Ζέστη

Tα τρένα που δεν υποδύθηκαν ποτέ καμιά προθετικότητα
συγκρούονται διαμαρτυρόμενα για τα παιδάκια και τις ανθοδέσμες
που τα περιμένουν από σταθμό σε σταθμό

Οι συγγενείς ξεψυχούν αυτοδικαίως μπήγοντας τα μικρά βέλη
που τους υπενθυμίζουν πόσο βόραγο θα χρειαστούν για το κέικ γενεθλίων τους

Τα υπόγεια πέφτουν και καταπλακώνουν γιαγιάδες
που έχουν πάψει να προσφέρουν ξεχασμένα ναυτικά πηλήκια
και καραμέλες αγορασμένες από ρέστα εκτρώσεων

Υπερφιλοδοξία και καιόμενες υλικές τρούφες,
λιώνουν με γευστικό κρότο στα πολυνησιακά κιγκλιδώματα,
και στα άναρχα αραχνιασμένα ύφαλα,
τα βρεγμένα και τα τσουρούτικα απ'την πολυχρησία του ωκεανού

Στα μεγάλα λεωφορεία με τους μετανάστες
οι εγωισμοί ξειδρώνουν στης πτυχές της κονσερτίνας
στα άκρα διπλώνουν σαν σκουλήκι το όχημα από
ταμπουρωμένο αμείλικτο συμφέρον

Τα παραδείσια πουλιά που βαλλιστικά κουνιούνται πίσω
απ'την κλειστή βιτρίνα επιζητώντας ανεφοδιασμό
 εκκολαπτήριας ηρεμίας, άραγε νιώθουν ανταγωνισμό
κι αν ναι θα μπορούσαν να μείνουν με ταχύπαλμο ράμφισμα
άσαρκα στις πλάκες μπροστά από το θρόνο του φόβου;

Βλοσυρή συγχώρεση και συγκάλυψη των πληγών της ακεραιότητας
η μπέρτα του θεού στους ώμους του παραδείσου

Ψευδοτσιτάτο no. 11 (To Λίμερικ του Θερινού Τσοντάδικου)

"Στην Ελλάδα ο ηδονισμός θα δικαιωθεί  την μέρα που θα ανοίξει θερινό τσοντάδικο" Τerry Pillow (ιδιοκτήτης θερινού κινηματογράφου "Viagra")


Σαν παίρνει ο θέρος να χυμά στου Έλληνα τη ράχη

δυο πράγματα είναι σίγουρα πως θε να βγουν εν τάχει

μαγιό και ύδωρ πρόχειρα θα είναι όλη την ώρα

μην τη δροσιά και την υγειά τις πάρει η κατηφόρα

μα όλα απλώς παρηγοριά σε μια άνιση μάχη

Έχει και χούι δεύτερο το Γκρέκο καλοκαίρι

που είναι χρόνιο και must στο κουλτουροασκέρι

τόπλες ανοίγουν οι στερνοί του Θέρους σινεμάδες

και με μασίνι ματρακά χαλούν ταινίες μυριάδες

κι  όλοι το παραβλέπουμε σαν φέσι στο τεφτερί

Έχουνε γούστο τα bonzai αυτά σινεμαδάκια
που παίζουν πλέον  στις γειτονιές σαν μόνα τους παιδάκια
πράσινα και ζουγκλοειδή με σπάνια πανίδα
και μια φοντάνα παρδαλή του κιτς η παλλακίδα
το κλου πάντα είναι,βέβαια, ο θόλος με τ'αστράκια

Οι γύρω οι περίοικοι στα άτυπα θεωρεία
τον κόσμο επιθεωρούν με έκδηλη ανία
της περιπέτειας τα εφφέ τ'αυτιά τους θα πληγιάσουν
γαμούν και ώρα και στιγμή που εκεί 'βραν να νοικιάσουν
μα είναι δίκαιη θαρρώ στο τζάμπα τιμωρία

Ο Τέρι Πίλλοου μια φορά σαν ήρθε από τις ΗΠΑ
στα ύψη ήθελε να δει του σινεμά την τσίπα
μόνο ποιότητα και φως ήθελε να προβάλλει
σαν άκουγε "Λουί Ντε Φινές" μπορούσε να αποβάλλει
και σ'όποιονα του άρεσε, δεν είχε είπα, ξείπα

Είχε μπαϊλντίσει ο φτωχός σαν δούλεψε στα movies
που είδε κόσμο πλαστικό σαν το κιμά των Goody's
γόνος Κρητών μεταναστατών γένος "Μαξιλαράκη"
οπερατέρ εσπούδασε στο βλάχικο Κεντάκι
μα η μοίρα του ,τον ήθελε με θερινό στο Γούδη's

Για χρόνια έκλαιγε κρυφά μέσα στο προβολείο
βασίλευε στο "σινεφίλ" χρωμάτων μαυσωλείο
προσκύναγε Βισκόντηδες, λάτρευε Bella Tarr
και τους λοιπούς τους σνόμπαρε σαν βάρβαρο ταρτάρ
τη μπίζνα του λογάριαζε για ήθους προξενείο.

Ήρθαν όμως δύσκολοι καιροί για μέρη ρομαντζάδας
οι άνθρωποι μισέψανε απ'το αίμα της Παλλάδας
3D γυαλιά και ένα κουβά ξέχειλο στα ποπκόρνια
λιγωτικά κλωθογυρνούν σαν το ψοφίμι όρνια
στα multiplex στοιβάζονται σαν φράουλες Μανωλάδας

Όταν σιμά τον έφτασε του χρέους η κακτρακύλα
ο Τέρυ ήδη σε βαθιά πελάγωνε σπαρίλα
κέφι δεν είχε να κοιτά ούτε τα stills στο τζάμι
στο πόστερ του "Μετρόπολις" κολλούσε σαν πλοκάμι
όλα του μοιάζαν άνοστα,χοντρή είχε φάει νίλα

Μια μέρα εκεί που έστριψε  στου κέντρου ένα σοκάκι
ενα μουνί πετάχτηκε σαν τον τρελλό στο σκάκι
σε μια αφίσσα extra large καλούσε ανοιγμένο
δια αντιτίμου πενιχρού ποίμνιο καβλωμένο
και η γριά μες στο γκισέ έδιωχνε ένα πρεζάκι

Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Τέρυ στο αστέρι
στα μαύρα σκότη τρύπωσε κι ας ήταν μεσήμερι
μια οσμή αίφνης τον κατέκλυσε από ιδρώ και σπέρμα
μες σε ντουμάνια καπνιστών έψαχνε κάποιο έρμα
τέλος σε ένα κάθισμα τον τράβηξε ένα χέρι

"Είσαι καλά,αγόρι μου;" φαίνεσαι απ'αλλού,
του 'πε αυτό που αμυδρά έμοιαζε με παππού
έλα να κάτσουμε εδώ να δούμε την ταινία
και να τραβήξουμε μαζί μια special μαλακία
και τον καβάλο του έτριβε σαν άξεστος Ζulu

"Να ΄σαι καλά γερόντιο" απήντησε σεμνά
 "μόνο κοράσια αρέσκομαι να μασουλώ γυμνά.
Μείνε εδώ με επιμονή να ψάχνεις τη μπερέτα,
και σκάγια εύχομαι να πιεις σαν αλμυρή γαλέτα"
είπε και προς την εξόδο κινήθηκε σκυφτά

Τα "Αχ!" και "Βαχ!" στο ξόδι του γράψαν ένα σονέτο
και οι "μπαγκέτες"  στο πανί σκόραραν σαν το Λέτο
με έξαψη και σιχασιά τον χτύπησε το ήλιοφως
και όρκίστηκε "ποτέ, άλλοτε, δεν θα νικούσε ο ζόφος"
και τάχυνε το βήμα του να φύγει απ΄το ghetto

To ίδιο βράδυ πέρασε απ'της πλατείας τα Village
μιλλιούνια του "Πιπινισμού" οι πιο εκλεκτές guerrilas
του μίκρυνε το άλλοθι, του γινε σαν φασόλι
δρόμος πολύς δεν έμενε για να ψωνίσει βόλι
τονωτικό χρειαζότανε σαν του Ποπάυ το spinach

¨Ολο το βράδυ γύριζε στο ημίδιπλο κρεβατί
τις ενόχες του έδερνε σαν στα καπούλια το άτι
μέχρι το χάραμα είχε βγει το exit poll στην κάλπη
κι  όποιος γουστάρει ας τόλμαγε να τον φωνάξει "κάλπη"
το θερινό θα έβαζε άμεσα αμανάτι

Σε τρίμηνο Ανοιξιάτικο εντάθηκε το rhythm
και οι μαστόροι  έλειωσαν χωρίς καν κλαψ! και λυγμ!
Ρεκλάμα vintage σήκωσε  με νέον γραμματάρες
στη λέξη "Viagra" γούρλωσαν των διαβατών ματάρες
η γειτονιά, φουρτούνιαζε γεννιόταν νέο schizm

Πρώτη Μαίου εξέγερσης σημαδιακής γιορτάσι
έγιναν τα εγκαίνια με guest την Τίνα Σπάθη
πλήθος συνέρρευσε να δει το νέο city trend
στο facebook το σινεμά πλημμύρισε στο friend
όλα ,καταπώς έδειχναν, θα γινόταν νέα τάση

Δειλά,δειλά  ξεκίνησαν οι πρώτες προβολές,
τα media τους προστάτευαν απ΄τις έξω βολές
τί λίκνο απελευθέρωσης, τί άρση υποκρισίας
νυχθημερόν παιάνιζαν για το άντρο μαλακίας
το προσωπείο των σοβαρών είχε γεμίσει ουλές

Περίοικοι το τόλμησαν με σαγιονάρα να 'ρθουν
μ' εφημερίδες έπαψαν τα αχαμνά να βάφουν
ξεθαρρεμένοι έτειναν χαιρετισμό στο πλήθος
καθώς τα υπομόχλια μάλαζαν χωρίς ήθος
του 60' οι μέρες φαίνονταν πως πίσω θα ξανάρθουν

Σιγά σιγά διαπλέκονταν σε άγριες αμαρτίες
σαν τα τσαμπιά εκρέμμονταν στις πάνω κατοικίες
νερό και γλάστρες πέταγαν οι πιο συνεσταλμένοι
μα κάτω του αίσχους τα παιδιά,φάρα αφηνιασμένη
κόχλαζαν για ευάερες ρομαντικές βακχείες

Όχι πια ghetto και παράς, όχι πια κόμμα κι αίμα
ότι είναι μόνος ο καθείς να φτάσει εις στο τέρμα
χωρίς πανό, και γραφικά μαντριά και γκειχώρια
ούτε και ζεύγη νιόπαντρα που έκλεισαν τα στόρια
όλοι μια νέα προσφυγιά στης ηδονής το νεύμα

Ο Τέρυ τις παραγγελιές δεν πρόφταινε  να κλείνει
ως και ο ίδιος έτρεχε καπότες για να δίνει
το lub σαν τους σωνότανε και μένανε ξηροί
δεν δίσταζαν να βάζουνε των Nachos το τυρί
στο συντριβάνι έπλεναν τα "τάνκερ" πριν τη "δίνη" ;)

Άρχισαν να ναυλώνονται και από επαρχία γκρουπ
με δώρο πριν την είσοδο μια εφηβαίου κουπ
ταινίες πια γυρίζονταν μόνο για το "Viagra"
οι σκηνοθέτες έτρεχαν προς νέας σάρκας άγρα
στη πόρτα πήραν φουσκωτό με το όνομα Φαρούκ

Βραδιές γυναίκας φτιάχτηκαν που για κακό σκοπό
τσουλιά,κυρίες μπλέκονταν και υγραίναν το λωτό
τσιρίζαν και οργάζονταν κοιτώντας τα στηλιάρα
που ανταύγειες έριχναν εκεί που διάβαζαν καμάρια
 έχασε το Μετσόβειο πέρυσι  ένα σκασμό

Η ντόπια αυτοδιοίκηση το είχε για ατραξιόν
νοικοκυρές κατέβαζαν στους σύζυγους ζαμπόν
αν γλίτωναν το κέρατο με ένα film του κώλου
κάλλιο να το κατάπιναν σαν βίτσιο του διαβόλου
κατ'ουσίαν το θερινό είχε γενεί "ταμπόν"

Κρούσεις απ΄το εκκλησίασμα είχανε βρει σε τοίχο
στο ντόπιο το παπαδαριό χαμήλωσαν τον ήχο
ας ήτανε όλοι υγιείς την κάβλα τους να κάνουν
κι αντί για τα τσιγάρα τους τις πούτσες τους να πιάνουν
και γω σαν κάτι μου 'πανε έκανα ό,τι βήχω

Έτσι έως τα σήμερα ρολάρει το "Viagra"
και οι γύρω πια νοικιάζουνε εν γνώση τους τα πάντα
πριν σκοτεινιάσει κάθονται γιάπις και γεροντάκια
τα¨"όπλα" καθαρίζουνε με χαρτομαντηλάκια
τα βογγητά υψώνονται μίλια πάνω απ'τη μάντρα

Συχνά πυκνά στο διάλλειμα μπαίνουνε συγγενείς
καμιά σακούλα δίνουνε και φεύγουν ευτυχείς
πολλοί μετά οργανώνονται να δούνε κανα ματς
στην έξοδο μαφιόζικα φιλιούνται μ'ενα ματς
αυτοί ω!, είν' του ηδονισμού οι πάνφυλοι εκδρομείς

Νεοπαροιμία no.9

"Η ισότητα είναι κάτι συγκυριακό, η ομοιότητα κάτι παρηγορητικό και η μεταμόρφωση κάτι θεϊκό"

Το βρέφος του panda παίζει με το μωρό της γάτας
έχουν ακριβώς στο στάδιο αυτό το ίδιο μέγεθος

εν ευθέτω χρόνω ο ασπρόμαυρος σβέρκος
θα κυρτώσει σκίζοντας ένα ασφυκτικό κουστούμι
για να αποκολλήσει τον παιδικό φίλο απ΄το πέλμα

Ο μικρός Χατζιδάκις τρώει μια κατακέφαλα απ΄τον bully του σχολείου
έχουν ακριβώς στο στάδιο αυτό το ίδιο μέγεθος

εν ευθέτω χρόνω ο ένας θα μεταμορφωθεί σε μαγικό εφήμερο
 κι ο άλλος σε βουρκώδη εφημερίδα

Δυο μικρές αερόμπαλες στα μάτια του παιδιού ο Ήλιος και η Σελήνη
έχουν ακριβώς στο στάδιο αυτό το ίδιο μέγεθος

εν ευθέτω χρόνω η ανεπανόρθωτη ζημιά απ΄το απρόσεχτο κοίταγμα στη σφαίρα
θα γιατροπορεύεται μάταια στο ψυχρό νοσοκομείο του δίσκου

Πατέρας και γιος καταργούν με αόρατη  συννενόηση την προσφώνηση "μπαμπά"
έχουν ακριβώς στο στάδιο αυτό το ίδιο μέγεθος

εν ευθέτω χρόνω η λέξη θα ξαναπετάξει πάνω απ΄τα πάνφωτα γήπεδα
για να σκουπίσει τα ούρα πάνω στο γρασίδι ενός άδειου γκολ ποστ

Το χαμόγελο του ακροατή πλαταίνει καθώς το σουξέ
εθίζει με αλλεπάλληλες επαλείψεις το φλοιό του
έχουν ακριβώς στο στάδιο αυτό το ίδιο μέγεθος

εν ευθέτω χρόνω το άγριο κέρατο του ενός
και η αποκάλυψη της ανύπαρκτης περιουσίας του άλλου
θα αποτελέσουν τις βασικές αιτίες χωρισμού

Το πτερύγιο κόβει βόλτες γύρω απ΄το κεφάλι του λουόμενου στο στρώμα
έχουν ακριβώς στο στάδιο αυτό το ίδιο μέγεθος

εν ευθέτω χρόνω η κηλιδωμένη θάλλασα απ'το αίμα
θα γίνει για τον έναν ακούσια αιμοδοσία  και για τον άλλον λαφυραγωγημένος κυνηγότοπος

Το αναμνηστικό μπρελόκ με την πυραμίδα σε απόσταση κάποιων χιλιομέτρων
κρύβει υψωμένο το σχήμα της κανονικής
έχουν ακριβώς στο στάδιο αυτό το ίδιο μέγεθος

εν ευθέτω χρόνω μια μούμια contortionist θα προσπαθήσει κωμικοτραγικά να χωρέσει στη μικρή
,ενώ, το κλειδί της ταράτσας θα λιώσει απ΄τον ήλιο προσπαθώντας να βρει την κλειδαριά
 επάνω στην πεπλατυσμένη κορυφή της μεγάλης

Ψευδοτσιτάτο no.10

"Μπορεί να βρεις έναν πολιτισμένο άνθρωπο που να μην ξέρει πως να ασκεί φυσική  βία, αλλά,
δεν θα βρεις ούτε έναν πολιτισμένο άνθρωπο που να μην ξέρει πως να ασκεί συναισθηματική βία"

Κίτσος Ριντικιούλης (Ψυχολόγος με ειδίκευση στην Κοινωνική Μελέτη Συμπεριφορών-Ερασιτέχνης animateur)

Ο Κ.Ρ  βγαίνει απ΄το σπίτι αγουροξυπνημένος. Στη Μιχαλάκοπουλου τον σφηνάρει ένας απ'τα δεξιά , τα ΄παίρνει και επιταχύνει μέχρι που  τον φτάνει στο επόμενο φανάρι, γυρνάει και τον καρφώνει - καμιά αντίδραση- κατεβάζει το τζάμι και του μιλάει έντονα -ούτε καν γυρνάει να τον κοιτάξει -τον στολίζει - κερδίζει ένα ελαφρύ στρίψιμο κεφαλιού- απηυδησμένος βγάζει το σημειωματάριό του και στο επόμενο φανάρι γράφει: "ΠΡΟΣΠΟΙΗΤΗ ΑΓΝΟΗΣΗ"

Ο Κ.Ρ τα πίνει με τους φίλους του, τα έχουν βάλει με ένα κολλητό που αθετεί μονίμως το λόγο του, όταν εμφανίζεται τελικά οι μισοί τραβιούνται πίσω, τα μασάνε, αφήνουν τον Κ.Ρ να τα "χώσει" ενώ αυτοί εμφανίζονται συνθηκολογημένοι και μετριοπαθείς. Σε ανύποπτο χρόνο ο Κ.Ρ αποθηκεύει ένα text στο κινητό του: "ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙ'ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ"

Ο Κ.Ρ συζητάει με την εδώ και ένα χρόνο κοπέλα του για το πού θα πάνε στο Σάββατο, πέφτει στο τραπέζι η ιδέα για συναυλία, δεν της πολυαρέσει αλλά τον ακολουθεί για να μην του χαλάσει χατήρι. Σε διάστημα 2-3 ημέρων με μαθηματική βεβαιότητα θα ακολουθήσει πρόταση απ'την αντίθετη πλευρά για κάτι εφάμιλλα δύσφορο για τον Κ.Ρ (η Ιστορία αποδεικνύει πως αυτού του είδους οι αντιπροτάσεις είναι μεθοδευμένες και ουδέποτε συγκυριακές). Ο Κ.Ρ πειθαναγκάζεται αλλά σημειώνει πάνω στο χαρτί τουαλέτας του Καραόκε bar : "ANTIΠΟΙΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ" (ισχύει εντονότερα και στα εργασιακά περιβάλλοντα)

Ο Κ.Ρ έχει ένα συγγενή που όταν είναι οι δυο τους είναι μειλίχιος, νουνεχής, διαλλακτικός, ευρύνους, φιλόζωος,φιλεύσπλαχνος,νεωτεριστής. Οι κουβέντες που κάνουν είναι συγκαταβατικές και εντός ορίων.Με τον καιρό ο Κ.Ρ έχει διαγνώσει πως όλοι αυτοί οι δείκτες συγκατάβασης ενεργοποιούνται ως πειστήρια αθωότητας για να τον βάλουν σε εξομολογητικό mode όπου ό,τι "ευαίσθητο" καταθέσει εν ευθέτω χρόνο θα το δει να πετιέται υπονομευμένο από μάτια, μισόλογα και άτσαλες συμπερίφορες των πιο απίθανων μελών του περιγύρου τους. Ο  Κ.Ρ έχει καταχωρήσει το συγκεκριμένο άτομο στο κινητό του ως ο: "Ο,ΤΙ ΠΕΙΣ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΟΥ"

Ο Κ.Ρ έχει συναγελαστεί πολύ κόσμο στη ζωή.Σε μερικές περιπτώσεις άνθρωποι συστήνουν μικροσέκτες,ομάδες,φιλικές συντροφιές υπό την κοινή σημαία ενός γνωρίσματος,αθλήματος, hobby, ιδεολογίας, έξης και μιλάνε μόνο για γι'αυτό,ασχολούνται μόνο μ'αυτό,ζούνε μόνο γι'αυτό.Όταν τους συναναστρέφεσαι είναι σαν να παρακολουθείς μια επίδειξη προιόντος (τους λέω ανθρωποτάπερ), τους ξενίζει αφόρητα να τους διακόπτεις για να ρωτήσεις κάτι, δυσανασχετούν όταν συνεισφέρεις κάτι απ΄το δικό σου εμπειρικό δισάκι, δεν σε ρωτάνε ποτέ τίποτα για σένα, αρέσκονται σε εσωτερικό χιούμορ, δεν εξατομικεύονται, συνήθως δρουν αγελαία,έχουν ιεραρχία και αρχηγικό επιτελείο. Ο Κ.Ρ έχει ηχογραφήσει φεύγοντας από μια τέτοια συντροφιά στο mp3 player: "Ο ΜΟΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ  ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΣΤΗ"

Ο Κ.Ρ έχει ενα φίλο που είναι φιλόζωος στα όρια του Τζαϊνισμού, έχει συνείδηση καταπράσινη σαν κόκκους απορρυπαντικού, είναι υπέρμαχος της κοινωνικής δικαιοσύνης και αμείλικτος πολέμιος της ρέκλας και της οκνηρίας.Ο Κ.Ρ στα χρόνια που τον συναναστράφηκε έχει δεχτεί λεκτική επίθεση για μια πεταμένη γόπα στην παραλία, διαπόμπευση σε συντροφιά για δερμάτινα παπούτσια, υποτιμητικά σχόλια για τις διατροφικές του συνήθειες, "τραμπουκισμό" για κινδύνους που διατρέχει ανά πάσα στιγμή η υγεία του: Ο Κ.Ρ έβγαλε το πόρισμα πως το να νιώθεις δυσφορία και πίεση από κάποιον δεν έχει καμία σχέση με το κοινωφελές αμπαλάζ, και είναι απλά δυσφορία και πίεση κι έτσι τον έκοψε μαχαίρι: Στην μαρμαρένια ταφόπλακα της φιλίας τους σμίλεψε με καλέμι την επιγραφή "Ενθάδε κείται ένας KOMΠΛΕΞΙΚΟΣ ΒULLΥ ΜΕ ΡΟΠΑΛΟ ΑΠΟ POLITICAL CORRECTNESS!"

Ο Κ.Ρ έζησε στο πατρικό του σπίτι για πόλλά χρόνια. Μια γειτόνισσα ερχόταν και έτρωγε μαζί τους κάθε μεσημέρι,έτσι χωρίς λόγο κάποιο γεγονός, απλά δεν μαγείρευε. Στην αρχή ήταν υποφερτά, μεχρί που ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΑ ΥΠΟΦΕΡΤΑ. Έβλεπε στα μάτια του πως δεν είναι και ιδιαιτέρως πρόσχαρος όσο παλιά, σηκωνόταν απότομα απ΄το τραπέζι, έπαιρνε το φαγητό του και έτρωγε στο σαλόνι, αλλά η ίδια δεν άλλαζε ρότα.Ίσα ίσα του τσάκιζε το νευρικό σύστημα με κάτι μελιχρά ξεραστικά καλωσορίσματα. Στο κάτω κάτω δεν του έπεφτε λόγος της μητέρας του φιλενάδα ήτανε.Τελικά κάποια στιγμή κατάλαβε ότι αυτή η συνεχής παρουσία δεν ήταν και ιδιαίτερα επιθυμητή ,ενώ,μέχρι τότε όπως έχει ψελλίσει ο Κ.Ρ χτυπώντας ένα μεσημέρι την πόρτα του δωματίου του "ΠΟΝΤΑΡΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ"

Ο Κ.Ρ εργάστηκε ένα φεγγάρι σε βιβλιοπωλείο ως υπάλληλος μαζί με το γιο του αφεντικού. Τα πήγαινε καλά, όταν ξαφνικά υπό την παρουσία του αφεντικού ο συνάδελφος άρχισε να επιδεικνύει μια παρεμβατική συμπεριφόρα στη δουλειά του, με νύξεις, επισημάνσεις,τυχαίες ερωτήσεις για παραλείψεις και  ηχηρές υπενθυμίσεις -στρατηγικότατα τοποθετημένες. Ο Κ.Ρ έκανε τατουάζ στο κώλο της αγαπημένης γάτας του τη φράση "ΠΛΑΓΙΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ"

Μια απ΄τις χειρότερες περιπτώσεις συναισθηματικής βίας είναι αυτή της κεκρυμμένης αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε σκελετούς στην ντουλάπα μας, πράγματα που πονάνε και μας πονάνε. Υπάρχουν περιπτώσεις λοιπόν που κάποιος εικάζει και πολλές φορές δικαίως πως μια πτυχή ή συμβάν της ζωής τον υπονομεύει κρυφά στη γενική ετυμηγορία που διατηρούν οι άλλοι για το άτομο του π.χ ότι δεν έχει πάει στρατό, ότι κάποτε είχε μπλέξιμο με ναρκωτικά, ότι μιλαέι "αριστερά" ενώ έχει φράγκα. Τα άτομα αυτά συνηθίζουν να πολώνουν και να πυροδοτούν κουβέντες που απ'έξω απ΄έξω αγγίζουν τα εν λόγω θέματα τόσο όσο να διαγνώσουν τη στάση που κρατούν οι άλλοι ή ακόμα χειρότερα  θέλοντας εμπλακούν σε μια κατα μέτωπον επίθεση με τους εν δυνάμει επικριτές τους για να τους ανασκευάσουν τις πεποιθήσεις. ¨Οπως είχε κραυγάσει μην αντέχοντας άλλο ο Κ.Ρ σε έναν απ'αυτούς ¨"ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΟ ΘΥΤΗ ΣΟΥ!"

Για το τέλος η μητέρα όλων των μορφών συναισθηματικού βιασμού.Είναι η πασίγνωστη κλισέ χειροβομβίδα "ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ" ή ακόμα χειρότερα το  "ΑΣ ΤΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ!". Οι άνθρωποι είναι αρρωστάκια ,σε γαμοσταυρίζουν  στη δουλειά, σε φιλοφρονούν στην παρουσίαση της εταιρίας, σου τρώνε την άδεια, σε καλούν μετά για ποτό, στη λένε μες στα μούτρα, σε ψάχνουν μετά στα κινητά για να σε ρωτήσουν κάτι, σε αφήνουν σύξυλο σε ραντεβού, σου κάνουν παρατήρηση μετά ότι ξέχασες τα γενέθλια τους, αντιπερισπασμοί, μικροπολιτικές, κρατούμενα, αλληλοεπικαλύψεις, νοθεία, παραχάραξη, παράνοια, σφαγή με το βαμβάκι, υπόνοιες, μπηχτές, υφάκια,ψευδοδιλήμματα,υπεκφυγές,,χειριστικότητα, χειραγώγηση,ματάκια,ωμάκια, παγωμένα στοματάκια,δεύτερες σκέψεις, ανταγωνισμός, δολιοφθορά ,εκδικητικότητα.Ρε πάμε καλά; Μετά μας φταίει το Μνημόνιο. Το ΑΛΑΦΡΟ ΜΜΗΜΟΝΙΚΟ μας φταίει.

P.S (ή ΨΙΤ) H συναισθηματική βία δεν είναι μετρήσιμη, ούτε αποτυπώσιμη γι'αυτό και διαιωνίζεται. Δεν ξέρω αν οι κοινωνίες θα άλλαζαν αν κάποιος δημιουργούσε δείκτες και μονάδες ικανές να απομονώσουν αυτά τα φαινόμενα, ο άνθρωπος δεν αλλάζει απλά μαθαίνει να κρύβεται καλύτερα.Ίσως, κάτι τέτοιο θα έκανε μονάχα την πιθηκοειδή πλευρά της ανθρωπότητας πιο εφευρετική και ελικτική.Αν πάλι διδασκόμασταν να επισημαίνουμε και να αποκαλύπτουμε τέτοιες οξειδωτικές δηλητηριώδεις συμπεριφορές μπορεί γρήγορα να έπεφταν στη δυσμένεια που τους αρμόζει. Προς το παρόν είναι terra incognita,επιστημονικά δεν έχουν καν όνομα.

Twittoem Ioύνιος 2011: Η πατούσα που ξεπροβάλλει κάτω απ΄το σεντόνι είναι το παγκόσμιο σύμβολο της ευτυχίας!

(Στο τέλος κάθε μήνα  σταχυολογώ τα πιο γοργόφτερα  tweets της προσωπικής μου φωλεάς και τα διαμορφώνω σε ένα click n'cut μηνιαίο αλμανάκ με τη μορφή ποιήματος)


Μήνας που ξεκινάει η ιμπεριαλιστική λαίλαπα των κατσαρίδων.
Φέτος είναι οργανωμένες σε μικρές φάλλαγγες από μικρόσωμες κομμάντο.

Ανοίγω το φως και βλέπω μία πάνω στο εντομοκτόνο,
η κατάληψη εχθρικού στόχου ματαιώνεται οριστικά,
με τη χρήση του ίδιου του στόχου.

Η ζέστη αρχίζει να σφίγγει γλυκά
σαν βόας που δεν ξέρει αν θέλει ένα σνακ ή κανονικό γεύμα

Επανεκτιμώ τις ντουζιέρες, είναι μεγάλη εφεύρεση,
αυτές και τα αντρικά πέδιλα, μαζί με την άθληση,αποτελούν τους
τρεις πιο αβλαβείς εθισμούς στη ζωή του ανθρώπου

Ηλίθιοι θάνατοι,
προσπαθώντας να απαγγείλεις όλες τις στροφές του Εθνικού Ύμνου
κάτω απ΄το νερό,
προσπαθώντας να κάνεις graffitti και γύρο του θανάτου ταυτόχρονα,
απαντώντας στον υπνωτιστή που κάλεσες στην εκπομπή σου στην ερώτηση
"Και, τώρα πείτε μας,σας παρακαλώ,κύριε, ποιά είναι η πραγματική γνώμη σας για το κοινό σας;"


Οι μελετητές κητοειδών είναι παντελώς αφερέγγυοι,
αν δεν κολυμπήσουν έστω και μια φορά με ένα playmobil στην κοιλιά τους.
Έτσι, σκέφτηκε ο πρωθυπουργός και ζήτησε να του φέρουν έναν Αγανακτισμένο
σε ατσάλινο κλουβί για να τον παρατηρήσει από κοντά. Προσπάθησε να είναι διαλλακτικός,
αλλά μέσα του χαιρόταν που δεν είχε τίποτα κοινό με αυτό το σίχαμα.Στο τέλος είπε να τον
πάρουν από μπροστά του και ζήτησε να τοποθετηθούν επιπρόσθετα αποσμητικά χώρου στο γραφείο του.

Οι κατσαρίδες είναι ευλογημένες απ΄το θεό να περπατάνε στον τοίχο,
bright twitterάδες μου υπενθυμίζουν πως πετάνε κιόλας.Υπερδυνάμεις!
 Όπως του Batman, του Spiderman, του  Γιούγκερμαν

Όταν οι μπαλονάδες γυρίζουν σπίτια τους και αφήσουν απ΄το χέρι το εμπόρευμα
κάνουν αυτόματα μια αντανακλαστική πιρουέτα. Όλα τα επαγγέλματα αφήνουν
κουσούρια από την επαναληψιμότητα κινήσεων. Οι πολιτικοί π.χ όταν μιλάνε στο σεξ πρέπει να
κόβουν κομμάτια γλώσσας απ΄τον απροσδόκητο αυθορμητισμό.

Διαβάζω ανελλειπώς το Αθηνόραμα.Το classic size του,
σου επιτρέπει να έχεις πάντα μια πόλη του κώλου στην κωλότσεπη.

Βλέπω βραβεία, βλέπω τελικούς reality. Φανερά σημάδια κόπωσης στο lifestyle στρατόπεδο.
Διαβάζω freepress, διαβάζω bloggers, φανερές αρρυθμίες και ευφυής  -κατά Σιοράν-αμφιβολία στους ποιοτικούς,
έτσι, για να μην έχει ηχορύπανση στα εγκαταλελειμένα λαγούμια που άφησαν οι σκύλοι των Λειμώνων στη  no man's land, εκεί, όπου, πάντα στήνουν το λαμπορατόριο τους οι πραγματικοί
άνθρωποι του πνεύματος.

-Οι πραγματικοί πνευματικοί άνθρωποι στην Ελλάδα πρέπει να είναι βία 100 και μένουν όλοι στην Επαρχία -

Μια νύχτα μπερδεύουμε μουσική  με ταινίες, στερεύω όπως ξεκίνησα, χωρίς να το καταλάβω,
όπως όταν κάνεις εμετό, γελάω με τα μικρά μπλε ανθρωπάκια, με τις μυτερές φαβορίτες και τις λαϊκές φωνές: τα Στρουμσφακιανάκια!

Φεύγει ημιγκομενικό sms: "Ραντεβού το Σεπτέμβρη" σαν τα χειμερινά σινεμά.Πολλά μας τα 'κανε.
Πρέπει να με ενέπνευσε η ενέργεια περνώντας έξω από ένα σχολείο, αν είμασταν μια αποτρόπαιη
κοινωνία τα παιδιά θα ήταν ζεμένα σε τεράστιους παιχνιδότοπους-εργοστάσια  με τροχούς και θα παρήγαγαν όλη την ηλεκτρική ενέργεια που χρειαζόμαστε.

Είμαι αρκετά σκληρός με τους έρωτες, νομίζω πως ο άνθρωπος είναι αυθεντικός μόνο όταν κάνει μαλακίες με τους κολλητούς του, οπότε αυτά τα φούμαρα για την αποκαλυπτική  δύναμη του έρωτα όπου τα δω τα ξεφτιλίζω...Μέσα μου ξέρω, βέβαια, πως ο κυνισμός είναι η προσευχή του πεσσιμιστή.

Στο κολυμβητήριο έχει τόσο κόσμο που κολυμπάμε σε ρυθμούς ενάλιων αρχαιολόγων που σαρώνουν το βυθό, ούτε καν σκέφτομαι με τι τρόπο πρόκειται να  χρησιμοποιήσω τα γυαλάκια σε λίγες μέρες,
πλέω και προσέχω να μην εμβολίσω θρασείς εκπροσώπους τις τρίτης ηλικίας, μέσα κι έξω απ΄το νερό.

Λυπάμαι τις μεταφράστριες  της Νοηματικής στο Κοινοβούλιο,
απάνθρωπη δουλειά,να προσπαθείς να δώσεις σχήμα στο χάος,
ξεθεωτική

'Ένας αθλητής χοροπηδάει σε ένα τραμπολίνο στρωμμένο με αχινούς,
παρηγοριέται πως τα αγκάθια που θα μείνουν στα πόδια του ίσως μετουσιωθούν
σε κάτι πολύτιμο, όπως τα μαργαριτάρια μέσα στα όστρακα. Τί σουρεαλιστικό
όνειρο, σκέφτηκε καθώς ξύπνησε.Έπειτα,βγήκε στο μπαλκόνι και είδε τους ninja να ξανακατεβαίνουν με τους γάντζους στο δρόμο, γύρισε χαμογελώντας και θαύμασε το "Καλημέρα" με σουρικέν
που του είχαν γράψει στον τοίχο. Ευτυχισμένος έκοψε ένα αιωρούμενο μπουκαλάκι νερό απ΄το κενό
και ένιωσε ευγνωμοσύνη για τη κρατικοδίαιτη φύση που πάντα τις ζεστές μέρες προνοεί για την όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη διαβίωση των πολιτών

Μέρα της έκλειψης Σελήνης. Μοιάζει με μούτζα απ΄΄την αθέατη όψη του φεγγαριού.

"Πού είναι το πόνυ μου ρουφιάνα γελαδάρισσα;" ωρυόμαστε ζητώντας λάθος πράγματα από λάθος ανθρώπους

Κατεβαίνω στους Αγανακτισμένους. Η επανάσταση δεν θα τηλεμεταδοθεί, αλλά θα τσικνιστεί.Μολοταύτα, συνεχίζω να πηγαίνω, κάτι με τραβάει.

Φτάνει το διήμερο που ψηφίζετα το μνημόνιο.Τα πράγματα αγριεύουν, το μαλόξ γίνεται η αγαπημένη μου μυρωδιά, άνθρωποι μάχονται οριζόντια για να υψωθούν πάνω απ΄τον φόβο, πρωτοφανές, μένω όσο αντέχω στο tutorial, στο κυρίως παιχνίδι έχω κάνει τα κουμάντα μου, όχι τόσα για έναν πόλεμο βέβαια.Κερδίζω μια φράουλα με αμυγδαλόψιχα και μια αίσθηση δικαίου  πως έμεινα όσο άντεχε το σώμα μου και η λογική μου, μετά από κάποιο σημείο έγινα ένα κομμάτι σκακιέρας για να παιχτεί ένα παρακρατικό παιχνίδι στο οποίο δεν θα μπορούσα να προσφέρω τίποτα παραπάνω απ'το πρόστυχο recording ενός ηδονοβλεψία

Την επομένη  με ξυπνούν οι οιμωγές που σηκώνονται από όλα τα Αθηναϊκά μπουρδέλα. Το "έγινε της πλατείας" εκθρόνισε τις πουτάνες πανηγυρικά!

Είμαι άρρωστος, βήχω συνέχεια,
αν  έχω θέσει τις βάσεις για μια μελλοντική καρκινογένεση με τόσα χημικά ,θα ήθελα για παρηγοριά να μου φυτρώσουν  ,επίσης, πουά φτερά!

αλλά ως γνωστόν θεός δεν υπάρχει
αλλά ως γνωστόν το "όλα εδώ πληρώνονται"
υπάρχει και παραυπάρχει

Έπεσαν τόσα χημικά που οι φωτογράφοι όταν έβγαλαν τα αρνητικά θα πρέπει να αντίκρυσαν εμφανισμένες φωτογραφίες.

Αυτό το καλοκαίρι είναι κάτι μεταξύ Χειμώνα που έμεινε μετεξεταστέος και Φθινοπώρου φορεμένου ανάποδα, γι'αυτό διαλέγω μια εικόνα ειρήνης για να υποδεχτώ τον Ιούλιο, την απομόνωσα σε μια νύχτα αυπνίας κοιτώντας μια ανοιχτή μπαλκονόπορτα

Η πατούσα που ξεπροβάλλει κάτω απ΄το σεντόνι είναι το παγκόσμιο σύμβολο της ευτυχίας!

Ψευδοτσιτάτο νο.9

"Μείνε στην πλατεία με κάθε τρόπο. Υου 've just won a marzipan Strawberry!"

Είμαι ,εδώ, απ'τις 8 το πρώι και δεν έχω ακόμα μολυνθεί,

κάθομαι κάτω απ΄τα δέντρα της πλατείας,

κοιτώντας το σκύλο και τη ζογκλερική μπάλα στα χέρια ενός,

¨Επειτα, φαγητό χαμηλά στην Ερμού.

Ξεκινάει, χωρίς εμένα, σαν να μου τη φύλαγε.

Έπρεπε να μάθω γρήγορα το ζογκλερικά μου, στην πράξη όμως εγώ.

Γυρνάω τρέχοντας,γυαλάκια κολυμβητηρίου,εναλλάξ με τα μυωπικά,

 -ποτέ δεν πίστευα πως θα σας χρησιμοποιούσα έτσι-

επαλείψεις μαλόξ, συνθήματα, ρυθμικό βήμα με τους τυμπανιστές

μπρος, πίσω, πάνω, κάτω στα σκαλιά

κλιμάκωση, ασφυξιογόνο σαν το "μάνα" του διαβόλου ουρανοκατέβατο μέσα στα σπλάχνα του πλήθους,πνιγόμαστε όλοι, κάποιοι μαυροντυμένοι με καλές μάσκες  μένουν ατάραχοι σαν οδοδείκτες,καθώς ξεμακραίνουμε τους βλέπω με την άκρη του ματιού να πέρνουν θέση απέναντι απ'τα ΜΑΤ,θάλασσα η πλατεία που πλέον τραβήχτηκε άπ'την άμπωτη και μείνανε έκθετες μαύρες,λαμπερές, όρθιες,γαλότσες.Όποιοι κι αν είναι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.Νιώθω φρίκη σαν να κοιμήθηκα όλο το βράδυ σε μαξιλάρι που από κάτω είχε οχιά.

Χωνόμαστε σε παράδρομους,σημειωτόν κλαίγοντας και φτύνοντας, σταματάμε, ξαποσταίνουμε, μιλάμε, εικάζουμε, δεν έχει σημασία,είμαστε ήδη δευτεραγωνιστές, γινόμαστε επαίσχυντοι θεατές, ηδονοβλεψίες, προπονητές της εξέδρας,τον λόγο έχει η χημεία και το μάρμαρο σε ένα αντιαισθητικό δρώμενο, ούτε καν άγριο, ούτε καν επικίνδυνο, ξένο.

Παίρνω τηλεφωνό και βρίσκομε με τη φίλη μου, έχει ακροβολιστεί στην Ερμού.Με κοιτάει σαν φάντασμα, είσαι "μπαρουτοκαπνισμένος" μου λέει "πού νομίζεις πως ήρθες;" της απαντάω, μου βγάζει φώτο στο κινητό,μοιάζω με steampunk αεροπλόο,πολύ με γουστάρω, θα με κορνιζάρω αν και ξέρω πως είμαι μια ίνα σε μια φάσια που την χορογραφία της, αναλαμβάνουν άλλοι. Κάθε που πάω να σηκωθώ,αναμπουμπούλα, βρισιές, νέο δακρυγόνο από διμοιρία σε παράδρομο. Με τα πολλά ξανανεβαίνουμε πάνω, είναι μόνο οι αποφασισμένοι ίσως και οι αδίστακτοι,προτιμάς να μην ανασάνεις, καίγεσαι, συνέχεια επιθέσεις σε ποιούς, από ποιούς, για πόσο;

Χωρίζουμε στο μετρό, μένω πάνω στην πλατεία, μια κοπέλα γυρνάει με δίσκο και μοιράζει μάρσιπαν φράουλες. Παίρνω μια και την τρώω ανεβοκατεβάζοντας δειλά τη χειρουργική μάσκα.Φοβάμαι ότι είναι μεταμφιεσμένη μπατσίνα και θέλει να μας δηλητηριάσει,είναι έτσι κι έτσι, λίγο ξινή. Βλέπω κάνα δυο τύπους με καδρόνια.Δεν ξέρω τί εκπροσωπώ πλέον εδώ πάνω. Το έβλεπα σαν παιχνίδι, σαν video game που ξεκλειδώνεις δώρα όσο προσεγγίζεις τον στόχο:"Μείνε στην πλατεία με κάθε τρόπο", εξ'ού και η φράουλα τρόπαιο,σαν το pacman σκέφτομαι και γελάω,πλέον μου μοιάζει με  ηβηφρενικό καπρίτσιο. Το Μνημόνιο πέρασε. Δεν μπορέσαμε να τους αναχαιτίσουμε. Τώρα ρουφάω χημικά σαν βιρτουόζος βιτζιόζος από απλό πείσμα. Για να μην διαλυθεί το κίνημα. Το φιλειρηνικό; Με όλη τη πλατεία σπασμένη; Κάνω παιδικές σκέψεις. Κι αν φύγουν και ξαναγυρίσουν, και τί έγινε; Φεύγω, καίνε τα πνευμόνια μου...

Κατεβαίνω  καρφί κάτω την Ερμού, σταματάω  Θησείο και ξεπλένομαι  απ΄τα Μαλόξ με εμφιαλωμένα, νέος κόσμος, καλοντυμένος κάνει τη βόλτα του, ζευγαράκια φιλιούνται αμέριμνα στα παγκάκια με ντεκόρ το αρχαίο νεκροταφείο. Συνεχίζω προς Γκάζι. Παρέες με γυμνασμένους gay τελευταίας κοπής- όσο πιο macho τόσο πιο αξιέραστοι- τρώνε  σε μεγάλες παρέες στα ερμαφρόδιτα ταβερνογκουρμέ, δυο λεσβίες χέρι χέρι με άσπρα μούτρα περνούν  το δρόμο και βρίζουν τσαμπουκαλεμένα τους παράτολμους οδηγούς. "Είναι ακόμα υπό την πάνω επήρεια" σκέφτομαι.Σκοτεινιάζει, αττικό σούρουπο, το πιο γλυκό του πλανήτη. Μεγάλα σίγουρα βήματα, ολόκληρη ανάσα με κομματάκια βήχα απ'τα χημικά, θέλω να περπατήσω, είμαι γεμάτος πιτσιλιές απ΄τα μαλόξ που μου ψέκαζαν οι Σαμαρείτες της πλατείας. Περνάω απ'τα λοφτ που χτίζονται στην Αθηναίδα και τα κοιτάζω στωικά. Ποιοί θα μείνουν εδώ, με τί απ'έξω να συνταιριάζει με το μέσα; Πόσα μέτρα, πόσα χιλιόμετρα είναι η απόσταση ασφαλείας απ΄το περιμετρικό όλεθρο, την κυκλωτική δυστυχία; Ούτε σε έκθεση βιβλίου δεν συναντάς μεσοτοιχία τόσο διαφορετικές νοοτροπίες; Σε απόσταση τετάρτου παίζει ο κόσμος τη ζωή του κορώνα γράμματα και εδώ βασιλεύει το αιώνιο Ελληνικό καλοκαίρι.

Μπαίνω σε ένα ταξί, καταστρώνουμε σχέδιο πως θα ανέβουμε, κάνει τόσες παρανομίες που φοβάμαι πως όσο ξύλο δεν έφαγα στο Σύνταγμα θα το φάω μαζεμένο απ'τους αγανακτισμένους οδηγούς- μέσα μου τις γουστάρω, θέλω να φτάσω σπίτι όσο το δυνατόν πιο γρήγορα,νιώθω εξουθενωμένος και άρρωστος,στο δρόμο βάζουμε ράδιο, τους έχουνε κλείσει στο μετρό! Τραυματίες, επιθέσεις σε τραυματιοφορείς. Τι κάθονται και κάνουνε; λέω, οι συρμοί λειτουργούν. Τί προσπαθούνε να αποδείξουν; Ο οδηγός διακόπτει τον οιρμό μου,  λέγοντας για το 85χρονο κομματόσκυλο της πολυκατοικίας του,πως δεν έχει το γνώθι σαυτόν, υπερεκτιμάει τις δυνάμεις του και θα φάει το κεφάλι του που κατέβηκε. Αυτός δεν ασχολείται με πολιτικά, συμπληρώνει. Δεν του αποκαλύπτω που ήμουνα. Σάμπως, ήμουνα; με τον τρόπο που είχα σκεφτεί; με τον τρόπο που θα 'θελα; Κοιτιέμαι στον καθρέφτη της πολυκατοικίας, μου έχει μείνει ένα ώχρα μουστάκι από Μαλόξ, μοιάζω ελαφρώς γελοίος.

Νεοπαροιμία no.8

"Ανάπηρος μένεις μόνο από ανθρώπινο δόλο"

Η αναπηρία δε ζει μακρυά απ'τον ανάπηρο
δεν είναι σαν το πνεύμα, δεν είναι σαν τη γνώση,

η ασχήμια είναι η ομορφιά που αναγκάζεται να δουλέψει,
η αναπηρία είναι η κατάργηση της ασχήμιας και της ομορφιάς

Μπορεί να υπάρχει μαύρος και σπαστικός;
Μπορεί να υπάρχει  τετραπληγικός και ζηλιάρης;
Μπορεί να υπάρχει μοχθηρός και τυφλός;
Μπορεί να υπάρχει αδελφή με σύνδρομο Down;
Μπορεί να υπάρχει κουτσός και υπερκινητικός;

Ξεκινάει πάρα πολύ νωρίς ή πάρα πολύ χαμηλά αν προτιμάτε, 

εκτινάσσεται απ'το στόμα εκείνου του  παιδιού που είδα σκαρφαλωμένο

 στα κάγκελα του ιδρύματος της Πεντέλης να ουρλιάζει

 "Το ΠΙΚΠΑ γαμάει το ΝΤΑΟΥ!"  περιλούζοντας

όλες τις κοινωνικές σχέσεις ως τα βαθιά τους γεράματα

με ακτινογραφική ευθυκρισία

Τα πόδια των ακρωτηριασμένων  κάτω απ΄το νερό της πισίνας
σε ξαφνιάζουν, είσαι προσηλωμένος στο πρόγραμμα 
αλλά προσαρμόζεις την κλίση του κεφαλιού για να τα ξανακοιτάξεις,
ενός  είναι λεπτά σαν τρία σκουπόξυλα μαζί
το στέρνο του απ'την άλλη είναι μπρούτο και τετράγωνο,
τον έχω υποβρυχίως βαφτίσει
ο άντρας  "γλυφιτζούρι"

τα τελειώματα των κομμένων μελών μοιάζουν σαν ξανακλεισμένα
σακουλάκια με καραμέλες ή  πουγγιά με λείες πειρατικές
θέλω να τους πω ένα χωρατό αλλά δεν ξέρω που θα καταταχτώ,
στους άνετους ή στους μαλάκες;
το χωρατό είναι:
"τα κολοβώματα δεν μουλιάζουν ποτέ"

Όλοι τους μου μεταγγίζουν μια προγονική ιδέα τρομακτικού πόνου
που τώρα πια  έχει κρεμαστεί σαν  μια σέπια φωτογραφία σε καλαμωτή  οικογενειακής ταβέρνας,
ασυναίσθητα δεν τους συγχωρώ που μιλάνε κανονικά για κανονικά πράγματα,
μου βγάζουν άκυρη τη θεωρία πως ο  εξωτικός εμπειρισμός είναι το μοναδικό συστατικό των πνευματικών ανθρώπων,
κι όμως το συμβάν μοιάζει ξεχασμένο και το μόνο που εμπλουτίζεται είναι η βιβλιογραφία
για τα "μέλη φαντάσματα" και οι κατάλογοι με τις νέες τεχνολογίες για καροτσάκια,

ο ψαράς που έχασε τα χέρια του απο δυναμίτη έφτιαξε τόσα αυτοσχέδια μαραφέτια-μέχρι για κυνήγι πήγαινε- που θα γέμιζαν ένα μικρό μουσείο. Έχω την αμυδρή υποψία ,βέβαια, πως, θα προσέλκυε αυστηρώς ενδάκτυλο κοινό.

ο ζητιάνος καπελώνει τον ανάπηρο,
αλλά ο ανάπηρος δεν μπορεί να σταθεί με κάποια άλλη ιδιότητα στα κέντρα των πόλεων
οι χωλοί  ζητιάνοι με τα γδαρμένα πόδια είναι απλά σιχάματα,
τους μέμφεσαι μέσα σου ότι επιδεινώνουν την κατάσταση τους για να εκλύσουν τη λύπηση,
αποστρέφεις το βλέμμα, θα τους προτιμούσες τετραπληγικές διάνοιες,
και αυτοί στην άκρη του πεζοδρομίου κοινωνούν το "λάθε βιώσας" με όλο το ασπαίρων μεγαλείο του ανέγγιχτο, ολότελα ανυπεράσπιστα πλάσματα με τα λεφτά τους σε κοινή θέα κι ούτε ένα κρούσμα, υπάρχει κάτι το δαιμονικό σ'αυτό, σαν να σου αποκαλύπτουν πως ακόμα και ο "βιαστής" αντλεί κύρος και τιμή απ'το θύμα του, το ξεσκαρτάρει και το επιλέγει με προσοχή γευσιγνώστη ακόμα και στις φαινομενικά πιο «τυφλές» επιθέσεις, κι αυτοί το ξέρουν και φωτίζουν τις κεντρικές μας λεωφόρους με την εγγαστρίμυθη αφοβιά του ανυπόληπτου.

παραπάνω απαιτήσεις,λιγότερες ευκαιρίες
ο πίνακας του κουλού και ο πίνακας του ισοβίτη,
δεν φαίνονται ποτέ πια οι ίδιοι σαν μάθεις,
και οι λειψοί  Αγώνες της μιας μέρας,
με τις νίκες μέσα τους πάντα ολάκερες

ο οικογενειακός μας φίλος είδε να ψαρεύουν το ίδιο του το πόδι απ΄τη θάλασσα
και να το πετάνε σαν ξιφία πάνω στη γέφυρα του τάνκερ,
έκτοτε κυβέρνησε Ψιλικά και φέτος του μείωσαν τη σύνταξη μετρώντας τα cm του
ποδιού του ξανά με το νέο νόμο
"Φίλε,έχεις γόνατο!" του είπαν,
 και του κουτσούρεψαν την αναπηρική

τελικά ανάπηρος δεν μένεις ποτέ από ανθρώπινο λάθος,
ανάπηρος μένεις πάντοτε από ανθρώπινο δόλο