμπούριασα μ'ενα λοστό τον χρόνο,
μες στη μέση,μες στη μέση,
με αϋπνόσακο έσβησα το μάτι,
μες τη μέση,μες στη μέση,μες στη μέση,
οι εφιάλτες μου νεροτσουλήθρες στη Βαγδάτη

Κίσσα μαύρη έκλεψε δυο χορδές σπασμένες,
στη φωλιά της έκλεψε μελωδίες κλεμμένες,
μέχρι να το αρθρώσουμε,το'χουμε ξεχάσει,
πόσα θες μετασεισμέ να με αναταράξεις;

Ο ναυαγοσώστης μου γέμισε με μένος,
δίπλα στην μπανιέρα μου κάθεται ο καημένος,
έφυγε το τσίρκο μας,πήγε σ'άλλη πόλη,
το 'φαγε ένα Χερουβείμ και φτυστήκαμε όλοι

Χρυσούγεννα,λεφτούγεννα,
κοψοχρονιάρα μέρα,
απένταροι,ημιάεργοι με αιθερικό πατέρα
ζώοφιλοι,ορεσείβιοι,αστεομαγεμένοι,
περιχαρείς,υφάλμυροι,ανθρωποσυλλημένοι

Twittoem Οκτώβριος 2011: Το κούρεμα

Μην φοβάστε την αγάπη,δεν υπάρχει,
καλύτερα να πάτε για κούρεμα,
μια υπέροχη Τροικάνα,
θα σας δείξει άγριους στο κόσμο,
όσο πρέπει,για να αγαπηθούν
 μεσα απ΄τη κρίση τους,
οι ίδιοι

Μπορείτε να τραγουδάτε την ώρα
που ο κύριος με τη λευκή ποδιά
θα σας παγώνει το σβέρκο με το ξυράφι,
το κόκκινο άσπρο περιστρεφόμενο,
γάζες,αίμα και φρέσκα τηλεπεριοδικά,
ψεύδος μέσα στις γυαλάδες των ψαλιδιών
παντού γυαλάδες στα κουρεία


Παγκόσμιες ημέρες,άχρηστες,
σαν αντρικές κομμένες τρίχες,
γεμίζουν το πάπλωμα του κόσμου
και ζεσταίνουν τα πόδια των πολλών,
με πετσοκομμένη σημαντότητα και
και ακρωτηριασμένες συνθήκες,
χωρίς κάτοχο, χωρίς δημιουργό,
άσπρες και κόκκινες περιστρεφόμενες λωρίδες,
χαρά,χαρά,χαρά,χαρά,χαρά!

Ποτέ με ψαλίδι,πάντα με τη μηχανή
στη σκάλα 2,όλο το κεφάλι,
όταν με αγγίζει,γεμίζει το μυαλό δελφινοφάλαινες,
και τα παχουλά ζεστά χέρια του
είναι σαν να κάνουν εμπειρογνωμοσύνη
σε ένα υπέδαφος με ημερομηνία λήξης

Τα πιο ερωτικά επαγγέλματα ξεφεύγουν
της κοινής γνώμης,σε όλα τ'άλλα πέφτει μέσα
,γαμημένη,καινούρια πράγματα γεννιούνται
νεκρά και κυβερνούν και τρέφονται με θλίψη

Κάποτε οι κουρείς θα αντιλαμβάνονται
τηλεπαθητικά τις σκέψεις μας σαν μας
αγγίζουν τα κεφάλια με τα ψαλίδια
και τότε θα τα αφήνουν κάτω
και θα μας παίρνουν αγκαλιά

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι θέλουν να τρώνε
θαλασσινά δίπλα στο κύμα και όχι κρεατικά δίπλα στα
σφαγεία,ίσως γιατί τόπος  μαρτυρίου του καθενός
δεν είναι εκεί που πεθαίνει αλλά εκεί που καταλαβαίνει
πως τον σκοτώνουν 

Γι'αυτό ας κουρευτούμε,αναμένοντας καρτερικά το έπαθλο
της καραμέλας ούζου και με καινούρια πεταχτά αυτιά
ας κοιτάξουμε ψηλά εκεί που πετάει ο Superman,
όλο και πιο ξεθαρρεμένα,μοστράροντας το άπλυτο βρακί του
και ρένοντας με νεκρές τρίχες εφηβαίου τον κόσμο που
παραληρεί από κάτω για να τον σώσει απ'τη ναρκοθετημένη
φαντασία  

Ούτε η τέχνη,ούτε η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο
γιατί ο κόσμος δεν θέλει να σωθεί,θέλει να νικήσει

Love has made a Love tattoo

Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος

Δεν υπάρχει κάτι να αλλάξεις σ'αυτόν
Ούτε στον εαυτό σου
Όλα αυτά είναι εγκλήματα
Καινούρια

Ο κόσμος είναι ήδη ολοκληρωμένος
μόνο που είναι χρησιμοποιημένος και έχει γεράσει
σαν το λουλουδιαστό σχέδιο σε μια
τσαλακωμένη χαρτοπετσέτα μετά από γιορτινό
τραπέζι

Ο κοσμός είναι ήδη δικαιωμένος
σαν της στριγγλιά απ΄την κιμωλία στον μαυροπίνακα
όλα τα σχολεία που φτιάχτηκαν ποτέ
γι'αυτή φτιάχτηκαν

Πικετοφορώντας με παγοπέδιλα μέσα στη μπανιέρα μου
"Οι απλές κουβέντες είναι εικόνες"

Πικετοφορώντας στα μάτια που γκομενιασμένου πότη στο κωλόμπαρο
"Η αναλυτικότητα είναι λεκτικός καρκίνος"

Πικετοφορώντας ανάμεσα στην ανακάλυψη και την γραμμή παραγωγής
"Η επιστήμη δεν ξέρει να πεθαίνει με σθένος"

Πικετοφορώντας πάνω απ΄το βραχό όπου γαμάει ο άντρας που ακολούθησα έναν άλλον
"Ο έρωτας έχει κάνει τατουάζ την αγάπη"

Love has made a Love tattoo!

Βρίζουμε τους ξένους για λεξιλογική πενία
Κι όμως δεν έχουν άλλη λέξη για την
αγάπη κι άλλη για τον έρωτα
κι αυτό είναι πλούτος,σοφία και
ασυνθηκολόγητη εμπειρικότητα .

Η αμφισημία είναι ο μονόδρομος της κιβδηλότητας
Η πολυσημία είναι ο μόνοδρομος της πίστης

Η αγάπη έχει ένα τατουάζ για την αγάπη
Ο έρωτας έχει ένα τατουάζ για την αγάπη

Η αγάπη έχει ένα τατουάζ από αγάπη
Ο έρωτας έχει ένα τατουάζ από αγάπη

Η αγάπη έχει ένα τατουάζ τη λέξη "αγάπη"
Ο έρωτας έχει ένα τατουάζ τη λέξη "αγάπη"

Η αγάπη έχει ένα τατουάζ αγάπης
Ο έρωτας έχει ένα τατουάζ αγάπης

Ο έρωτας έχει τατουάζ την αγάπη
Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος

P.S(η ΨΙΤ) υπό Dustin O'Halloran - Lumiere