Χουζούρεμα

Δεν θα ασχοληθώ άλλο με το ενδομορφικό μου σώμα,

;όλοι οι άντρες όταν γεννιούνται βαφτίζονται πόλεμος

η σκόνη νίκάει αιώνια,
φυτρώνει στα πατώματα από αθέατες σπορές

κι αυτές οι Κυριακές,πώς κάτι που δεν σου αφήνει καμία μνήμη
μπορεί να είναι τόσο επώδυνο;

αφήνομαι να με σκεπάσουν όλα με το κεφάλι απ'έξω
όχι για να πεθάνω,

για να χουζουρέψω

Ψευδοτσιτάτο no.12

"Η κατάνυξη  είναι ένα φωτισμένο περίπτερο που σε περιμένει ανοιχτό βαθιά μέσα στη νύχτα" Ιceman των δρόμων

Είδα,είδα

τον εαυτο μου, έντρομο, να περιμένει το κύμα πόνου μετά το απότομο χτύπημα του μεγάλου δαχτύλου στην άκρη του κρεβατιού και μετά την παρέλευσή του, είδα πάλι εμένα να ευγνωμονώ που ο φόβος με κατέλαβε ,ακριβώς,πάνω, στην έναρξη ενός συμβάντος

Είδα,είδα

τον παγοπώλη να προπηλακίζει έναν ένοικο που φώναξε ένα κομματάκι στέρεο νερό της παγοθήκης
"αγάπη μου"

Είδα,είδα

τον περιπτερά να δέρνεται σαν παιδί σε προαύλιο με τον πωλητή φωτιστικών για ποιό απ'τα δύο,
 το χρώμα ή το φως είναι υπεύθυνο για την κατάνυξη

Μπήκα και γω στον καβγά, αλλά χρειαζόμουν μουσική για να είμαι αποτελεσματικός έτσι δεν πήρα απόλυτα θέση μόνο έβαλα ένα θαμπό ψυχρό techno σαν τους παγόδρομους του Ιceman για να μην υπερθερμανθώ και άρχισα να παρεμβαίνω χρωματίζοντας με ανεπαίσθητο μουσικό τονισμό τις πιο ουδέτερες λέξεις της πρόζας:

«Γεύσεις,πρακτικές και διεκπεραιωτικές,έξυπνες,κρουασάν λαστιχένια, αποτροπιαστικές συνθέσεις στις γεύσεις τσίχλας,προφυλακτικά σε άγνωστο στάδιο σήψης,μέντες και καραμελομένοι περιπτεράδες διαιωνίζουν τον αστικό θρύλο πως  συνάπτουν συμφωνία με τον εξαποδώ πριν τα εγκαίνια για να τους ανοίξει για την ανάγκη τους μια τρύπα τούρκικη μυστική κάτω απ΄το καρεκλάκι τους που φτάνει ως τα έγκατα του πλανήτη,μοναδικό αντάλλαγμα να βγαίνουν τελετουργικά με τον κώλο έκθετο στο κύμα της κυκλοφορίας. Δεν υπάρχουν χαρμόσυνες τσίχλες,περιοδικά πραγματικά άξια συλλογής,τσιγάρα νοτερά-εκκλησίες για αιρέσεις που συστήνονται και διαλύονται αυθημερόν.
Ως το φάτνωμα του περιπτέρου, δεν σε οδηγεί η νοσταλγία αλλά η ανάγκη,όμως, αυτές οι άρτι πληρωθείσες ανάγκες και οι μικροποσότητες δημιουργούν την απαξία και τον εθισμό,όσο, και τη γλυκιά ρουτίνα και την αστική θαλπωρή.Δεν μπορείς να εθιστείς σε μια υπερβολική δόση,όπως δεν μπορείς να δεχτείς και την πολυγαμία ευθύς εξαρχής, κάποτε είπα σε έναν "αν ήταν έτσι θα βγαίναμε ερωτικά ραντεβού κατά ομάδες σε προσκοπικά τραπέζια",

η άμπωτη του έρωτα φέρνει την πλημμυρίδα του εθισμού,
σε μεγάλες δόσεις μόνο ο θάνατος και η νοσταλγία δημιουργούνται

Φωτιστικά,λαμπατέρ,πολυέλαιοι,γραφείου, νυκτός, κομοδίνου, φανερά, κρυφά, επιδαπέδια, εναέριες φισουνοειδείς όχθες,εκβολές του τεχνητού βολτ,μεγαλοσχήμονα κύματα κοπιάρουν τις κολυμβητικές ασκήσεις του Θεού, οι τάφοι όλων των ανθρώπων -συμπεριλαμβανομένου και του εφευρέτη του ηλεκρισμού - έχουν φυσικό φωτισμό, οι ζωές τους ανάμεικτο, δεν αποδεικνύει κάτι ούτε ακυρώνει, απλά βογγάς ακόμα και έξω από μεγαθηριακούς τάφους πρώην σημαινόντων για λίγη μαυρισμένη σάρκα και ένα αγαπημένο βλέμμα, κυριολεκτικά βογγάς.Έχω παει σε εκκλησίες το φως των κεριών είναι τρικ, μπορεί να συμβεί παντού.¨Ημουν και τριγύρναγα στις μεταλλικές γειτονιές της Αγ.Άννης με τα πόδια για ώρα,μέσα στις μάντρες με τα σκυλιά που διαφεντεύουν και γαβγίζουν ασταμάτητα,η νύχτα με είχε εξαθλιώσει, με είχε πήξει σαν χαλκομανία προδοτική, τα δρομάκια σπάθιζαν ολόλευκα, τρόμαζα και δυσανασχετούσα πλέον, τί είχα γίνει; ¨Ηθελα να δρασκελίσω τους συρματοφράχτες και χωθώ μέσα στη αποθήκες με τα φορτηγά, να παραφυλάξω,ατάραχος, στο είδος μου,ένα με το πολύ.Να κοίταγα τα μεγάλα γράμματα των αποθηκών που όσο πιο κοντά τα κοιτάς τόσο μοιάζουν με μέταλλα.Το χρώμα τρέχει πιο γρήγορα απ΄το σχήμα.Γι'αυτό και όλοι ερωτευόμαστε δέρματα.Αν δεις τα Αρχαία αγάλματα πριν ο επιχρωματισμός φθαρεί χάνεις πάσα ιδέα. Ήταν όλα πολεμικά κι ειρηνικά, άρρενες και θήλεα,σαν παρδαλές πουτάνες.Το Αρχαίο Πνεύμα δεν θα είχε εξιδανικευτεί αν είχε επιζήσει το χρώμα.Γι'αυτό και όλοι διαβάζουμε γράμματα μέχρι που κάποια οφθαλμική πάθηση ή ένα στερεόγραμμα θα μας αναγκάσει να τα φέρουμε κοντά και τότε θα αναγκαστούμε να αντιληφθούμε το υλικο σαν σε σφήνα ατσαλένια στο δρόμο που πάνω γράφει με μεταλλικά γράμματα "ΑΕΡΙΟ"Αλλά προς το παρόν βρίσκεσαι σε μια αθλια νυχτερινή βιομηχανική ζώνη και ψάχνεις, ψάχνεις,ψάχνεις.Παλιές όμορφες σκέψεις σε κρατούν ψύχραιμο κάτι τέτοιες ώρες, σε κάτι τέτοια μέρη, τίποτα δεν θα πάει στραβά, τα παπούτσια σου, η μουσική στη τσέπη σου, το άρωμα του μαλακτικού στα ρούχα, η ανάμνηση τι έκανες λίγο πριν, το κέφι στα τηλέφωνα στην αρχής της νύχτας, που είσαι τώρα, πόσο γρήγορα χαντακώθηκες,ευάλωτος σαν σε μουσικοθεραπευτικό session που μια Περουβιανή cheesy χλαπάτσα σε έκανε ότι ήθελε, οι επικράτειες, οι επικράτειες, οι επικράτειες έχουν ανάμεικτα σύνορα σαν το παγωτό του "Κρίνου" μια γλυψιά στο λάθος σημείο και έχεις μαγαριστεί σε δυο βασίλεια.Ολόλευκα δρομάκια με χαλίκια ανάμεσα σε σκοτεινά παραπήγματα, με μποτάκια ή πέδιλα -ανάλογα την εποχή-υπερηρωικά, θαρρετά,ξεμακραίνεις,κοιτάς δήθεν με σθένος να βρεις ένα φωτεινό ξάνοιγμα που θα χιμάει ο ήχος της λεωφόρου, και όταν το βλέπεις αρχίζεις και επιταχύνεις ώσπου το φως γιγαντώνεται, και γίνεται ευκρινές πως εκβάλλει από χιλιάδες μικρές εστίες που λαμποκοπούν με το ίδιο παθιασμένο φως, ένα κλειστό μαγαζί φωτιστικών μετά από τόσο σκοτάδι,το πρώτο πράγμα,μόνο που δεν τυφλώνεσαι,μόνο που δεν γονατίζεις,εκκλησία. 

Το χρώμα είναι ο κοινωνικός αναρτήτας της ύλης  και το φως το γνωρίζει.Απ'την άλλη,δεν θυμάμαι ποιός το είχε πει σκηνοθέτης νομίζω "Αν φωτίσεις μια κουράδα κατάλληλα την κάνεις να μοιάζει φτιαγμένη από χρυσό". Καταλήγω λοιπόν πως...

αν το χρώμα είναι ο επιτήδειος γυρολόγος της ανάγκης,
το φως είναι η μετεωρολογία των χρωμάτων,
και τα δυο μαζί πλάθουν την κατάνυξη»

...με κοίταξαν και με κέρασαν ένα περιοδικό μεταφυσικής και ένα φωτάκι νυκτός με ένα κίτρινο ανθρωπομούτσουνο φεγγάρι

Ψευδοτσιτάτο no. 11 (To Λίμερικ του Θερινού Τσοντάδικου)

"Στην Ελλάδα ο ηδονισμός θα δικαιωθεί  την μέρα που θα ανοίξει θερινό τσοντάδικο" Τerry Pillow (ιδιοκτήτης θερινού κινηματογράφου "Viagra")


Σαν παίρνει ο θέρος να χυμά στου Έλληνα τη ράχη

δυο πράγματα είναι σίγουρα πως θε να βγουν εν τάχει

μαγιό και ύδωρ πρόχειρα θα είναι όλη την ώρα

μην τη δροσιά και την υγειά τις πάρει η κατηφόρα

μα όλα απλώς παρηγοριά σε μια άνιση μάχη

Έχει και χούι δεύτερο το Γκρέκο καλοκαίρι

που είναι χρόνιο και must στο κουλτουροασκέρι

τόπλες ανοίγουν οι στερνοί του Θέρους σινεμάδες

και με μασίνι ματρακά χαλούν ταινίες μυριάδες

κι  όλοι το παραβλέπουμε σαν φέσι στο τεφτερί

Έχουνε γούστο τα bonzai αυτά σινεμαδάκια
που παίζουν πλέον  στις γειτονιές σαν μόνα τους παιδάκια
πράσινα και ζουγκλοειδή με σπάνια πανίδα
και μια φοντάνα παρδαλή του κιτς η παλλακίδα
το κλου πάντα είναι,βέβαια, ο θόλος με τ'αστράκια

Οι γύρω οι περίοικοι στα άτυπα θεωρεία
τον κόσμο επιθεωρούν με έκδηλη ανία
της περιπέτειας τα εφφέ τ'αυτιά τους θα πληγιάσουν
γαμούν και ώρα και στιγμή που εκεί 'βραν να νοικιάσουν
μα είναι δίκαιη θαρρώ στο τζάμπα τιμωρία

Ο Τέρι Πίλλοου μια φορά σαν ήρθε από τις ΗΠΑ
στα ύψη ήθελε να δει του σινεμά την τσίπα
μόνο ποιότητα και φως ήθελε να προβάλλει
σαν άκουγε "Λουί Ντε Φινές" μπορούσε να αποβάλλει
και σ'όποιονα του άρεσε, δεν είχε είπα, ξείπα

Είχε μπαϊλντίσει ο φτωχός σαν δούλεψε στα movies
που είδε κόσμο πλαστικό σαν το κιμά των Goody's
γόνος Κρητών μεταναστατών γένος "Μαξιλαράκη"
οπερατέρ εσπούδασε στο βλάχικο Κεντάκι
μα η μοίρα του ,τον ήθελε με θερινό στο Γούδη's

Για χρόνια έκλαιγε κρυφά μέσα στο προβολείο
βασίλευε στο "σινεφίλ" χρωμάτων μαυσωλείο
προσκύναγε Βισκόντηδες, λάτρευε Bella Tarr
και τους λοιπούς τους σνόμπαρε σαν βάρβαρο ταρτάρ
τη μπίζνα του λογάριαζε για ήθους προξενείο.

Ήρθαν όμως δύσκολοι καιροί για μέρη ρομαντζάδας
οι άνθρωποι μισέψανε απ'το αίμα της Παλλάδας
3D γυαλιά και ένα κουβά ξέχειλο στα ποπκόρνια
λιγωτικά κλωθογυρνούν σαν το ψοφίμι όρνια
στα multiplex στοιβάζονται σαν φράουλες Μανωλάδας

Όταν σιμά τον έφτασε του χρέους η κακτρακύλα
ο Τέρυ ήδη σε βαθιά πελάγωνε σπαρίλα
κέφι δεν είχε να κοιτά ούτε τα stills στο τζάμι
στο πόστερ του "Μετρόπολις" κολλούσε σαν πλοκάμι
όλα του μοιάζαν άνοστα,χοντρή είχε φάει νίλα

Μια μέρα εκεί που έστριψε  στου κέντρου ένα σοκάκι
ενα μουνί πετάχτηκε σαν τον τρελλό στο σκάκι
σε μια αφίσσα extra large καλούσε ανοιγμένο
δια αντιτίμου πενιχρού ποίμνιο καβλωμένο
και η γριά μες στο γκισέ έδιωχνε ένα πρεζάκι

Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Τέρυ στο αστέρι
στα μαύρα σκότη τρύπωσε κι ας ήταν μεσήμερι
μια οσμή αίφνης τον κατέκλυσε από ιδρώ και σπέρμα
μες σε ντουμάνια καπνιστών έψαχνε κάποιο έρμα
τέλος σε ένα κάθισμα τον τράβηξε ένα χέρι

"Είσαι καλά,αγόρι μου;" φαίνεσαι απ'αλλού,
του 'πε αυτό που αμυδρά έμοιαζε με παππού
έλα να κάτσουμε εδώ να δούμε την ταινία
και να τραβήξουμε μαζί μια special μαλακία
και τον καβάλο του έτριβε σαν άξεστος Ζulu

"Να ΄σαι καλά γερόντιο" απήντησε σεμνά
 "μόνο κοράσια αρέσκομαι να μασουλώ γυμνά.
Μείνε εδώ με επιμονή να ψάχνεις τη μπερέτα,
και σκάγια εύχομαι να πιεις σαν αλμυρή γαλέτα"
είπε και προς την εξόδο κινήθηκε σκυφτά

Τα "Αχ!" και "Βαχ!" στο ξόδι του γράψαν ένα σονέτο
και οι "μπαγκέτες"  στο πανί σκόραραν σαν το Λέτο
με έξαψη και σιχασιά τον χτύπησε το ήλιοφως
και όρκίστηκε "ποτέ, άλλοτε, δεν θα νικούσε ο ζόφος"
και τάχυνε το βήμα του να φύγει απ΄το ghetto

To ίδιο βράδυ πέρασε απ'της πλατείας τα Village
μιλλιούνια του "Πιπινισμού" οι πιο εκλεκτές guerrilas
του μίκρυνε το άλλοθι, του γινε σαν φασόλι
δρόμος πολύς δεν έμενε για να ψωνίσει βόλι
τονωτικό χρειαζότανε σαν του Ποπάυ το spinach

¨Ολο το βράδυ γύριζε στο ημίδιπλο κρεβατί
τις ενόχες του έδερνε σαν στα καπούλια το άτι
μέχρι το χάραμα είχε βγει το exit poll στην κάλπη
κι  όποιος γουστάρει ας τόλμαγε να τον φωνάξει "κάλπη"
το θερινό θα έβαζε άμεσα αμανάτι

Σε τρίμηνο Ανοιξιάτικο εντάθηκε το rhythm
και οι μαστόροι  έλειωσαν χωρίς καν κλαψ! και λυγμ!
Ρεκλάμα vintage σήκωσε  με νέον γραμματάρες
στη λέξη "Viagra" γούρλωσαν των διαβατών ματάρες
η γειτονιά, φουρτούνιαζε γεννιόταν νέο schizm

Πρώτη Μαίου εξέγερσης σημαδιακής γιορτάσι
έγιναν τα εγκαίνια με guest την Τίνα Σπάθη
πλήθος συνέρρευσε να δει το νέο city trend
στο facebook το σινεμά πλημμύρισε στο friend
όλα ,καταπώς έδειχναν, θα γινόταν νέα τάση

Δειλά,δειλά  ξεκίνησαν οι πρώτες προβολές,
τα media τους προστάτευαν απ΄τις έξω βολές
τί λίκνο απελευθέρωσης, τί άρση υποκρισίας
νυχθημερόν παιάνιζαν για το άντρο μαλακίας
το προσωπείο των σοβαρών είχε γεμίσει ουλές

Περίοικοι το τόλμησαν με σαγιονάρα να 'ρθουν
μ' εφημερίδες έπαψαν τα αχαμνά να βάφουν
ξεθαρρεμένοι έτειναν χαιρετισμό στο πλήθος
καθώς τα υπομόχλια μάλαζαν χωρίς ήθος
του 60' οι μέρες φαίνονταν πως πίσω θα ξανάρθουν

Σιγά σιγά διαπλέκονταν σε άγριες αμαρτίες
σαν τα τσαμπιά εκρέμμονταν στις πάνω κατοικίες
νερό και γλάστρες πέταγαν οι πιο συνεσταλμένοι
μα κάτω του αίσχους τα παιδιά,φάρα αφηνιασμένη
κόχλαζαν για ευάερες ρομαντικές βακχείες

Όχι πια ghetto και παράς, όχι πια κόμμα κι αίμα
ότι είναι μόνος ο καθείς να φτάσει εις στο τέρμα
χωρίς πανό, και γραφικά μαντριά και γκειχώρια
ούτε και ζεύγη νιόπαντρα που έκλεισαν τα στόρια
όλοι μια νέα προσφυγιά στης ηδονής το νεύμα

Ο Τέρυ τις παραγγελιές δεν πρόφταινε  να κλείνει
ως και ο ίδιος έτρεχε καπότες για να δίνει
το lub σαν τους σωνότανε και μένανε ξηροί
δεν δίσταζαν να βάζουνε των Nachos το τυρί
στο συντριβάνι έπλεναν τα "τάνκερ" πριν τη "δίνη" ;)

Άρχισαν να ναυλώνονται και από επαρχία γκρουπ
με δώρο πριν την είσοδο μια εφηβαίου κουπ
ταινίες πια γυρίζονταν μόνο για το "Viagra"
οι σκηνοθέτες έτρεχαν προς νέας σάρκας άγρα
στη πόρτα πήραν φουσκωτό με το όνομα Φαρούκ

Βραδιές γυναίκας φτιάχτηκαν που για κακό σκοπό
τσουλιά,κυρίες μπλέκονταν και υγραίναν το λωτό
τσιρίζαν και οργάζονταν κοιτώντας τα στηλιάρα
που ανταύγειες έριχναν εκεί που διάβαζαν καμάρια
 έχασε το Μετσόβειο πέρυσι  ένα σκασμό

Η ντόπια αυτοδιοίκηση το είχε για ατραξιόν
νοικοκυρές κατέβαζαν στους σύζυγους ζαμπόν
αν γλίτωναν το κέρατο με ένα film του κώλου
κάλλιο να το κατάπιναν σαν βίτσιο του διαβόλου
κατ'ουσίαν το θερινό είχε γενεί "ταμπόν"

Κρούσεις απ΄το εκκλησίασμα είχανε βρει σε τοίχο
στο ντόπιο το παπαδαριό χαμήλωσαν τον ήχο
ας ήτανε όλοι υγιείς την κάβλα τους να κάνουν
κι αντί για τα τσιγάρα τους τις πούτσες τους να πιάνουν
και γω σαν κάτι μου 'πανε έκανα ό,τι βήχω

Έτσι έως τα σήμερα ρολάρει το "Viagra"
και οι γύρω πια νοικιάζουνε εν γνώση τους τα πάντα
πριν σκοτεινιάσει κάθονται γιάπις και γεροντάκια
τα¨"όπλα" καθαρίζουνε με χαρτομαντηλάκια
τα βογγητά υψώνονται μίλια πάνω απ'τη μάντρα

Συχνά πυκνά στο διάλλειμα μπαίνουνε συγγενείς
καμιά σακούλα δίνουνε και φεύγουν ευτυχείς
πολλοί μετά οργανώνονται να δούνε κανα ματς
στην έξοδο μαφιόζικα φιλιούνται μ'ενα ματς
αυτοί ω!, είν' του ηδονισμού οι πάνφυλοι εκδρομείς

Ψευδοτσιτάτο no.10

"Μπορεί να βρεις έναν πολιτισμένο άνθρωπο που να μην ξέρει πως να ασκεί φυσική  βία, αλλά,
δεν θα βρεις ούτε έναν πολιτισμένο άνθρωπο που να μην ξέρει πως να ασκεί συναισθηματική βία"

Κίτσος Ριντικιούλης (Ψυχολόγος με ειδίκευση στην Κοινωνική Μελέτη Συμπεριφορών-Ερασιτέχνης animateur)

Ο Κ.Ρ  βγαίνει απ΄το σπίτι αγουροξυπνημένος. Στη Μιχαλάκοπουλου τον σφηνάρει ένας απ'τα δεξιά , τα ΄παίρνει και επιταχύνει μέχρι που  τον φτάνει στο επόμενο φανάρι, γυρνάει και τον καρφώνει - καμιά αντίδραση- κατεβάζει το τζάμι και του μιλάει έντονα -ούτε καν γυρνάει να τον κοιτάξει -τον στολίζει - κερδίζει ένα ελαφρύ στρίψιμο κεφαλιού- απηυδησμένος βγάζει το σημειωματάριό του και στο επόμενο φανάρι γράφει: "ΠΡΟΣΠΟΙΗΤΗ ΑΓΝΟΗΣΗ"

Ο Κ.Ρ τα πίνει με τους φίλους του, τα έχουν βάλει με ένα κολλητό που αθετεί μονίμως το λόγο του, όταν εμφανίζεται τελικά οι μισοί τραβιούνται πίσω, τα μασάνε, αφήνουν τον Κ.Ρ να τα "χώσει" ενώ αυτοί εμφανίζονται συνθηκολογημένοι και μετριοπαθείς. Σε ανύποπτο χρόνο ο Κ.Ρ αποθηκεύει ένα text στο κινητό του: "ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙ'ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ"

Ο Κ.Ρ συζητάει με την εδώ και ένα χρόνο κοπέλα του για το πού θα πάνε στο Σάββατο, πέφτει στο τραπέζι η ιδέα για συναυλία, δεν της πολυαρέσει αλλά τον ακολουθεί για να μην του χαλάσει χατήρι. Σε διάστημα 2-3 ημέρων με μαθηματική βεβαιότητα θα ακολουθήσει πρόταση απ'την αντίθετη πλευρά για κάτι εφάμιλλα δύσφορο για τον Κ.Ρ (η Ιστορία αποδεικνύει πως αυτού του είδους οι αντιπροτάσεις είναι μεθοδευμένες και ουδέποτε συγκυριακές). Ο Κ.Ρ πειθαναγκάζεται αλλά σημειώνει πάνω στο χαρτί τουαλέτας του Καραόκε bar : "ANTIΠΟΙΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ" (ισχύει εντονότερα και στα εργασιακά περιβάλλοντα)

Ο Κ.Ρ έχει ένα συγγενή που όταν είναι οι δυο τους είναι μειλίχιος, νουνεχής, διαλλακτικός, ευρύνους, φιλόζωος,φιλεύσπλαχνος,νεωτεριστής. Οι κουβέντες που κάνουν είναι συγκαταβατικές και εντός ορίων.Με τον καιρό ο Κ.Ρ έχει διαγνώσει πως όλοι αυτοί οι δείκτες συγκατάβασης ενεργοποιούνται ως πειστήρια αθωότητας για να τον βάλουν σε εξομολογητικό mode όπου ό,τι "ευαίσθητο" καταθέσει εν ευθέτω χρόνο θα το δει να πετιέται υπονομευμένο από μάτια, μισόλογα και άτσαλες συμπερίφορες των πιο απίθανων μελών του περιγύρου τους. Ο  Κ.Ρ έχει καταχωρήσει το συγκεκριμένο άτομο στο κινητό του ως ο: "Ο,ΤΙ ΠΕΙΣ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΟΥ"

Ο Κ.Ρ έχει συναγελαστεί πολύ κόσμο στη ζωή.Σε μερικές περιπτώσεις άνθρωποι συστήνουν μικροσέκτες,ομάδες,φιλικές συντροφιές υπό την κοινή σημαία ενός γνωρίσματος,αθλήματος, hobby, ιδεολογίας, έξης και μιλάνε μόνο για γι'αυτό,ασχολούνται μόνο μ'αυτό,ζούνε μόνο γι'αυτό.Όταν τους συναναστρέφεσαι είναι σαν να παρακολουθείς μια επίδειξη προιόντος (τους λέω ανθρωποτάπερ), τους ξενίζει αφόρητα να τους διακόπτεις για να ρωτήσεις κάτι, δυσανασχετούν όταν συνεισφέρεις κάτι απ΄το δικό σου εμπειρικό δισάκι, δεν σε ρωτάνε ποτέ τίποτα για σένα, αρέσκονται σε εσωτερικό χιούμορ, δεν εξατομικεύονται, συνήθως δρουν αγελαία,έχουν ιεραρχία και αρχηγικό επιτελείο. Ο Κ.Ρ έχει ηχογραφήσει φεύγοντας από μια τέτοια συντροφιά στο mp3 player: "Ο ΜΟΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ  ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΣΤΗ"

Ο Κ.Ρ έχει ενα φίλο που είναι φιλόζωος στα όρια του Τζαϊνισμού, έχει συνείδηση καταπράσινη σαν κόκκους απορρυπαντικού, είναι υπέρμαχος της κοινωνικής δικαιοσύνης και αμείλικτος πολέμιος της ρέκλας και της οκνηρίας.Ο Κ.Ρ στα χρόνια που τον συναναστράφηκε έχει δεχτεί λεκτική επίθεση για μια πεταμένη γόπα στην παραλία, διαπόμπευση σε συντροφιά για δερμάτινα παπούτσια, υποτιμητικά σχόλια για τις διατροφικές του συνήθειες, "τραμπουκισμό" για κινδύνους που διατρέχει ανά πάσα στιγμή η υγεία του: Ο Κ.Ρ έβγαλε το πόρισμα πως το να νιώθεις δυσφορία και πίεση από κάποιον δεν έχει καμία σχέση με το κοινωφελές αμπαλάζ, και είναι απλά δυσφορία και πίεση κι έτσι τον έκοψε μαχαίρι: Στην μαρμαρένια ταφόπλακα της φιλίας τους σμίλεψε με καλέμι την επιγραφή "Ενθάδε κείται ένας KOMΠΛΕΞΙΚΟΣ ΒULLΥ ΜΕ ΡΟΠΑΛΟ ΑΠΟ POLITICAL CORRECTNESS!"

Ο Κ.Ρ έζησε στο πατρικό του σπίτι για πόλλά χρόνια. Μια γειτόνισσα ερχόταν και έτρωγε μαζί τους κάθε μεσημέρι,έτσι χωρίς λόγο κάποιο γεγονός, απλά δεν μαγείρευε. Στην αρχή ήταν υποφερτά, μεχρί που ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΑ ΥΠΟΦΕΡΤΑ. Έβλεπε στα μάτια του πως δεν είναι και ιδιαιτέρως πρόσχαρος όσο παλιά, σηκωνόταν απότομα απ΄το τραπέζι, έπαιρνε το φαγητό του και έτρωγε στο σαλόνι, αλλά η ίδια δεν άλλαζε ρότα.Ίσα ίσα του τσάκιζε το νευρικό σύστημα με κάτι μελιχρά ξεραστικά καλωσορίσματα. Στο κάτω κάτω δεν του έπεφτε λόγος της μητέρας του φιλενάδα ήτανε.Τελικά κάποια στιγμή κατάλαβε ότι αυτή η συνεχής παρουσία δεν ήταν και ιδιαίτερα επιθυμητή ,ενώ,μέχρι τότε όπως έχει ψελλίσει ο Κ.Ρ χτυπώντας ένα μεσημέρι την πόρτα του δωματίου του "ΠΟΝΤΑΡΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ"

Ο Κ.Ρ εργάστηκε ένα φεγγάρι σε βιβλιοπωλείο ως υπάλληλος μαζί με το γιο του αφεντικού. Τα πήγαινε καλά, όταν ξαφνικά υπό την παρουσία του αφεντικού ο συνάδελφος άρχισε να επιδεικνύει μια παρεμβατική συμπεριφόρα στη δουλειά του, με νύξεις, επισημάνσεις,τυχαίες ερωτήσεις για παραλείψεις και  ηχηρές υπενθυμίσεις -στρατηγικότατα τοποθετημένες. Ο Κ.Ρ έκανε τατουάζ στο κώλο της αγαπημένης γάτας του τη φράση "ΠΛΑΓΙΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ"

Μια απ΄τις χειρότερες περιπτώσεις συναισθηματικής βίας είναι αυτή της κεκρυμμένης αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε σκελετούς στην ντουλάπα μας, πράγματα που πονάνε και μας πονάνε. Υπάρχουν περιπτώσεις λοιπόν που κάποιος εικάζει και πολλές φορές δικαίως πως μια πτυχή ή συμβάν της ζωής τον υπονομεύει κρυφά στη γενική ετυμηγορία που διατηρούν οι άλλοι για το άτομο του π.χ ότι δεν έχει πάει στρατό, ότι κάποτε είχε μπλέξιμο με ναρκωτικά, ότι μιλαέι "αριστερά" ενώ έχει φράγκα. Τα άτομα αυτά συνηθίζουν να πολώνουν και να πυροδοτούν κουβέντες που απ'έξω απ΄έξω αγγίζουν τα εν λόγω θέματα τόσο όσο να διαγνώσουν τη στάση που κρατούν οι άλλοι ή ακόμα χειρότερα  θέλοντας εμπλακούν σε μια κατα μέτωπον επίθεση με τους εν δυνάμει επικριτές τους για να τους ανασκευάσουν τις πεποιθήσεις. ¨Οπως είχε κραυγάσει μην αντέχοντας άλλο ο Κ.Ρ σε έναν απ'αυτούς ¨"ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΟ ΘΥΤΗ ΣΟΥ!"

Για το τέλος η μητέρα όλων των μορφών συναισθηματικού βιασμού.Είναι η πασίγνωστη κλισέ χειροβομβίδα "ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ" ή ακόμα χειρότερα το  "ΑΣ ΤΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ!". Οι άνθρωποι είναι αρρωστάκια ,σε γαμοσταυρίζουν  στη δουλειά, σε φιλοφρονούν στην παρουσίαση της εταιρίας, σου τρώνε την άδεια, σε καλούν μετά για ποτό, στη λένε μες στα μούτρα, σε ψάχνουν μετά στα κινητά για να σε ρωτήσουν κάτι, σε αφήνουν σύξυλο σε ραντεβού, σου κάνουν παρατήρηση μετά ότι ξέχασες τα γενέθλια τους, αντιπερισπασμοί, μικροπολιτικές, κρατούμενα, αλληλοεπικαλύψεις, νοθεία, παραχάραξη, παράνοια, σφαγή με το βαμβάκι, υπόνοιες, μπηχτές, υφάκια,ψευδοδιλήμματα,υπεκφυγές,,χειριστικότητα, χειραγώγηση,ματάκια,ωμάκια, παγωμένα στοματάκια,δεύτερες σκέψεις, ανταγωνισμός, δολιοφθορά ,εκδικητικότητα.Ρε πάμε καλά; Μετά μας φταίει το Μνημόνιο. Το ΑΛΑΦΡΟ ΜΜΗΜΟΝΙΚΟ μας φταίει.

P.S (ή ΨΙΤ) H συναισθηματική βία δεν είναι μετρήσιμη, ούτε αποτυπώσιμη γι'αυτό και διαιωνίζεται. Δεν ξέρω αν οι κοινωνίες θα άλλαζαν αν κάποιος δημιουργούσε δείκτες και μονάδες ικανές να απομονώσουν αυτά τα φαινόμενα, ο άνθρωπος δεν αλλάζει απλά μαθαίνει να κρύβεται καλύτερα.Ίσως, κάτι τέτοιο θα έκανε μονάχα την πιθηκοειδή πλευρά της ανθρωπότητας πιο εφευρετική και ελικτική.Αν πάλι διδασκόμασταν να επισημαίνουμε και να αποκαλύπτουμε τέτοιες οξειδωτικές δηλητηριώδεις συμπεριφορές μπορεί γρήγορα να έπεφταν στη δυσμένεια που τους αρμόζει. Προς το παρόν είναι terra incognita,επιστημονικά δεν έχουν καν όνομα.

Ψευδοτσιτάτο νο.9

"Μείνε στην πλατεία με κάθε τρόπο. Υου 've just won a marzipan Strawberry!"

Είμαι ,εδώ, απ'τις 8 το πρώι και δεν έχω ακόμα μολυνθεί,

κάθομαι κάτω απ΄τα δέντρα της πλατείας,

κοιτώντας το σκύλο και τη ζογκλερική μπάλα στα χέρια ενός,

¨Επειτα, φαγητό χαμηλά στην Ερμού.

Ξεκινάει, χωρίς εμένα, σαν να μου τη φύλαγε.

Έπρεπε να μάθω γρήγορα το ζογκλερικά μου, στην πράξη όμως εγώ.

Γυρνάω τρέχοντας,γυαλάκια κολυμβητηρίου,εναλλάξ με τα μυωπικά,

 -ποτέ δεν πίστευα πως θα σας χρησιμοποιούσα έτσι-

επαλείψεις μαλόξ, συνθήματα, ρυθμικό βήμα με τους τυμπανιστές

μπρος, πίσω, πάνω, κάτω στα σκαλιά

κλιμάκωση, ασφυξιογόνο σαν το "μάνα" του διαβόλου ουρανοκατέβατο μέσα στα σπλάχνα του πλήθους,πνιγόμαστε όλοι, κάποιοι μαυροντυμένοι με καλές μάσκες  μένουν ατάραχοι σαν οδοδείκτες,καθώς ξεμακραίνουμε τους βλέπω με την άκρη του ματιού να πέρνουν θέση απέναντι απ'τα ΜΑΤ,θάλασσα η πλατεία που πλέον τραβήχτηκε άπ'την άμπωτη και μείνανε έκθετες μαύρες,λαμπερές, όρθιες,γαλότσες.Όποιοι κι αν είναι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.Νιώθω φρίκη σαν να κοιμήθηκα όλο το βράδυ σε μαξιλάρι που από κάτω είχε οχιά.

Χωνόμαστε σε παράδρομους,σημειωτόν κλαίγοντας και φτύνοντας, σταματάμε, ξαποσταίνουμε, μιλάμε, εικάζουμε, δεν έχει σημασία,είμαστε ήδη δευτεραγωνιστές, γινόμαστε επαίσχυντοι θεατές, ηδονοβλεψίες, προπονητές της εξέδρας,τον λόγο έχει η χημεία και το μάρμαρο σε ένα αντιαισθητικό δρώμενο, ούτε καν άγριο, ούτε καν επικίνδυνο, ξένο.

Παίρνω τηλεφωνό και βρίσκομε με τη φίλη μου, έχει ακροβολιστεί στην Ερμού.Με κοιτάει σαν φάντασμα, είσαι "μπαρουτοκαπνισμένος" μου λέει "πού νομίζεις πως ήρθες;" της απαντάω, μου βγάζει φώτο στο κινητό,μοιάζω με steampunk αεροπλόο,πολύ με γουστάρω, θα με κορνιζάρω αν και ξέρω πως είμαι μια ίνα σε μια φάσια που την χορογραφία της, αναλαμβάνουν άλλοι. Κάθε που πάω να σηκωθώ,αναμπουμπούλα, βρισιές, νέο δακρυγόνο από διμοιρία σε παράδρομο. Με τα πολλά ξανανεβαίνουμε πάνω, είναι μόνο οι αποφασισμένοι ίσως και οι αδίστακτοι,προτιμάς να μην ανασάνεις, καίγεσαι, συνέχεια επιθέσεις σε ποιούς, από ποιούς, για πόσο;

Χωρίζουμε στο μετρό, μένω πάνω στην πλατεία, μια κοπέλα γυρνάει με δίσκο και μοιράζει μάρσιπαν φράουλες. Παίρνω μια και την τρώω ανεβοκατεβάζοντας δειλά τη χειρουργική μάσκα.Φοβάμαι ότι είναι μεταμφιεσμένη μπατσίνα και θέλει να μας δηλητηριάσει,είναι έτσι κι έτσι, λίγο ξινή. Βλέπω κάνα δυο τύπους με καδρόνια.Δεν ξέρω τί εκπροσωπώ πλέον εδώ πάνω. Το έβλεπα σαν παιχνίδι, σαν video game που ξεκλειδώνεις δώρα όσο προσεγγίζεις τον στόχο:"Μείνε στην πλατεία με κάθε τρόπο", εξ'ού και η φράουλα τρόπαιο,σαν το pacman σκέφτομαι και γελάω,πλέον μου μοιάζει με  ηβηφρενικό καπρίτσιο. Το Μνημόνιο πέρασε. Δεν μπορέσαμε να τους αναχαιτίσουμε. Τώρα ρουφάω χημικά σαν βιρτουόζος βιτζιόζος από απλό πείσμα. Για να μην διαλυθεί το κίνημα. Το φιλειρηνικό; Με όλη τη πλατεία σπασμένη; Κάνω παιδικές σκέψεις. Κι αν φύγουν και ξαναγυρίσουν, και τί έγινε; Φεύγω, καίνε τα πνευμόνια μου...

Κατεβαίνω  καρφί κάτω την Ερμού, σταματάω  Θησείο και ξεπλένομαι  απ΄τα Μαλόξ με εμφιαλωμένα, νέος κόσμος, καλοντυμένος κάνει τη βόλτα του, ζευγαράκια φιλιούνται αμέριμνα στα παγκάκια με ντεκόρ το αρχαίο νεκροταφείο. Συνεχίζω προς Γκάζι. Παρέες με γυμνασμένους gay τελευταίας κοπής- όσο πιο macho τόσο πιο αξιέραστοι- τρώνε  σε μεγάλες παρέες στα ερμαφρόδιτα ταβερνογκουρμέ, δυο λεσβίες χέρι χέρι με άσπρα μούτρα περνούν  το δρόμο και βρίζουν τσαμπουκαλεμένα τους παράτολμους οδηγούς. "Είναι ακόμα υπό την πάνω επήρεια" σκέφτομαι.Σκοτεινιάζει, αττικό σούρουπο, το πιο γλυκό του πλανήτη. Μεγάλα σίγουρα βήματα, ολόκληρη ανάσα με κομματάκια βήχα απ'τα χημικά, θέλω να περπατήσω, είμαι γεμάτος πιτσιλιές απ΄τα μαλόξ που μου ψέκαζαν οι Σαμαρείτες της πλατείας. Περνάω απ'τα λοφτ που χτίζονται στην Αθηναίδα και τα κοιτάζω στωικά. Ποιοί θα μείνουν εδώ, με τί απ'έξω να συνταιριάζει με το μέσα; Πόσα μέτρα, πόσα χιλιόμετρα είναι η απόσταση ασφαλείας απ΄το περιμετρικό όλεθρο, την κυκλωτική δυστυχία; Ούτε σε έκθεση βιβλίου δεν συναντάς μεσοτοιχία τόσο διαφορετικές νοοτροπίες; Σε απόσταση τετάρτου παίζει ο κόσμος τη ζωή του κορώνα γράμματα και εδώ βασιλεύει το αιώνιο Ελληνικό καλοκαίρι.

Μπαίνω σε ένα ταξί, καταστρώνουμε σχέδιο πως θα ανέβουμε, κάνει τόσες παρανομίες που φοβάμαι πως όσο ξύλο δεν έφαγα στο Σύνταγμα θα το φάω μαζεμένο απ'τους αγανακτισμένους οδηγούς- μέσα μου τις γουστάρω, θέλω να φτάσω σπίτι όσο το δυνατόν πιο γρήγορα,νιώθω εξουθενωμένος και άρρωστος,στο δρόμο βάζουμε ράδιο, τους έχουνε κλείσει στο μετρό! Τραυματίες, επιθέσεις σε τραυματιοφορείς. Τι κάθονται και κάνουνε; λέω, οι συρμοί λειτουργούν. Τί προσπαθούνε να αποδείξουν; Ο οδηγός διακόπτει τον οιρμό μου,  λέγοντας για το 85χρονο κομματόσκυλο της πολυκατοικίας του,πως δεν έχει το γνώθι σαυτόν, υπερεκτιμάει τις δυνάμεις του και θα φάει το κεφάλι του που κατέβηκε. Αυτός δεν ασχολείται με πολιτικά, συμπληρώνει. Δεν του αποκαλύπτω που ήμουνα. Σάμπως, ήμουνα; με τον τρόπο που είχα σκεφτεί; με τον τρόπο που θα 'θελα; Κοιτιέμαι στον καθρέφτη της πολυκατοικίας, μου έχει μείνει ένα ώχρα μουστάκι από Μαλόξ, μοιάζω ελαφρώς γελοίος.

Ψευδοτσιτάτο no.8

«Ο πόνος είναι μια υπερτριχωμένη επιφάνεια που δεν σηκώνει laser. Η μόνη σωτηρία είναι η τριχογλυπτική!»

 

Στην οδό Αναπαύσεως, αυτή που σε οδηγεί στον πιο σένιο θανατότοπο της Αθηνούλας, με πλασιωμένο το βήμα που βαραίνει λόγω αυξανόμενης  τσίτας και φρίτας από πιτσαρίες, μαγαζιά με φωτογραφίες και μικρά ομοιώματα του Παρθενώνα που προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στα ζεματιστά κράσπεδα, υπάρχει το μαρμαρένιο tile του Νεκρού.Είναι όρθιο σαν εντοιχισμένος θαμώνας σε κωλάδικο στο μπροστά μέρος ενός ανθοπωλείου, που παράλληλα λόγω αναδουλειάς αναλαμβάνει και μαρμαροκατασκευές, στεφανιοπλέξεις, σύνθεση ρέκβιεμ και μυστικά συνοικέσια μοναχικών πενθούντων. Όταν ο καιρός είναι ανοιχτός και η μέρα καλή στην Αναπαύσεως έρχονται μυρωδιές από αντηλιακά και σάπια προφυλακτικά εξαχνωμένα στον ήλιο (μόνο ο δαχτύλιος μένει ανέπαφος στο χρόνο, αυτό πρέπει να βάλουν στην μπούκα οι οικολόγοι). Οι δαχτύλιοι απ΄τις καπότες είναι η νέα τρύπα του όζοντος, για μένα βέβαια είναι το πιο χαρμόσυνο απολίθωμα του δυτικού πολιτισμού! Σ'αυτό το μικρό φιλάνθρωπο μαστοράδικο είναι εκτεθειμένη στη βιτρίνα η εικόνα του "Νεκρού" προστατευμένη από αόρατες δέσμες λέιζερ που θα κάνουν το απρόσεκτο χέρι στεφανιογράφημα και στεφανιαία νόσο μαζί με κάτι αυτοπαθές και τρισυπόστατο. Τα φωτογραφεία είναι γεμάτα φωτογραφίες (έλα!) από διάσημους πεθαμένους σε ιδιωτικές στιγμές που είναι όμορφοι ήρεμοι,και προσηνείς σαν έχουν  κάνει σεξ πριν 10 λεπτά  ή όπως τότε όταν κατά τύχη σου άνοιξαν την πόρτα για να τους πεις τα κάλαντα και δεν μπόρεσες να αρθρώσεις κουπλέ απ'τη σαστιμάρα. Αλλά έτσι όπως είναι απροσποίητοι και διαθέσιμοι σου βγάζουν ντροπή, είναι σαν να τους προσβάλλεις. Γι'αυτό καλό είναι να μην του κοιτάς για πολύ ώρα δια γυμνού οφθαλμού αλλά να θολώνεις ένα μαύρο τζαμάκι, μετά μπορείς να συνεχίσεις το ανηφορικό δρομάκι χωρίς ενοχές. Οι πελάτες είναι όλων των ηλικιών και είναι συνήθως οι πιο αδίστακτοι,αυτοί που αντέχουν το θανατικό και δεν είναι χαπακωμένοι στο κρεβάτι ή δεν έχουν απομονωθεί σε ένα σκάφανδρο στον πάτο της λίμνης της Βουλιαγμένης απ'όπου μπορεί να τους ξαναβγάλει μόνο η εικόνα από ένα γυφτάκι να κάνει βουτιές στο συντριβάνι στη λεωφόρο με τα πολλά ιατρεία που οδηγεί στην Κηφισίας (δεν θυμάμαι ποτέ ονόματα οδών ή θυμάμαι λίγων όσο κρατάνε και τα ονόματα των διαμενόντων σ'αυτές στο κινητό μου).Αυτοί οι πελάτες θέλουν τα χωράφια και τα σπίτια και για τον νεκρό δεν δίνουν δραχμή γι'αυτό μπαίνουν στα μαρμαράδικα και μιλάνε με σθένος και κάνουν και παζάρια. ¨Οταν ο ντόπιος παπαγάλος τους κόψει το δάχτυλο θα βγάλουν ένα πνιχτό ουρλιαχτό και θα βλαστημήσουν την ώρα και τη στιγμή που η Κριτική Τέχνης και τα Παρνασσιστικά έγιναν το απόλυτο άλλοθι των ξεφωνημένων media. Στα δόντια του νεκρού υπάρχουν σύμβολα από αρχαίες τροφές, ματωμένες και στεγνές, με αδρανείς και αφλόγιστες πρωτείνες και νιφάδες από θρεπτικά καλαμπόκια της Κρητιδικής περιόδου. Η εικόνα δεν πωλείται, βρίσκεται εκεί στην ίδια μοίρα με το πρώτο χιλιάρικο που ισιώνει χρόνια κάτω απ'το τζάμι του ταμείου και σαν το ξεθωριασμένο μαγιάτικο στεφάνι πάνω απ'την εξώθυρα με το Χαβανέζικο γκλιν γκλον ειδοποιητήριο. Τί είναι ένα στεφάνι που δεν πουλιέται μέσα σε ένα ανθοπωλείο; Τί είναι το ειδοποιητήριο γκλιν γκλον σε ένα θανατάδικο; Μάλλον κάτι σαν Ελβετικός σουγιάς φτιαγμένος από Ελβετικό τυρί. Ο νεκρός είναι ο Johnny Depp τον αναγνώρισα αμέσως είναι ένας διακοσμητικός Johnny Depp, που μάλλον συμβολίζει τον καλό ηθοποιό που πεθαίνει στη σκηνή. Ποιός σκέφτηκε να βάλουν έναν ηθοποιό πάνω σε μια επιτύμβια μαρμάρινη πλακέτα. Είναι μερικοί που ζουν ως σωσίες, δεν μιμούνται γίνονται τα πρόσωπα που τους καταλαμβάνουν το μυαλό. Είναι ένα μείγμα από τραβεστιλίκι, δαιμονισμό, εκδούλευση και ψεύδος. Αλλά μάλλον όλο αυτό είναι κάτι σαν να σου ρίχνει ένας λέκτορας το led στο μάτι. Για μένα, όμως,είναι το σχήμα ενός υπερτριχωμένου προσώπου, δεν μπορείς να το διαλύσεις με lazer, επομένως  πλάσε το σε κάτι ευφάνταστο,πρωτότυπο και σέξυ.Οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι είναι οι αυτοσκηνοθετημένοι. Είναι μια πιο ευέλικτή γραμμή πλεύσης απ΄του σπανού τα γένια δεν βρίσκεις; Ο πόνος είναι μια υπερτριχωμένη ευαίσθητη επιφάνεια που δεν σηκώνει laser γι'αυτό η τριχογλυπτική είναι η σωτηρία. Μερικοί είναι ανένδοτοι και δεν θέλουν να υπεκφύγουν με παιδαριώδεις στρουθοκαμηλισμούς! Τα γυαλιά του Κλαρκ Κεντ κρύβουν το Super Man όσο το βλάχο τα πτυχία.Αρνούνται και συνεχίζουν απ'το σκάφανδρο να δίνουν μια και να βρίσκονται σε μια πάνκρυα σαρκοφάγο σμιλεμένη σε ένα κρατήρα της Σελήνης, μία η άλλη, αλλά η θέα σαφέστατα καλύτερη. Η γη είναι το φωτάκι νυχτός του φεγγαριού. Γι'αυτούς υπάρχει η λύση της παρειδωλίας. Βράχοι που μοιάζουν με τραγόμορφες θεές, σπίτια που γέρνουν σαν δολοφονημένοι ένοικοι, τηλεκοντρόλ που με στον κατάλληλο συνδυασμό εμφανίζουν στην οθόνη ένα στατικό stencil του Ιησού και βλακείες βλακείες βλακείες χιλιάδες εξυπνάδες για σερβίρεις και ένα κομμάτι του ονόματός σου ,όσον το δυνατόν πιο μεγάλο, πάνω στο πιάτο της απόλυτης αλήθειας. Ότι κανένας νεκρός δεν αποτυπώνεται ποτέ, ούτε αποβουτυρώνεται μέσω μιας ταύτισης του θανόντος με ένα διάσημο, το ζήτημα είναι να τιμήσεις την παρτιτούρα του υλικού:μάρμαρο, ξύλο, πέτρα αυτά θα υποδείξουν σε τί θα τα μετουσιώσεις, αυτά θα υπαγορεύσουν ακόμα και ποιόν νεκρό θέλουν να αποτυπώσεις πάνω τους μόνο αυτά, ακόμα πιο βάναυσα; Το κοίτασμα ορίζει το format! Για τον πόνο...τριχογλυπτική!

Ψευδοτσιτάτο no.7

«Το "Κλέφτες" είναι εντελώς passe όνομα για συγκρότημα!»

O Mίκυ "Πιθήκι" (ψευδώνυμο λόγω έξαρσης εφηβικού μιμητισμού) είναι ο μικρός μου ξάδελφος. Είναι 17ρης, συναυλιάκιας, αυτοδίδακτος κιθαρίστας και δυστυχώς ένας ακόμα κατάπτυστος έφηβος που για χρόνια έσερνε σαν τενεκεδάκια γαμήλιας λίμο τις μομφές της γενιάς του πατέρα του για τη ρέκλα και τις τρυφηλές του  ασχολίες.Μετά τα Δεκεμβριανά, ωστόσο, ο θειός μου άρχισε να τον αντιμετωπίζει με ένα βλέμμα κουταβιού που έχει σπάσει βάζο.Από τότε  δε, που μπήκαμε στο Μνημόνιο δεν τον κοιτάζει καν κατάματα.Μαζί κατέβηκαν σήμερα στους "Αγανακτισμένους".  Εδώ και 5λεπτά έχει μπει μέσα ο πιτσιρικάς και βράζει σαν ατμοσίδερο, δεν μπορώ να τον ηρεμήσω λέμε. Του παραδίδω το πληκτρολόγιο.Θέλει λέει να γράψει τους  30 λόγους που την επόμενη φορά θα προτιμήσει ένα rock φεστιβάλ και όχι την "αγανακτισμένη" επανάσταση.Ευελπιστώ να ξεθυμάνει:

1. Στο φεστιβάλ ο κόσμος κάθεται μπροστά σε μια σκηνή που από αμνημονεύτων χρόνων  έχει τρεις  τοίχους.Στην επανάσταση κάθεται μπροστά σε μία που έχει τέσσερις και ανύπαρκτο light show! Αν δεν είσαι φαν της "Biennale" πίστεψέ με δεν έχεις τίποτα να περιμένεις!  

2.Στο φεστιβάλ αν δεν ακυρώσει το συγκρότημα -για λόγους που συνδέονται με την γνωστή Ελληνική συναυλιακή γκαντεμιά-  είναι δεδομένο πως θα βγει.Στην επανάσταση περιμένεις χωρίς να γνωρίζεις τί ακριβώς θα δεις!

3.Στις συναυλίες το κοινό μπορεί να επιλέξει μια πληθώρα χειρονομιών (κερατάκια, υψωμένη γροθιά,ανοιχτή παλάμη,χειροκρότημα),στους "Αγανακτισμένους" μόνο μούτζα κι αυτή χωρίς παραλήπτη.

4.Στη συναυλία ουρλιάζεις τους στίχους και πορώνεσαι, στην επανάσταση ουρλιάζεις τα ίδια συνθήματα ξανά και ξανά  σαν στρατιωτικά παραγγέλματα.

5.Στα φεστιβάλ το camping βρίσκεται κάπου  στα παρακείμενα  χωράφια  και όχι  μέσα  στην αρένα.

6.Οι συναυλίες βρωμάνε μπυρίλα που ,όμως,  είναι σαφέστατα προτιμότερη απ΄την τσίκνα.

7.Τα φεστιβάλ μπορεί να είναι απομακρυσμένα απ'το κέντρο,αλλά αν αναλογιστείς πως το μετρό μοιάζει  σα σκουληκιασμένη κονσέρβα  αυτές τις μέρες, η ταλαιπωρία σου είναι μία η άλλη.

8. Oι fans μπορεί να φοράνε ηλίθια μπλουζάκια, αλλά το να βλέπεις κάποιον που φοράει  t-shirt με περικεφαλαία να έχει αφήσει ένα σημαιάκι με το Μέγα-Αλέξανδρο δίπλα στο πιάτο  με τα κεμπάπια του Μπαϊρακτάρη είναι εντελώς γελοίο.

9. Στη συναυλία μπορεί να ξεμοναχιάσεις γκόμενα.Στην επανάσταση αν δεις καμιά μόνη της,το πιθανότερο είναι ότι στα 10 μέτρα θα βρίσκεται ο πατέρας της με τους φίλους του απ΄το καφενείο.

10. Ο συναυλιακός χώρος είναι πάντα συναυλιακός χώρος. Η πλατεία Συντάγματος άλλαξε μέσα σε 10 μέρες πιο πολλές ταυτότητες κι απ'τον Μπάμπη το Σουγιά: Ισπανική ξεπατικοτούρα με ερωτηματικό, Γη της Επαγγελίας, Αναίμακτη Επανάσταση, πυροστιά της Αλλαγής, απολιτική συνάθροιση,"δαχτυλίδι" που ενώνει όλες τις αστικές φυλές,νεοεκκλησία του δήμου, φεστιβάλ της ΚΝΕ χωρίς τις συναυλίες.Σύγγνωμή, αλλά αυτό που είδα σήμερα είναι απλά ο νέος «Μπακάκος»!

9.Η ύπαρξη ομάδας Πρώτων Βοηθειών  στα φεστιβάλ είναι κάτι χρήσιμο, αντιθέτως,η ύπαρξη  "Ομάδας Ψυχραιμίας" για "Αγανακτισμένους" είναι κάτι οξύμωρο.

10. Στο χώρο του φεστιβάλ το merchantice είναι πολύ πιο πλούσιο και δεν διαθέτει μόνο σημαίες.

11. Το να σκας μπάφους κάτω απ΄τους Portishead δένει απόλυτα, το να το κάνεις μπροστά στη Βουλή είναι σαν την παίζεις μπροστά στο μαιευτήριο που γεννήθηκε η ¨Ελενα Παπαβασιλείου.

12. Στο φεστιβάλ ρίχνεις ένα moshing  και ξεθυμαίνεις, στους Αγανακτισμένους ούτε να λυντσάρεις επιτρέπεται,ούτε να χαβαλεδιάσεις. Αν δεν είσαι practiotioner της Ταντρικής  τεχνικής του εσωτερικού οργασμού, σκέψου κάτι δημιουργικότερο.

13. Στη συναυλία το συγκρότημα θα εμφανιστεί την προσυμφωνημένη ημερομηνία, θα το δεις, και πάπαλα. Στην επανάσταση πρέπει να παρίστασαι σαν να περιμένεις πάνω από ξώβεργα και με παρουσία διακοπτόμενη για να πας δουλέψεις και να χέσεις.Αd coitus συνουσία δηλαδή, κανονικά!

14.Στο φεστιβάλ το μόνο που μπορεί να κάψεις είναι κανένα θαμνάκι απ'το λαθραίο κατούρημα, στο Σύνταγμα έχεις αφήσει ανέστια χιλιάδες περιστέρια. Η περιβαλλοντική σου ζημία είναι απερίγραπτη.

15. Στη συναυλία μπορεί να είσαι ντυμένος σαν super ήρωας, αλλά οι "μυστικές ταυτότητες" των παρευρισκομένων στο Σύνταγμα είναι καλά κρυμμένες μέσα απ'την ουδέτερη ενδυμασία, d'you know what i mean!

16. Στο φεστιβάλ αν το κοινό είναι εξόχως ένθερμο ο τραγουδιστής μπορεί να  πειστεί να βουτήξει απ'τη σκηνή, αν πιστεύεις πως θα συμβεί το ίδιο με τον ΓΑΠ είσαι ολίγον τι μάλαξ!

17.Στην επανάσταση μπορεί να περιμένεις να δεις 300 "καλλιτέχνες" άλλά είναι σίγουρο ότι θα πούνε όλοι το ίδιο τραγούδι.

18.H επανάσταση μπορεί να είναι τζάμπα αλλά με τόσο καφέ από αλυσίδες  και  φουλ "βρώμικο", και θα πήγαινες Ευρώπη να δεις ό,τι γούσταρες και κοντεύεις να θέσεις  υποψηφιότητα για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο sequel του "Supersize me"

19. Mπορεί να περιφέρεσαι περιχαρής στην Αμαλίας κρατώντας την κοπέλα σου απ'το χέρι αλλά είναι σίγουρο πως δεν θα σου δωθεί ούτε μια ευκαιρία να ανάψετε αναπτήρα και να τη φιλήσεις τρυφερά.

20. Στο φεστιβάλ πας κάφρος και φεύγεις κάφρος, στο Σύνταγμα πας ερμαφρόδιτος και γυρνάς ερμαφρόδιτος σαν αφεντικό που με το ίδιο χέρι δέρνεις το σκύλο σου, με το ίδιο το χαιδεύεις.

21.΄Στο φεστιβάλ βλέπεις ένα σωρό κορυφαία ονόματα, ενώ στην επανάσταση όλοι φωνάζουν για να βγουν κάποιοι "Κλέφτες", που και δεν τους ξέρει η μάνα τους και έχουν εντελώς πασέ όνομα για συγκρότημα.

22.Στη συναυλία το κάγκελο πονάει γλυκά, ενώ στην επανάσταση η κατσαρόλα κοπανάει εκνευριστικά

23. Στη συναυλία μπορεί να πεις και καμιά κουβέντα με τους φουσκωτούς- με τα ΜΑΤ πάλι όχι!

24. Αν είσαι gay και την πέσεις κάτω απ'τη σκηνή που παίζουν οι "Pet Shop Boys" στο τύπο με το ξυρισμένο κεφάλι, ίσως το βράδυ τραγουδάς το "It's a sin" στο τσιγάρο. Αν πάλι αποπειραθείς το ίδιο με τον τύπο παρόμοιου  physique  που θα δεις να διέρχεται αυτές τις μέρες έξω απ'το  Ζάππειο, ίσως είναι και το τελευταίο πράγμα που θα κάνεις.

25. Είναι καλύτερο να φας στο κεφάλι ένα μπουκαλάκι νερό, παρά πράσινο λέιζερ στο μάτι!

26. Στο φεστιβάλ όλοι είναι στη μούρλα τους και είναι σκοτεινά, στους Αγανακτισμένους όλοι στέκουνε και κοιτάνε γύρω γύρω οπότε  standard θα πέσεις πάνω σε γνωστό που δεν θες να χαιρετήσεις.

27. Μετά τους U2 και το υπερθέαμα του "The Wall" προ των θυρών, εσύ κάθεσαι και περιμένεις ένα φτηνιάρικο εφφέ με ελικόπτερο;

28.Στο φεστιβάλ όλο και κάτι σε συνεπαίρνει  από μέρα σε μέρα. Εδώ και δέκα μέρες είναι σαν να παρακολουθούμε "soundcheck".

29.Ποτέ δεν έχει γραφτεί απ'όσο ξέρω τραγούδι για φεστιβάλ (αν εξαιρέσεις τον ύμνο της Εurovision). Για τους αγανακτησμένους γράφονται ήδη και είναι και της συμφοράς.

30. Στο φεστιβάλ υπάρχει και μία περίπτωση να δεις ένα μουσικό  να πεθαίνει από ηλεκτροπληξία. Στην επανάσταση δεν υπάρχει καμία μα καμία περίπτωση, να δεις έναν πολιτικό να πεθαίνει  από ευθιξία!

Ψευδοτσιτάτο no.6

"Η μόνη γλώσσα που βγαίνει αλώβητη απ'τον αυτόματο μεταφραστή είναι η κυριολεκτική!"


Eχθές στο Σύνταγμα είδα έναν καθόλα συνηθισμένο  τύπο  γύρω στα 25 που κρατούσε ένα καθόλα αξιοπερίεργο πλακάτ,πάνω στο οποίο, αναγραφόταν η φράση "Εισαγωγικά στη γλώσσα ΤΩΡΑ!". Του μίλησα κάνα 5λεπτο και αφού πείστηκε για το αγαθόν των  προθέσεών μου αποφάσισε να μου πει δυο λόγια για το τί εκπροσωπεί:

Ονομάζομαι Λέξιος Σέσηπος και είμαι Γλωσσικός-αυτοδίδακτος μάλιστα. Να δες!(μια   κοκκινωπή άκρη μιας σκαμμένης γλώσσας  εξήλθε στιγμιαία απ'το στόμα του ώστε ίσα που προλαβα να αποτυπώσω στο μυαλό την εικόνα  ένος ταττουάζ με σχέδιο που θυμίζε αμυδρά το σχήμα του απείρου!) Οι γλωσσικοί είμαστε μετρημένοι στα δάχτυλα δεν προερχόμαστε από κάποια χώρα συγκεκριμένα,ούτε εκπροσωπούμε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Η Ελληνική "παροικία" συνασπίστηκε μέσα απ΄το διεθνές σάιτ των "Τοnguers"  που ίδρυσε και διαχείριζεται ο Τerry ΜcNillan στο San Francisco,το οποίο συντονίζει το ιντερνετικό φόρουμ καθώς και τις διάφορες δραστηριότητες μας ανά την Υφήλιο.Από προσωπικές αφηγήσεις του  Τέρρυ γνωρίζω πως οι περισσότεροι γλωσσικοί ανακαλύπτουν την ιδιότητα κυριευμένοι απ'το "Σύνδρομο του Γλωσσοπίεστρου", όπως, το έχουμε βαφτίσει στα ενδοκοινοτικά πρωτόκολλα. Σε 9 στις 10 περιπτώσεις συμβαίνει αυτό,και με μένα έτσι έγινε. Με είχε πάει η μάνα μου στον παιδίατρο για αμυγδαλίτιδα και θυμάμαι ότι είχα πιάσει με τα δόντια δάχτυλο και ξυλάκι και δεν το άφηνα να βγει. Η αντανακλαστική ηδονική αντίδραση στην ξενική υφή ενός αφιλόξενου υλικού σε αντίθεση  με αυτά που έχει συνηθίσει  να τέρπεται  το  συγκεκριμένο όργανο είναι αυτό που ενεργοποιεί το γνώρισμα.Υπό άλλες συνθήκες  πλην ακουσίων εντομοκαταπόσεων,δεν γίνεται να συμβεί  νωρίτερα στην ενσυνείδητη ζωή ενός ανθρώπου, όπως π.χ  σε περιπτώσεις γευστικών συναπαντημάτων  με  γλυκίσματα, ρουφήγματα αίματος από πληγές, εξευρενητικά δαγκώματα σε αντικείμενα κλπ.  Καταλαβαίνεις τί θέλω να πω, η βίαιη εισβολή στην επικράτεια της συγκεκριμένης αίσθησης και η μη αναμενόμενη  έκλυση απόλαυσης από φαινομενικά ανοίκεια αντικείμενα  είναι η πραγματική παραχάραξη στη δική μας φύση. Υπάρχουν π.χ οι συρριγγολάγνοι και οι  τροχοκυνηγοί (που χαλάνε επίτηδες τα δόντια τους, για να εκτίθενται όσο το δυνατόν  συχνότερα στον τροχό). Αυτοί όμως κατατάσσονται ,πιο πολύ,  στους Δερματικούς στους οποίους απαντώνται εκ νέου ευρύτερες υποδιαιρέσεις όπως αγκωνιστές, πελματιστές, αυχενιστές, μέχρι και βόλβιστές -οι τελευταίοι σημειωτέον δεν ζουν πολύ και γρήγορα πεθαίνουν από κάποια μόλυνση.Μεταξύ μας, τους σνομπάρουμε ελαφρώς. Ο πόνος είναι ένα εντελώς παρωχημένο υλικό ,όσο και τα χρυσά δόντια στην οδοντοτεχνία-με συγχωρείς που παραδειγματίζομαι απ'το στοματολογικό βασίλειο των λέξεων, ευθύνεται καθαρά το πεδίο εξειδίκευσης! Δεν χρειάζεται άλλος πόνος,είναι μια χοντροκομμένη παλιομοδίτικη τεχνική που οι μόνοι που την περιφέρουν πια σαν ξεθυμασμένη παστίλια μέντας  (ουπς νατο πάλι) είναι οι ελλειπείς σε λεπταισθησία και  φαντασία. Στα πρώτα μου βήματα δεν το πίστευα, στην εφηβεία έκανα και γω τρέλες.Από αλκαλικές μπαταρίες και ασημόχαρτα εν μία νυχτί είχα περάσει σε άρτι σκασμένες "γουρούνες", καπνίζοντα ακόμη σπίρτα και μισοσβησμένες γόπες. Θα σου πω κάτι, κι αν θέλεις πίστεψε το, τίποτα από αυτα δεν είχε γεύση. ¨Ηταν εφφέ για να γαμήσεις και να αναρτήσεις φωτογραφίες για τα υπόλοιπα μέλη στο φόρουμ,τίποτε παραπάνω. O πόνος και ο θάνατος είναι η εύκολη λύση του αμόρφωτου και αυτουνού που δε στροφάρει. Δεν σου κάθεται τίποτα πρωτότυπο για το τέλος του βιβλίου ,φόνος, πέφτει σε τέλμα ο ήρωας στην ταινία ,αυτοκτονία, έχεις εικόνες αλλά δεν έχεις σενάριο, σφαγές, δεν σου βγαίνει η ζωή, θάνατος!Αυτά τα έχουμε αφήσει πίσω προ πολλού, δεν είναι για μας. Και εμείς ,εδώ,  είμασταν ως συνήθως μετριοπαθείς, τα πολύ extreme δεν τα γουστάραμε. Αυτά που ποστάρανε  οι Ασιάτες ήταν Παναγιά βόηθα! Ένας έγλειφε τη τέφρα της γιαγιάς του, άλλος το "τυρί" απ΄τον πάτο της ποσθής του, για ουρολειχίες, κοπρολείχιες, δεν το συζητάω, μόνο αν προέρχονταν από κανένα ζώο υπό εξαφάνιση μπορούσαν να μας κάνουν να αναθαρρήσουμε λίγο. Τέλμα σου λέω, αυτό το λουστήκαμε, μια  εποχή είχαμε γίνει όλοι junkies. Είχαμε γλύψει ό,τι μπορούσαμε να γλείψουμε στην Ελλάδα και μαζεύαμε μισό χρόνο λεφτά για να φύγουμε Ευρώπη στα πάρτυ  κάποια διάσημης οργάνωσης "Γλυφτάδων". Εγώ κονεξαριζόμουν με "Γλυφτίνες" από δω και σκάγαμε στους "Βοca Babosas" (Στοματικοί Γυμνοσάλλιαγγες) στην Βαρκελώνη  όπου και γινότανε χαμός, με όλες δε γύρισα χωρισμένος. Δεν μπορείς τώρα να πας με γκόμενα εκεί. Έχεις τη βέρα να σου δείχνει τα κατατόπια, ποιό στηθαίο στο Guel Park αποκτά την πιο γαμάτη γεύση μετά από μια μέρα ταγγισμένο στην ιδρωτίλα  από χιλιάδες χέρια και να  σε πρήζει η άλλη  να πάτε για παέλια.Οι δικές μας είναι εντελώς ψωράλογα, τους δίνεις κάτι πιο προχωρημένο και τσινάνε, ούτε λόγος να συνεχίσουνε το άθλημα μετά τα 30, θα σε συναντάνε στο δρόμο και από αντανακλαστικό θα κόβουν το τεταρτημόριο με τους κάλυκες που ανιχνεύουν το ξυνό απ'το πανικό  μην τυχόν και τις χαιρετήσεις(γέλια).Έτσι όπως στα λέω είναι, κάποια παιδιά ξεφύγανε τελείως.Γίνανε νάρκισσοι βλέπανε άφθα και πέρνανε αντικαταθλιπτικά.Σε άλλους βγήκε σε ελιτισμό, συναναστρέφονταν μόνο κόσμο με  γεωγραφικές ή αυτούς που είχαν Ιατρική γνωμάτευση για μερική έλλειψη γεύσης ή αντιθέτως κυνηγούσαν μόνο όσους είχαν υπερευαισθησία ή σύνδρομο καιόμενης γλώσσας. Εγώ είχα την πιο χοντρή ντόπα ήμουν ιδρυτικό μέλος στους ¨Ελληνες "κοκτειλάδες".Είχαμε κάτι φιλαράκια στο Χημικό, βάζανε αυτοί τα χέρια και εγώ το δημιουργικό.Θέλαμε να μιξάρουμε γεύση χωρίς υφή. Παπάρια δεν μπορέσαμε ποτέ στ'αλήθεια. Αν δεν έχεις το πέτρωμα να σου ξύνει τις στοιβάδες τί να σου κάνει τώρα η πούδρα από χαλαζία μιξαρισμένη με μαγειρική σόδα και γλουταμινικό οξύ.Δύο φορές με πήγανε στα τελειώματα από αλλεργικό σοκ.Αυτό που βρίσκεις στη "φύση" δεν ανώτερο.Θα σου έλεγα πως τίποτα δεν συγκρίνεται με τα  οργανικά εκκριμάτα και τη γεύση του δέρματος -που πέρνω όρκο πως πυροδοτεί όλους τους κάλυκες τις γλώσσας απ'άκρη σ'άκρη ταυτόχρονα-  αλλά δεν θέλω να σου πω ποίημα, έχω θέματα δεν έχω γίνει ακόμα καλό παιδί.(χαμογελάει)Πίστεύω στο Θεό,τελευταία κάνω και προσευχή πριν κοιμηθώ, Του έχω πει κάτι και μόνο εσύ το μαθαίνεις. Μια τελευταία, και μετά τελειώνω με αυτά τα σκατά, θέλω να απλώσω γλώσσα στη ρόδα ενός Jumbo  ακριβώς την ώρα που σταματά ,μετα τη προσγείωση από υπερατλαντικό ταξίδι.Το οργανώνω! Να σου πω και γιατί είμαι εδώ παρεπιπτόντως.Από καθαρή ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΗ και αίσθηση δικαίου.Κοίτα ένα γύρω και πες μου είναι αυτή αρμόζουσα  χρήση της γλώσσας; Πανό, πλακάτ, λόγοι, ενστάσεις, προτάσεις,ψηφίσματα,συνθήματα, τηλεφωνικές συνομιλίες, βρισιές,ψευδίσματα,γλωσσικά άλματα, εναντιογνωμίες, αγοραπωλησίες,παραγγελιές,  και δε συμμαζεύεται, και σε ξαναρωτάω είναι αυτή χρήση της γλώσσας- γραπτής και προφορικής- ΕΙΝΑΙ; Όχι φίλε είναι αυτής της γλώσσας ( κάνει το σήμα των εισαγωγικών με τα δάχτυλα). Αυτό εδώ είναι παραφθορά, νοθεία, νεοβαβέλ  και φυγοπονία- πόνος ως κάματος, βία ως ένταση, μην τα ξαναλέμε! (γελάει) Αλλά η χρήση αυτής της "γλώσσας" βρίσκεται στο έλεος των αυτόματων μεταφραστών. Ξέρεις πια γλώσσα δεν μπορεί να παραχαράξει ο αυτόματος μεταφραστής; Αυτήν! (και πλησιάζοντας σαν αίλουρος ρίχνει μια γλυψιά στον σαν petri dish εν ώρα εργασίας αριστερό φακό των γυαλιών μου, πριν καν προλάβω να αντιδράσω!)

Φεύγοντας τον φαντάστηκα να μαλώνει με τους ομοϊδεάτες του, για το αν η γλώσσα καίγεται απ΄τον ήλιο με τα συνακόλουθα κωμικοτραγικά πειράματα. Ένας μαύρος μου βάζει στο χέρι για εκατοστή φορά το διαφημιστικό χαρτάκι για το Κυψελιώτικο medium Καμπίρου."Medium Kαμπίρου - Μεγάλο και σημαντικό".Έτσι, ως ουδέτερο, σαν από αυτόματο μεταφραστή,λες και θα ανοίξει η πόρτα και θα πέσεις πάνω σε ένα άμορφο σπινθηροβόλο κάτι. Αυτό που βρήκα και γω σήμερα, το μεγάλο και σημαντικό που διαλανθάνει της έννοιας και διαπιστεύεται μέσω μια αλλόκοτης σωματικότητας, και το 'γλείψα ολοσχερώς!

Ψευδοτσιτάτο no.5 (Το Λίμερικ του Φρίξου Ροτόντα)

 "Η επικάλυψη δεν είναι σοκολάτα"

Ο Φρίξος ο Ροτόντας μες στην οχλαγωγία

η πιο φέρελπις απάντηση στην αστική ανία

βγήκε  γυμνός στη μαρμαρένια μπαλκονάρα

κρύβοντας τα επίμαχα με πάστα καρμπονάρα

και ο λαός εθαύμασε την τόση υπεροπλία

Τον Φρίξο τον εμάθαμε από ένα talent show

που είχε βγει να καυχηθεί για την οσμή του ζώου

οι κριτικοί ενέκριναν την τόση σερνικάδα

1ο τον βγάλανε με μιας  σε όλη την Ελλάδα

και για βραβείο τον πλύνανε στην κοίτη του Αχελώου

Ο Φρίξος έγινε συχνός στα πάνελ της ΤV

αφού ήτανε ξηγημένος γαρ και μίλαγε σπαθί

ήτανε φρόνιμο παιδί κι έβγαζε σκανδαλάκια

κατά πως τον δασκάλευαν τα γύρω του πουστράκια

χωρίς κοκό και μακελειό δεν έχει προκοπή

Οι κριτικοί τον λάτρευαν κι ας ήτανε βλαχάκι

 είχε λέει κάτι το μασίφ, πετύχανε λαβράκι

γιατί αυτών το γόητρο είναι να κασσανδρίζουν

να καπαρώνουν το πουλέν και τέλος να το βρίζουν

μα ο Φρίξος θα τους έδειχνε πως δεν κούμπωνε πάκι 

Τα σκώτια τους κολάτσιζαν ποιά πρώτη θα τον πλάσει

τεκνάκι στα νεανικά ή ζιγκολό  με Λάσυ

"Είσαι τρελή;" έλεγε η μια, αυτός παίζει με  PEZ

"Μωρ'αυτός τρώει σε milf πιο πολλά κι απ'το Παρνέζ"
 και έτσι κοκορευόντουσαν  χωρίς να δίνουν βάση

'Ηταν βλέπεις οι καιροί που το Έθνος δεν βαστούσε

έπλεε στη κακογουστιά, σε γλίτσα κολυμπούσε

κι όταν η κρίση χτύπησε το ρόπτρο εξωθύρας

όλοι πιαστήκανε  άντυτοι με πέη ανα χείρας

και στο θεριό ρίχναν μπηχτές ποιόν πρώτον να γαμούσε

Υπήρχαν και οι συνετοί με τις φωνές τις λίγες

που από πριν δεν νιώθανε τους γιαλαντζί κολίγες

βλέπανε στους Ολυμπιακούς,στο Εuro και στη Εuro

ομοψυχία Ελληνική όσο κρατάει το πούρο

κι έπειτα μόστρα το  βρακί με κολατσιό  για μύγες

Αυτοί με το στραπάτσο χαρήκανε κομμάτι

ίσως σκεφτήκανε μ'αυτό να φύγει η αυταπάτη

οι άνθρωποι μπορεί στα σπιτιά να δουλεύουν

στην επαρχία για να σωθούν γελάδια να αρμέγουν

αλλά η κατανάλωση ήταν της γης το αλάτι

Πορείες γίνανε πολλές, κραυγές αχολογούσαν

μα η μάζα η κρίσιμη των νιων κουτόχορτο μασούσαν

εγκρίνιαζαν και πάλευαν με φραπεδιά και μένος

στα Hummer εσιχτίριζαν πού έφτασε το γένος

και τη φλεγόμενη Μαρφιν tattoo θε να χτυπούσαν

Το έθνος μας παρέπαιε  έψαχνε έναν ηγέτη

κιμπάρης να ταν μπεσαλής κι ας έμοιαζε με Υεti

πείνα και φτώχεια έκανε το κόσμο να σαρώνει

γατιά σκυλιά αμάσητα ως του Αττικού τα πόνι

μέχρι τον τάφο σύλλησαν της στέκας Ταυγέτη

Ο Φρίξος ήτανε ζεστός να μπει στην εξουσία

με ένα πραξικόπημα, δεν σήκωνε αστεία

νύχτα τρύπωσε στα πλατώ και βγήκε στον αέρα

και στο λαό απευθύνθηκε που έψαχνε πατέρα

γογγύζοντας ίσαμε δυο κιλά φαιά ουσία

Αγάπητοι συνέλληνες παιδιά της Σαμάρινας

ως πότε θα λογίζεστε για κάτοικοι της Κίνας

ήρθε ο καιρός ωρέ Έλληνες μες στη Βουλή να μπούμε

snuff movie υπερπαραγωγή να φτιάξουμε μπορούμε

σφαχτά εκλεκτά να ξαναμπούν στο δίχτυ της Κατίνας

Μεγάλο σούσουρο μεμιάς έγινε στο κανάλι

της AGB ορθώθηκε τρανό  κάτω κεφάλι

εσπάσανε τα δίκτυα πέσανε οι γενικοί

τον Φρίξο μπαγλαρώσανε σε βαν οι μυστικοί

μέχρι του Λάκη το τσαρδί πάτησε σα στραγάλι

Έξω απ'την Ασφάλεια τρανό γιορτάσι εστήθη

κουκουλοφόρες έβαφαν με στόχαστρα τα στήθη

οι νέοι μάθαιναν ξανά τον πόλεμο του δρόμου

και οι geeks σε τόμους έψαχναν παράθυρα του νόμου

το Φρίξο περιέλουζαν χιλιάδες νέοι μύθοι

Με τηλεφώνημα σκληρό πανύψηλου προσώπου

στήθηκε επιχείρηση σαν μύθος του Αισώπου

των ζώων οι ποιότητες αίφνης μασκαρευτήκαν

σε χέρια που εκρύψανε στόματα που ρευτήκαν

τον Φρίξο βγάλανε γυμνό για σπίλωση μετώπου

Είναι ψυχοπαθής βαριά δεν βλέπετε ο άνδρας

λόγος ουδείς να μένετε στην παγερή Αλεξάνδρας

τραβάτε σπίτια σας λοιπόν το θέμα είναι λήξαν

και οι γιατροί θα εγγυηθούν αν τα μυαλά του πήξαν

που τώρα μοιάζουν εν πολλοίς σιδερικά της μάντρας

Κι εκεί που ετοιμάζανε το Φρίξο για να μπάσουν

δυο δαγκασιές τους έκαναν τα χέρια τους να μάσουν

γύρισε ο ήρωας λοιπόν με βλέμμα σαστισμένο

και του ποιμνίου απηύθυνε λογύδριο μανιασμένο

λόγο στρωτό που έκανε τα αίματα να βράσουν

Θυμάμαι στα μικράτα μου που ερχότανε ο Μάης

του παγωτού γινόμουνα μέγας μοναχοφάης

όχι μόνο κατέβαζα του Γαργαντούα τις δόσεις

μα  με  περιτυλίγματα εμπλούτιζα τις γνώσεις

τη σύσταση όλων των ειδών εδίδασκα σαν 'Αης

Μόνο σε ένα τόσο δα θεόμικρο ξυλάκι

σκάλωσε το μνημονικό σαν ήμουνα παιδάκι

έγραφε πάνω κάτι που ποτέ δεν αντελήφθη

και μια ζωή εφώναζα πως μήνυμα ελήφθη

ήρθε όμως η στιγμή που άστραψε φλασάκι

Σε σας θα πω το μυστικό, τα δέοντα μαντάτα

που κάθεστε κοιμώμενοι σε σύννεφα αφράτα

είναι φορές που η γεύση μας  άγρια  απατάει

σ'ανταλλακτήρια ηδονής την θέληση πουλάει

"η επικάλυψη λοιπόν δεν είναι σοκολάτα"

Αυτό έγραφε το χαρτί και τώρα πια με δέος

κατέχω αυτό που μου φύγε τότε σαν ήμουν νέος

κάλλιο να ξέρω πως σε δόκανο πιασμένο είμαι σαμούρι

παρά ουρί που κελαηδεί τίγκα στο καναβούρι

να ρίξετε στα Τάρταρα τέτοιο γελοίο κλέος

Και λέγοντας αυτά λοιπόν με βλέμμα του ροφού

την τέχνη επιστράτευσε του μέγιστου kung fu

τα λόγια εμνημόνευσε δασκάλου αστεράτου

και στη καρδιά έριξε βαρύ χτύπημα του θανάτου

λαλιά δεν έβγαλε καμιά πλην ένα ισχνό "ΟΦΟΥ!"

Καθώς νεκρός αφέθηκε στο έλεος του κενού

΄το τυχερό το σχήμα είδε του τριφυλλιού

με ένα γλυκό χαμόγελο έσβησε πριν προφτάσει

με το στραβό κεφάλι του  στην άσφαλτό να σκάσει

έκτοτε εκεί εμφανίζονται σταγόνες παγωτού

Ψευδοτσιτάτο no.4

"Δεν ευθύνονται τα παιδιά-θαύματα γι'αυτό που είναι! Εγώ όμως ευθύνομαι για τις συναναστροφές των δικών μου!" 

                                   

Μαρίτα Παπαδοπούλου: Ελληνίδα καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης, νοικοκυρά, μητέρα τριών παιδιών και επιπροσθέτως κοντογειτόνισσα. Με παρακάλεσε να δημοσιεύσω το παρακάτω φλογερό  κείμενο προβληματισμού και αφύπνισης προς τον  απλό πολίτη και γονέα. Η ελευθεριότητα του λόγου είναι προϊόν τόσο της τεταμένης διάθεσης υπό την οποία γράφτηκε όσο και του γεγονότος ότι η Μαρίτα είναι εισηγήτρια και practitioner της μοντέρνας μαθησιακής μεθόδου που συνοψίζεται τέλεια στο " Στα μούτρα και σταράτα, πρόκειται για εν κρυπτώ ενήλικες" που χρόνια προσπαθεί να  εφαρμόσει στο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα (περιττό να ειπωθεί βέβαια ότι ακόμα και σήμερα δέχεται ανηλεές πογκρόμ από την πλειοψηφική μερίδα των συναδέλφων της):

"Η Αθηνά η νταλίκα γεννήθηκε με τη Σάρισα και τη Περικεφαλαία ενσωματωμένη, οι Βραζιλιάνοι γεννιούνται με τη μπάλα στα πόδια! (Το ένα έκανε το Δία να δημιουργήσει το Παν-adol Extra και το δεύτερο αύξησε κατακόρυφα  τις Καισαρικές στο Ρίο). O Mότσαρτ συνέθετε σονάτες με το μπειμπιλίνο, indigo children μιλάνε με τη συγκρότηση εκπροσώπου τύπου κόμματος και με βλέμμα Πυθίας που μπούκωσε  φύλλο ευκαλύπτου κατουρημένο από ραδιενεργό κοάλα  ζωγραφίζουν νατουραλιστικούς Χριστούς και ευαγγελίζονται την έλευση της πνευματικής αναγέννησης του πλανήτη, Λιλιπούτειοι σκακιστές ξεσκίζουν παλαίμαχους με τα δάχτυλα των ποδιών ενώ παράλληλα παίζουν τέννις στο wii , μαθηματικές ιδιοφυίες  επωμίζονται τσάντες διανθισμένες σε ονόματα new metal συγκροτημάτων, σολίστες με ακροδάχτυλα που βρωμάνε κρέμα για την ακμή βγάζουν σπίθες στα κλαβιέ,ο  Ζuckerberg δεν πηδούσε  που δεν πηδούσε αποφάσισε να κάνει τη ιδιωτική ζωή  του πλανήτη κεφαλογραβιέρα Μετσοβίτικη με δική τους συναίνεση. Μα τι συμβαίνει με τα παιδιά θαύματα; Από ποιά αρχίδια βγήκανε; Οι γενετιστές γιατί δεν έχουν προβεί σε απαγωγές των φορέων των ύποπτων γονιδιών ακόμα! Μήπως κάτω απ'τις μύτες μας μαίνεται ένας πόλεμος μεταξύ ευγονιστών και ευηθών επιστημόνων για τη χαρτογράφηση του πολύτιμου γονιδιώματος κάποιων ιδιαίτερων συνανθρώπων μας. Το tabula rasa μας άφησε χρόνους απ΄τη μέρα που ο πρώτος Φαφαφίνε (Fa'afine) έβαλε περούκα από φοινικόφυλλα και δυο καρύδες για βυζιά πάνω στο δόρυ που του έφερε ο μπαμπάς του, όπως κι απ΄τη μέρα που ο γιος του Μήτσου του υδραυλικού γύρισε σπίτι μετά το ντέρμπι και έπαιξε στο  ροκάνα του  rhythm section του "We Will Rock you!" Αλλά άλλο κλίση κι άλλο νεοεγκεφαλίτιδα! Σε ποιά κοινωνία φέρνουνε τα παιδιά μας. Τα δικά μου επι παραδείγματι είναι κανονικά σε όλα, είναι εύμορφα αλλά δεν θα  έβγαιναν ποτέ πρώτα σε παιδικά καλλιστεία, είναι πρόσχαρα αλλά δεν θα πόνταρε και πάνω από μερικά δολάρια πάνω τους κάποιος ότι μπορεί να αποτελούν τον επόμενο Justin Βieber. Είναι έξυπνα αλλά σίγουρα δεν μπορώ να πω πως θα πηδούσαν τάξεις αν είχαμε το αντίστοιχο εκπαιδευτικό σύστημα. Και τρέμω πραγματικά χειρότερα κι απ'το αν μάθαιναν ότι είναι υιοθετημένα ή αν αποκαλυπτόταν ένα οικονομικό σκάνδαλο για το πατέρα τους, τρέμω τη μέρα που θα γυρίσουν τα παιδιά μου σπίτι και θα μου πουν "Εγώ μαμά γιατί δεν μπορώ να βγω πρώτος στον Μαθηματικό διαγωνισμό που βγήκε αυτός ο μαθητής απ'τη Δράμα; Γιατί δεν είμαι τόσο έξυπνος;" Τρέμω όχι για το μερίδιο ευθύνης που αυτομάτως θα με βαρύνει , ούτε γιατί έχω κάποιο πρόβλημα στο να πω στον μικρό Μανωλάκη:"Γιατί είσαι κολοκύθας και το Playstation σε έχει μετατρέψει σε ειδωλολάτρη με χειριστήριο". Τρέμω γιατί η άποψη μου για το θέμα δεν έχει εκπροσώπηση, νιώθω μοναχική φωνή σαν κραυγή σουρικάτα στη νυχτερινή έρημο.Κοιτάω με την περιφερειακή μου όραση τους άλλους που χειροκροτάνε και επευφημούν ότι ακραίο ξεπετάγεται στην ανθρωποπανίδα και μπρος μου βλέπω μια ανασύνθεση της "Σχολής των Αθηνών" του Ραφαέλ με κολλάζ στα σώματα πρόσωπα κορυφαίων αντιηρώων , υπέργηρων νομπελιστών, καλλιτεχνών αναγνωρισμένων μετά θάνατον, one hit wonders που απέμειναν να νοσταλγούν τον χαμένο τους μίττο, απρόσωπα κεφάλια μέσα σε συλλαλητήρια και πορείες, άγνωστες ειλικρινείς φωνές στο νυχτερινό ραδιόφωνο, εκρηκτικούς ατακαδόρους sit down comedians των αιθουσών των σινεμά, μαγνητικές παρουσίες στις καλοκαιρινές παραλίες. Και τότε μέσα μου τσιρίζω ¨Τα σιχαίνομαι τα κωλόπαιδα! Θέλω να τα δω να τα περιλάβουν ένα μάτσο καβλωμένοι  παιδόφιλοι τη μέρα που θα διαρεύσσει πως τελειώνουν τα "Ζουζούνια"  ! Εγώ δεν βλέπω κανένα μέτρο, ούτε ευρύνοια, μόνο κάτι ρομποτοειδή που εκμαυλίζουν χωράφια  και ύδατα που έπρεπε να αναπνέει και να τσαλαβουτάει  η φαντασία και ο αυθορμητισμός με επίδείξη μιας αύλακας του γαμομυαλού τους που έτυχε να τους δοθεί ΧΧL απ'τον πλάστη.Καμιά συνδεσμικότητα, κανένας οίστρος, καμιά γοητεία προϊόν συγκομιδής εμπειριών!Το ένα αποστηθίζει τηλεφωνικούς καταλόγους ανάποδα.Στο μουνί μου μετεωρίτες και γύρω γύρω πεφταστέρια!Το άλλο κάνει πράξεις με 10 ψήφιους αριθμούς!Μπράβο ψυχαναγκαστικό όταν θελήσουμε να κάνουμε μερεμέτια στο μοντέλο από σπίρτα της Ούγγρικης Βουλής  θα σε έχουμε υπόψιν μας.Το άλλο μετράει πόσα γράμματα έχει κάθε πρόταση που εκστομίζει.Τέλεια!Για πες μου τώρα μικρό μου τι νούμερο  βγάζει η φράση ο "Μπαμπάς μου θα έπρεπε να τα είχε πιει!"Θέλω να τα πλησιάσω με το τηλεβόα του Τοm Waits και να τους ουρλιάξω μέσα στον εγκέφαλο. Ε! μικρέ Κύρε Γρανάζη guess what υπάρχει κάτι που όποια μεταβλητή και να μπουρδουκλώσεις  στο χαρτί δεν θα μπορέσεις να το παρακάμψεις, λέγεται ΕΦΗΒΕΙΑ κι εκεί θα δεις πόσα απίδια βάνει ο σάκος εκει θα ξανασυστηθείς  με αυτό το στυβαρό μειλίχιο τόνο στη φωνή, τον σίγουρο για τα μυστήρια του κόσμου όταν στο κάνουν φύλλο και "φτερού" χιλιάδες "κοκοράκια" , θα δούμε τι επιδόσεις θα έχεις μικρό μου μπιμπελό όταν τα μπούτια σου  αρχίζουν να μοιάζουν στα πτερύγια Manatee που είναι χρόνια κολλημένα στα μπούτια του σογιού σου και στο ευρυγωνιακό κεφάλι αρχίσουν να φλασάρουν βυζιά αντί διαφορικές εξισώσεις." Ίσως ειμαι πικρόχολη,ίσως υπερβάλλω αλλά πόσο αυτοαναιρούμενη είναι μια κοινωνία που έχει για σηματωρούς ανθρώπους-ακμές που απλά εξαργυρώνουν έναν εγγενή λαχνό μηχανιστικής ευκολίας και πόσο επικίνδυνο όταν το ανώνυμο πλήθος χειροκροτεί ή λιθοβολεί  ιδιότητες για τις οποίες ο επιλαχών απλά δεν ευθύνεται! "

P.S Υπερπολύτιμοι Ανθρωπόλιθοι

Ψευδοτσιτάτο no.3

"Μακάρι στα Ελληνικά τραγούδια όλα τα Κρητικά μαχαίρια να στομώσουν σφάζοντας όλα τα διαβατάρικα πουλιά"



Μελωδός Πειθήνιος :Ο πασίγνωστος ευρασιτέχνης μουσικών οργάνων και τεχνουργημάτων μετά από μια βιογραφική συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει για το περιοδικό "Αέναο Μπεντίρ" είχε αναθεωρήσει κάποιες πυρφόρες δηλώσεις και με είχε παρακαλέσει να μην τις συμπεριλάβω στο κείμενο.Δεδομένης όμως της εκτροπής και της καταστρεπτικής γιγάντωσης των φαινομένων που ακολούθησαν τα  τελευταία χρόνια την κυκλοφορία του "Έντεχνου Ριμαριστή" με εξουσιοδότησε σε ετεροχρονισμένη δημοσιοποίηση των λογοκριμένων σημείων της συνέντευξης:

"Εμένα η αγάπη για τη μουσική ήταν ισοδύναμη με την αγάπη για τη φύση και για την αγάπη για την Αριστερά για να μην σου πω πως προήλθαν κι απ΄την ίδια κοιτίδα. Στη Κυψέλη το 70'  μικρός καθώς έπαιζα  με τα άλλα παιδιά μας ερχόταν το αγιάζι απ'τις Τρεις Γέφυρες και μας ίσιωνε τις τρίχες στο σβέρκο,μας κατέκλυε  τότε ένα ένθεο δέος, σκεφτόμασταν υπάρχει και κάτι άλλο πιο μεγάλο μετά την Πατησιών και κοιτάγαμε στον ορίζοντα με δάκρυα.Μετά στη Φυλής οι πρώτες επαφές με τις εξωτικές πόρνες που ερχόντουσαν απ'τη Σρι Λάνκα μέσα στα ψυγεία των τάνκερ και αναγκάζονταν να εκδωθούν,  χιλιάδες μυρωδιές τρυγούσαμε στα κορμιά τους λαφίνες μαριόλες όλες τους ,κόλλαγες Σύφιλλη απ΄αυτές και καθόσουν και τη χάζευες σαν πίνακας του Pollock ήτανε,  στη Φωκιώνος μετά τη κάβλα που ψοφάγαμε στη πείνα   πηγαίναμε στο Πολίτικο Ζαχαροπλαστείο του Καράμπεη και τρώγαμε ταούκ γιοκσού με κέτσαπ -αμβροσία,ήταν τότε κάποιοι εναπομείναντες ρεμπέτες και βγάζανε τα ούτι και τις Stratocaster  και γινότανε ένα πράγμα, μια μυσταγωγία, διονυσιασμός σκέτος, ερχόντουσαν και Κνίτες και λέγανε τα δικά τους και γινόμασταν όλοι ζαμπόν.Μεγαλώνοντας ήρθαν οι παρεούλες και οι διακοπές με σκηνές στα νησιά της άγονης γραμμής που εκεί θες δεν θες περνάς σε άλλη διάσταση, δεν είναι δυνατόν να έχεις πιει τώρα κανένα "καλό" να είσαι κάτω από τη ξαστεριά με τη κοπέλα σου αγκαλιά και να μην σκεφτείς πως απέναντι βρίσκονται οι χαμένες πατρίδες και από πάνω σου οι εξωγήινοι, αυτό θα ήταν πολύ εγωιστικό, δεν είσαι άνθρωπος αν δεν το σκεφτείς, δεν είσαι Έλληνας"

"Μετά ήρθαν οι σπουδές στο Μετσόβιο,διάβασμα, εργαστήρια και διασκέδαση στις μπουάτ, στις πορείες, στα συλλαλητήρια παντού, εμένα όμως με έτρωγε, έβλεπα το τέλμα, πόσο μονοδιάστατο ήταν τότε το τραγούδι.Ορχηστρικά ο ένας, τραγούδια καταγγελίας ο άλλος, τα παραδοσιακά,τα ελαφρολαικά, το ροκάδικα όλα εύτακτα και αποστειρωμένα σα κουτάκια στο ράφι του φαρμακείου  κάτι έπρεπε να κάνω να ενώσω αυτές τις ετερόκλητες δυνάμεις. Έτσι όταν ήρθε η κατάρα της Χούντας στη χώρα την έκανα με ελαφρά όχι γιατί ήμουνα κοτί τελειωμένο αλλά γιατί ένας άνθρωπος με τέτοιο μυαλό  θα μπορούσε να βοηθήσει τη πατρίδα καλύτερα απ΄το εξωτερικό, δεν ξέρεις πόσα δάκρυα έχυσα στις αφέγγαρες νύχτες στον πύργο του Welligton στην Δυτική Κορνουάλη  συλλογιζόμενος τα σπασμένα κόκκαλα και τις μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες που υπέστησαν οι απλοί ατάλαντοι νεολαίοι στα κολαστήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ"

"Η υποτροφία απ΄την Αμερικάνικη ¨Ενωση Ευρασιτεχνών μου δόθηκε όταν ένας Αμερικάνος που βρισκόταν εκείνη την εποχή στο Λονδίνο άκουσε στη Λεστερ να παίζει ένας πλανόδιος την μικροφωνική μπαγκέτα που είχα κατασκευάσει και τον είχα πείσει να χρησιμοποιήσει πιλοτικά αγοράζοντας του ένα muffin. Τότε ήταν σε ατελές στάδιο και του είχε κάνει το σώμα γεμάτο μελανιές...ήτανε ένα είδος μπαγκέτας με ανακρουστήρα πολύ ελαστικό όπου είχα προσαρτήσει μια πολύ ευαίσθητη μικροφωνική εγκατάσταση ώστε ο μουσικός να την βαράει σε διαφορετικά σημεία του σώματος και να εξάγει διαφορετικής υφής ήχο, οι Αγγλοι το λέγανε human drum, ε αυτός ο ζητιάνος ήταν ο πρώτος, μετά βέβαια τον σκότωσαν στο ξύλο για να του το πάρουν οι άλλοι ζητιάνοι γιατί κάνανε 4 ζωστήρες ο κόσμος γύρω του για να τον ακούσουν.Φεύγω Αμερική όπου μένω για 7 χρόνια και μαθητεύω δίπλα στο Τομας Τζέφερσον και τη Γερτρούδη Στάιν εκεί ήρθαν οι πρώτες εφευρέσεις που είχαν απήχηση στο ευρύ κοινό όπως το κομπολόι-μασέλα, η κουρτίνα μπαλκονόπορτα, το πηρούνι-ραδιόφωνο και άλλα πολλά δεν έχει σημασία να περιαυτολογώ, έβγαλα ένα σκασμό λεφτά απ'τις πατέντες αλλά εμένα κάτι μέσα μου με έτρωγε, η αγάπη για τη μουσική και την πατρίδα έπρεπε να νυμφευτεί, ήθελα να γύρισω πίσω και να κάνω κάτι για την Ελλάδα και το έκανα "

"(η φωνή του βαραίνει) Δεν ξέρω αν έκανα καλά που δημιούργησα τον Έντεχνο ριμαριστή. Όταν τον έφτιαχνα στο μυαλό μου είχα κάτι άλλο. Να απλοποιήσω τη δουλειά των Ελλήνων στιχουργών,να ενώσω την ποικιλομορφία των μορφών και των νοημάτων που απαντάει κανείς σ'αυτή τη χώρα  προσφέροντας τους ένα πυκνωτή ουσιαστικής Ελληνικότητας. Φύση - Ιστορία- Κοινωνικοί Αγώνες- Επιστήμη - Αρχαιοελληνικό Πνεύμα- Χριστιανισμός - Διεθνισμός - Γαστριμαργία.Το πρώτο πέιραμα  που έκανα ποτέ ήταν με τη λέξη "χαλί" που  έδωσε πίσω "Αιβαλί", "Υλαγυαλί" Ιμαμ Μπαϊλντί". Ήξερα πως ήμουν σε καλό δρόμο. Στην αρχή το προσάρμοσα σε στερεο μορφή ,ο καλλιτέχνης το είχε στο σπίτι ηχογραφούσε όλη τη μέρα τους διαλόγους από τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, οικογένεια, φίλους και λειτουργούσε με δυο function είτε έγραφες μια λέξη και στη ρίμαρε με την επικρατέστερη ομοιοκατάληξία της εποχής είτε σου έβγαζε απλά ένα τοπ 100 με τις πιο συχνές λέξεις της ημέρας, της εβδομάδας, του μήνα.  Αυτό δεν πούλησε δεν είχε γκελ, οι καλλιτέχνες ήταν αλάνηδες και δεν μπορούσαν τώρα να κάθονται όλη μέρα στο σπίτι, το portable ήταν αυτό που με έκανε πλούσιο αλλά συνάμα κατέστρεψε το Ελληνικό τραγούδι!"

"Όταν άκουσα το ΄"Και ντρέπομαι που πίνω Coca Cola, για να 'ναι όλα ίδια αλλάζουν όλα!" άλλαξα όλα τα χρώματα του ορατού φάσματος και με έλουσε κρύος ιδρώτας, δεν χρειαζόταν καν να διασταυρώσω αν η στιχουργός είχε κάνει χρήση του μηχανήματος. Αυτή η τερατωδία της καταναλωτικής pop αγκαζαρισμένης με τις Βέδες και τη Σαμσάρα μόνο απ'το δικό μου το μαραφέτι μπορούσε να πηγάσει. Βρωμούσε η δουλειά από χιλιόμετρα. "Πότε Βούδας, πότε Κούδας!" στα αμφισβητούμενα αλλά είμαι παραπάνω από 90 τις εκατό σίγουρος πως προήλθε από υπνοπαιδεία με το μηχάνημα ανοιχτό. Ένα ρημαδοτσιφτετελάκι γαμώ το κέρατο πως αλλιώς να  παρείσφρησε ο Μανιχάϊσμος  εκεί μέσα, τι περιμένανε αυτοί οι άνθρωποι με αυτά τα τραγούδια, να ανεβαίνει το ξέκωλο στη μπάρα και να τσιφτετελίζεται φέρνοντας Σουφικές περιδινίσεις;Και μετά  δεν προλάβαινα να καταμετρώ κρούσματα.Η φύση να εκβάλλει αχτένιστη και ορμητική απ τα λαρρύγια τροβαδούρων που καπνίζαμε 3 πακέτα πριν ανέβουν στη σκηνή και είχαν να αθληθούν από τότε που τους τρέξανε οι αντίπαλοι χουλιγκανς στο γήπεδο, τί αηδόνι και πουλί διαβατάρικο, τι τρυγόνα ορφανή και αετός μπερμπάντης  δεν βγήκαν απ΄το  στήθος  τους με υπερνικοτινίαση πνιγμένα στη πίσσα , τί δροσοπηγές, νάματα και αστράμματα δεν απευθύνθηκαν σε επαρχιώτες φοιτητές που θέλανε ενα μεσοβέζικο pit stop προσαρμογής πριν μπουν σε ρυθμούς    εργασιακού bullying στη μεγάλη πόλη. Τι  περμανάντ στη Βερενική και πεντικιούρ στο Βέγα,τί μασάζ στον Αποστερίτη και απολέπιση στον Αυγερινό  δεν έγινε για να πάει το ψυχαγωγημένο  κοινό να "πάρει" την Πόλη και τη Σμύρνη και να ψηφίσει με συνείδηση! Μετά άρχισαν οι νεολεξίες και τα αρχαιοπρεπή εκεί να δεις, έμοιαζε η δισκογραφία σαν να έχεις ανοίξει οδηγό free press στη σελίδα με τα εστιατόρια στου Ψυρρή: Παυσίλυπον, Ζείδωρον, Ελίχρυσον , Ανάκλιντρον, Αχερούσια (μεγάλο στέκι η λίμνη Πλαστήρα no man's land μπροστά της) Αλάβαστρον, Σισμαρίλιον και δεν συμαζεύεται. Για μια εποχή άκουγα σκυλάδικα και μέταλ δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω πως είχε μεταλλαχθεί η αρχική  μου πρόθεση. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα το μόνο που μπορώ να πως είναι πως μακάρι όλα τα Κρητικά μαχαίρια να στομώσουν σφάζοντας όλα τα διαβατάρικα πουλιά στα Ελληνικά τραγούδια ( γέλια) "

Ψευδοτσιτάτο no.2

"Όταν οι καλοί ηθοποιοί πεθαίνουν γίνονται θέατρα, οι κακοί ξαναγίνονται κοινό"

Τέλος  Γερούνδιος:Έλληνας ηθοποιός διεθνούς κύρους που καθότι δωδεκαθεϊστής παραμένει  πιστός στο πρωτόκολλο της ερμηνείας των ρόλων των Αρχαίων τραγωδιών μόνο από άντρες...

Η μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν η "Αντιγόνη της Σοφοκλέους" που ανέβηκε  για ένα μάτσο Αμερικάνους γιάπηδες και τις οικογένειες τους,  που θέλησαν κάτι εξωτικό που να  τους εγείρει τον έλεο και τον φόβο  για να ρευτούν τα T-bone steak και τα κέρατα απ΄τις Άλκες που είχαν καταπιεί αμάσητες. Η  παράσταση είχε δοθεί στη ρέπλικα του  Παρθενώνα στο Nashville απ'τον οποίον  μετά το πέρας του έργου οι παρευρισκόμενοι  απέσπασαν  αγκωνάρια για να στολίσουν τα loft τους. Η Ελληνική αποστολή δε, τράβηξε βίντεο και φωτογραφίες υψηλής πιστότητας για να διατηρήσει αναλλοίωτη  την επίγευση  του  πώς θα ήταν το μνημείο αν δεν έμοιαζε με το γνωστό  σκωροφαγωμένο γιαπί που όλοι λατρεύουμε να επαίρουμε.Το κυρίως δράμα κράτησε πατροπαράδοτα αρκετές ώρες τις οποίες οι Αμερικάνοι με υπερτεχνολογία κλεμμένη απ'τις βάσεις της Νεβάδα έτρεξαν στο fast forward και πάταγαν το pause για να προλάβουν καθότι παιδοβούβαλα τον πλανόδιο με τις γρανίτες και τα hot dog. Η υπόθεση ήταν διασκευασμένη να ταιριάξει στον υψηλό πήχυ των Νευορκέζων brokers  και παρουσιάζε την Αντιγόνη να αρνείται να κάνει χαλάουα με κερί από κομμένο αυτί Σπαρτιάτη στον Πολυνεική όσο και στον Ετεοκλή ,αψηφώντας τη δεισιδαιμονία της εποχής που πρέσβευε πως όσο μάκραιναν οι τρίχες των πολιτών τόσο η πόλη κράτος ζημιωνόταν σε μνες, με το απλούστατο αιτιολογικό ότι οι δικές της γάμπες ήταν πιο φούντα  κι απ'τους δύο (πράγμα οφθαλμοφανές ως τις τελευταίες κερκίδες των μπατίρηδων) και  δεν της είχε παρουσιαστεί πρόβλημα ποτέ.Ο Κρέωντας την απέλυσε από αντικτρίστρια χαλκάδων στο σκλαβοπάζαρο και την εξανάγκασε να καταπιεί "μαύρους" οβολούς ισοδύναμους με το 1/10 του ΑΕΠ της Δήλου. Εκείνη πειθαναγκάζεται από πίκα και φούρκα και βρίσκει βίαιο θάνατο υπό τους live ήχους της Εmmylou Harris που διασκευάζει τον "(Οικονομικό) Δολοφόνο" απ'το girl band και δεινές Πατρινές κομμώτριες "Κακά Κορίτσια"  Ο Τέλος στη σκηνή του θρήνου έδωσε ρέστα και όλοι θυμούνται τον τρόπο με τον οποίο είχε χαλιναγωγήσει τα εκφραστικά του μέσα έτσι  ώστε  όλο του το   τρίχωμα με προεξάρχον το Poυμελιώτικο μουστάκι του, να πάλλεται στη συχνότητα της μουσικής των σφαιρών με κυματισμούς εμπνευσμένους από Γιαπωνέζικα woodblocks.

Η φράση αποτελεί προϊόν λαθρακρόασης στα σοφά λόγια του μεγάλου μας διεθνούς τραγωδού όταν αναγνωρίζοντας τον μέσα στο πλήθος στο φουαγιέ της πειραματικής σκηνής "Ταυγέτη"  έσπευσα να σταθώ όσο πιο κοντά μπορούσα στα κέρατα και το φολιδωτό σβέρκο του ιερού τέρατος του θεάτρου  μας. Η σκηνή  τον περσινό θεατρικό Χειμώνα ανέβασε ένα installation με την σπαραχτική χωρίς λόγια ( μόνο με υλακές και παντομίμα) προετοιμασιά τριών πολιτικών πριν μια δημόσια έξοδο (η σκηνή του καμουφλάζ με αγελαδόσκατα και τέφρα εισαγόμενη από Κρεολές καρκινοπαθείς για να κομποζάρουν με τον τόνο των κτιρίων της Πανεπιστημίου έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη και στη μύτη - installation γαρ. Ο Τέλος ανέκραξε το άνωθεν τσιτάτο καθώς οι ανταύγειες  απ΄τη βαρύτιμη φωτισμένη κορνίζα της μεγάλης απούσας του Ελληνικού σωματικού θεάτρου έπεσαν στο πρόσωπό του κάνοντας τον να δακρύσει συλλογιζόμενος το διαφαινόμενο τέλος του.

P.S (ή Ψιτ!): Το μόνο που έχω να πω στον αγέρωχο Τέλο, που η πυγμή του δεν φαίνεται  να κάμπτεται και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές  είναι έτοιμος να πετάξει για L.A όπου  θα υποδυθεί ένα βασικό εξάρτημα στο Transformers 3, είναι πως με το τρόπο που οι θεατρικές ομάδες στις μέρες μας στύβουν το κεφάλι τους για να τη βγάλουν σέρτικα η μετεμψύχωση του μπορεί να του επιφυλάσσει πολύ πιο ενδιαφέρουσες τιμές όπως την ονοματοδοσία σε  άδειες αποθήκες, πρώην φούρνους,βιοτεχνίες, πάρκα, bar,καντίνες, φανάρια ή ακόμα και διαμερίσματα...



Ψευδοτσιτάτο no.1

"Το ίντερνετ είναι η τελευταία ενσάρκωση του Θείου στον πλανήτη γη!"

Λούλα Μαγιόρκα ,Κάτω Πατήσια (φανατική του διαδικτύου χρησμοδοτεί googlaρωντας κομβικές λέξεις που της δίνουν οι πελάτισσες και ερμηνεύει  με ελεύθερους συσχετισμούς τα αποτελέσματα)