Ψευδοτσιτάτο νο.9

"Μείνε στην πλατεία με κάθε τρόπο. Υου 've just won a marzipan Strawberry!"

Είμαι ,εδώ, απ'τις 8 το πρώι και δεν έχω ακόμα μολυνθεί,

κάθομαι κάτω απ΄τα δέντρα της πλατείας,

κοιτώντας το σκύλο και τη ζογκλερική μπάλα στα χέρια ενός,

¨Επειτα, φαγητό χαμηλά στην Ερμού.

Ξεκινάει, χωρίς εμένα, σαν να μου τη φύλαγε.

Έπρεπε να μάθω γρήγορα το ζογκλερικά μου, στην πράξη όμως εγώ.

Γυρνάω τρέχοντας,γυαλάκια κολυμβητηρίου,εναλλάξ με τα μυωπικά,

 -ποτέ δεν πίστευα πως θα σας χρησιμοποιούσα έτσι-

επαλείψεις μαλόξ, συνθήματα, ρυθμικό βήμα με τους τυμπανιστές

μπρος, πίσω, πάνω, κάτω στα σκαλιά

κλιμάκωση, ασφυξιογόνο σαν το "μάνα" του διαβόλου ουρανοκατέβατο μέσα στα σπλάχνα του πλήθους,πνιγόμαστε όλοι, κάποιοι μαυροντυμένοι με καλές μάσκες  μένουν ατάραχοι σαν οδοδείκτες,καθώς ξεμακραίνουμε τους βλέπω με την άκρη του ματιού να πέρνουν θέση απέναντι απ'τα ΜΑΤ,θάλασσα η πλατεία που πλέον τραβήχτηκε άπ'την άμπωτη και μείνανε έκθετες μαύρες,λαμπερές, όρθιες,γαλότσες.Όποιοι κι αν είναι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.Νιώθω φρίκη σαν να κοιμήθηκα όλο το βράδυ σε μαξιλάρι που από κάτω είχε οχιά.

Χωνόμαστε σε παράδρομους,σημειωτόν κλαίγοντας και φτύνοντας, σταματάμε, ξαποσταίνουμε, μιλάμε, εικάζουμε, δεν έχει σημασία,είμαστε ήδη δευτεραγωνιστές, γινόμαστε επαίσχυντοι θεατές, ηδονοβλεψίες, προπονητές της εξέδρας,τον λόγο έχει η χημεία και το μάρμαρο σε ένα αντιαισθητικό δρώμενο, ούτε καν άγριο, ούτε καν επικίνδυνο, ξένο.

Παίρνω τηλεφωνό και βρίσκομε με τη φίλη μου, έχει ακροβολιστεί στην Ερμού.Με κοιτάει σαν φάντασμα, είσαι "μπαρουτοκαπνισμένος" μου λέει "πού νομίζεις πως ήρθες;" της απαντάω, μου βγάζει φώτο στο κινητό,μοιάζω με steampunk αεροπλόο,πολύ με γουστάρω, θα με κορνιζάρω αν και ξέρω πως είμαι μια ίνα σε μια φάσια που την χορογραφία της, αναλαμβάνουν άλλοι. Κάθε που πάω να σηκωθώ,αναμπουμπούλα, βρισιές, νέο δακρυγόνο από διμοιρία σε παράδρομο. Με τα πολλά ξανανεβαίνουμε πάνω, είναι μόνο οι αποφασισμένοι ίσως και οι αδίστακτοι,προτιμάς να μην ανασάνεις, καίγεσαι, συνέχεια επιθέσεις σε ποιούς, από ποιούς, για πόσο;

Χωρίζουμε στο μετρό, μένω πάνω στην πλατεία, μια κοπέλα γυρνάει με δίσκο και μοιράζει μάρσιπαν φράουλες. Παίρνω μια και την τρώω ανεβοκατεβάζοντας δειλά τη χειρουργική μάσκα.Φοβάμαι ότι είναι μεταμφιεσμένη μπατσίνα και θέλει να μας δηλητηριάσει,είναι έτσι κι έτσι, λίγο ξινή. Βλέπω κάνα δυο τύπους με καδρόνια.Δεν ξέρω τί εκπροσωπώ πλέον εδώ πάνω. Το έβλεπα σαν παιχνίδι, σαν video game που ξεκλειδώνεις δώρα όσο προσεγγίζεις τον στόχο:"Μείνε στην πλατεία με κάθε τρόπο", εξ'ού και η φράουλα τρόπαιο,σαν το pacman σκέφτομαι και γελάω,πλέον μου μοιάζει με  ηβηφρενικό καπρίτσιο. Το Μνημόνιο πέρασε. Δεν μπορέσαμε να τους αναχαιτίσουμε. Τώρα ρουφάω χημικά σαν βιρτουόζος βιτζιόζος από απλό πείσμα. Για να μην διαλυθεί το κίνημα. Το φιλειρηνικό; Με όλη τη πλατεία σπασμένη; Κάνω παιδικές σκέψεις. Κι αν φύγουν και ξαναγυρίσουν, και τί έγινε; Φεύγω, καίνε τα πνευμόνια μου...

Κατεβαίνω  καρφί κάτω την Ερμού, σταματάω  Θησείο και ξεπλένομαι  απ΄τα Μαλόξ με εμφιαλωμένα, νέος κόσμος, καλοντυμένος κάνει τη βόλτα του, ζευγαράκια φιλιούνται αμέριμνα στα παγκάκια με ντεκόρ το αρχαίο νεκροταφείο. Συνεχίζω προς Γκάζι. Παρέες με γυμνασμένους gay τελευταίας κοπής- όσο πιο macho τόσο πιο αξιέραστοι- τρώνε  σε μεγάλες παρέες στα ερμαφρόδιτα ταβερνογκουρμέ, δυο λεσβίες χέρι χέρι με άσπρα μούτρα περνούν  το δρόμο και βρίζουν τσαμπουκαλεμένα τους παράτολμους οδηγούς. "Είναι ακόμα υπό την πάνω επήρεια" σκέφτομαι.Σκοτεινιάζει, αττικό σούρουπο, το πιο γλυκό του πλανήτη. Μεγάλα σίγουρα βήματα, ολόκληρη ανάσα με κομματάκια βήχα απ'τα χημικά, θέλω να περπατήσω, είμαι γεμάτος πιτσιλιές απ΄τα μαλόξ που μου ψέκαζαν οι Σαμαρείτες της πλατείας. Περνάω απ'τα λοφτ που χτίζονται στην Αθηναίδα και τα κοιτάζω στωικά. Ποιοί θα μείνουν εδώ, με τί απ'έξω να συνταιριάζει με το μέσα; Πόσα μέτρα, πόσα χιλιόμετρα είναι η απόσταση ασφαλείας απ΄το περιμετρικό όλεθρο, την κυκλωτική δυστυχία; Ούτε σε έκθεση βιβλίου δεν συναντάς μεσοτοιχία τόσο διαφορετικές νοοτροπίες; Σε απόσταση τετάρτου παίζει ο κόσμος τη ζωή του κορώνα γράμματα και εδώ βασιλεύει το αιώνιο Ελληνικό καλοκαίρι.

Μπαίνω σε ένα ταξί, καταστρώνουμε σχέδιο πως θα ανέβουμε, κάνει τόσες παρανομίες που φοβάμαι πως όσο ξύλο δεν έφαγα στο Σύνταγμα θα το φάω μαζεμένο απ'τους αγανακτισμένους οδηγούς- μέσα μου τις γουστάρω, θέλω να φτάσω σπίτι όσο το δυνατόν πιο γρήγορα,νιώθω εξουθενωμένος και άρρωστος,στο δρόμο βάζουμε ράδιο, τους έχουνε κλείσει στο μετρό! Τραυματίες, επιθέσεις σε τραυματιοφορείς. Τι κάθονται και κάνουνε; λέω, οι συρμοί λειτουργούν. Τί προσπαθούνε να αποδείξουν; Ο οδηγός διακόπτει τον οιρμό μου,  λέγοντας για το 85χρονο κομματόσκυλο της πολυκατοικίας του,πως δεν έχει το γνώθι σαυτόν, υπερεκτιμάει τις δυνάμεις του και θα φάει το κεφάλι του που κατέβηκε. Αυτός δεν ασχολείται με πολιτικά, συμπληρώνει. Δεν του αποκαλύπτω που ήμουνα. Σάμπως, ήμουνα; με τον τρόπο που είχα σκεφτεί; με τον τρόπο που θα 'θελα; Κοιτιέμαι στον καθρέφτη της πολυκατοικίας, μου έχει μείνει ένα ώχρα μουστάκι από Μαλόξ, μοιάζω ελαφρώς γελοίος.

Νεοπαροιμία no.8

"Ανάπηρος μένεις μόνο από ανθρώπινο δόλο"

Η αναπηρία δε ζει μακρυά απ'τον ανάπηρο
δεν είναι σαν το πνεύμα, δεν είναι σαν τη γνώση,

η ασχήμια είναι η ομορφιά που αναγκάζεται να δουλέψει,
η αναπηρία είναι η κατάργηση της ασχήμιας και της ομορφιάς

Μπορεί να υπάρχει μαύρος και σπαστικός;
Μπορεί να υπάρχει  τετραπληγικός και ζηλιάρης;
Μπορεί να υπάρχει μοχθηρός και τυφλός;
Μπορεί να υπάρχει αδελφή με σύνδρομο Down;
Μπορεί να υπάρχει κουτσός και υπερκινητικός;

Ξεκινάει πάρα πολύ νωρίς ή πάρα πολύ χαμηλά αν προτιμάτε, 

εκτινάσσεται απ'το στόμα εκείνου του  παιδιού που είδα σκαρφαλωμένο

 στα κάγκελα του ιδρύματος της Πεντέλης να ουρλιάζει

 "Το ΠΙΚΠΑ γαμάει το ΝΤΑΟΥ!"  περιλούζοντας

όλες τις κοινωνικές σχέσεις ως τα βαθιά τους γεράματα

με ακτινογραφική ευθυκρισία

Τα πόδια των ακρωτηριασμένων  κάτω απ΄το νερό της πισίνας
σε ξαφνιάζουν, είσαι προσηλωμένος στο πρόγραμμα 
αλλά προσαρμόζεις την κλίση του κεφαλιού για να τα ξανακοιτάξεις,
ενός  είναι λεπτά σαν τρία σκουπόξυλα μαζί
το στέρνο του απ'την άλλη είναι μπρούτο και τετράγωνο,
τον έχω υποβρυχίως βαφτίσει
ο άντρας  "γλυφιτζούρι"

τα τελειώματα των κομμένων μελών μοιάζουν σαν ξανακλεισμένα
σακουλάκια με καραμέλες ή  πουγγιά με λείες πειρατικές
θέλω να τους πω ένα χωρατό αλλά δεν ξέρω που θα καταταχτώ,
στους άνετους ή στους μαλάκες;
το χωρατό είναι:
"τα κολοβώματα δεν μουλιάζουν ποτέ"

Όλοι τους μου μεταγγίζουν μια προγονική ιδέα τρομακτικού πόνου
που τώρα πια  έχει κρεμαστεί σαν  μια σέπια φωτογραφία σε καλαμωτή  οικογενειακής ταβέρνας,
ασυναίσθητα δεν τους συγχωρώ που μιλάνε κανονικά για κανονικά πράγματα,
μου βγάζουν άκυρη τη θεωρία πως ο  εξωτικός εμπειρισμός είναι το μοναδικό συστατικό των πνευματικών ανθρώπων,
κι όμως το συμβάν μοιάζει ξεχασμένο και το μόνο που εμπλουτίζεται είναι η βιβλιογραφία
για τα "μέλη φαντάσματα" και οι κατάλογοι με τις νέες τεχνολογίες για καροτσάκια,

ο ψαράς που έχασε τα χέρια του απο δυναμίτη έφτιαξε τόσα αυτοσχέδια μαραφέτια-μέχρι για κυνήγι πήγαινε- που θα γέμιζαν ένα μικρό μουσείο. Έχω την αμυδρή υποψία ,βέβαια, πως, θα προσέλκυε αυστηρώς ενδάκτυλο κοινό.

ο ζητιάνος καπελώνει τον ανάπηρο,
αλλά ο ανάπηρος δεν μπορεί να σταθεί με κάποια άλλη ιδιότητα στα κέντρα των πόλεων
οι χωλοί  ζητιάνοι με τα γδαρμένα πόδια είναι απλά σιχάματα,
τους μέμφεσαι μέσα σου ότι επιδεινώνουν την κατάσταση τους για να εκλύσουν τη λύπηση,
αποστρέφεις το βλέμμα, θα τους προτιμούσες τετραπληγικές διάνοιες,
και αυτοί στην άκρη του πεζοδρομίου κοινωνούν το "λάθε βιώσας" με όλο το ασπαίρων μεγαλείο του ανέγγιχτο, ολότελα ανυπεράσπιστα πλάσματα με τα λεφτά τους σε κοινή θέα κι ούτε ένα κρούσμα, υπάρχει κάτι το δαιμονικό σ'αυτό, σαν να σου αποκαλύπτουν πως ακόμα και ο "βιαστής" αντλεί κύρος και τιμή απ'το θύμα του, το ξεσκαρτάρει και το επιλέγει με προσοχή γευσιγνώστη ακόμα και στις φαινομενικά πιο «τυφλές» επιθέσεις, κι αυτοί το ξέρουν και φωτίζουν τις κεντρικές μας λεωφόρους με την εγγαστρίμυθη αφοβιά του ανυπόληπτου.

παραπάνω απαιτήσεις,λιγότερες ευκαιρίες
ο πίνακας του κουλού και ο πίνακας του ισοβίτη,
δεν φαίνονται ποτέ πια οι ίδιοι σαν μάθεις,
και οι λειψοί  Αγώνες της μιας μέρας,
με τις νίκες μέσα τους πάντα ολάκερες

ο οικογενειακός μας φίλος είδε να ψαρεύουν το ίδιο του το πόδι απ΄τη θάλασσα
και να το πετάνε σαν ξιφία πάνω στη γέφυρα του τάνκερ,
έκτοτε κυβέρνησε Ψιλικά και φέτος του μείωσαν τη σύνταξη μετρώντας τα cm του
ποδιού του ξανά με το νέο νόμο
"Φίλε,έχεις γόνατο!" του είπαν,
 και του κουτσούρεψαν την αναπηρική

τελικά ανάπηρος δεν μένεις ποτέ από ανθρώπινο λάθος,
ανάπηρος μένεις πάντοτε από ανθρώπινο δόλο

Φωτοβόλτα 2 :3+1 σκυλιά

"Με λένε Αστέριο Φωτοβολτάτο και αυτή είναι η πειραγμένη μου φωτογραφία καθώς ουρώ τη σκιά μου, εμπνευσμένη από απόχρωση ημισχηματοποιημένου γονιμοποιημένου  κρόκου (αλλιώς έμβρυο πτηνού), παστέλ έμμηνα μετά από συστηματική διατροφή με play-doh και ξεπατικωτούρα σε κακοφωτισμένο υπερηχογράφημα εγκύου την ώρα της σύλληψης. Στόχος είναι η απελευθέρωση που πηγάζει απ'το κολλώδες ίζημα που σχηματοποιείται στο μεσοδιάστημα φτέρνας σόλας μετά από πολύωρες περιπλανήσεις καθώς πιέζει ( όπως σοφά  θα πιστοποιήσουν οι ρεφλεξολόγοι του μέλλοντος) τις νευρικές απολήξεις των κέντρων που ευθύνονται για την αναίσθητη χαύνωση της ευτυχίας"

Ο ζωομορφισμός των ανθρώπων είναι  αντικειμενικό συμπέρασμα. Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν τόσο με ζώα που τους μιλάς διατηρώντας ασυναίσθητα μια απόσταση ασφαλείας ή με άλλους πάλι θες να την εκμηδενίσεις σε μηδέν χρόνο ακριβώς για τον ίδιο λόγο. ¨Οταν γράφω τραγούδια -τρόπος του λέγειν γρατζουνάω ότι να 'ναι με ακαταλαβίστικα μουρμουρητά από πάνω- τα βαφτίζω με βόλτες στην πόλη,όποιο αντέξει το πεζοπορικό Sabbatical μπαίνει σε μόνιμη τροχιά επανακρόασης και γίνεται πιστός φίλος σαν σκύλος. Γενικά, είναι ωραίο να φτιάχνεις πράγματα που όλοι οι άλλοι αναγκάζονται να αγοράζουν ή να κατεβάζουν έστω, σαν τους παρασκευαστές ψωμιού ή τα χειροποίητα κοσμήματα, σου δημιουργεί μια άισθηση αυτάρκειας.Αυτές τις μέρες βέβαια οι ηχογραφήσεις δεν φτουράνε μία. Η Αθήνα ακούγεται  σύνθεση του Cage για χορευτικό του Merce Cunningham βασισμένη σε μια  βιασμένη μελωδία  μουσικού περιστρεφόμενου από μια χορωδία τραγουδιστών Τuva . Παλιά πίστευα πως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ'το να σου τελείωνει η μπαταρία του mp3 player την ώρα που πρέπει να διασχίσεις ένα δρόμο εντελώς αδιάφορο τίγκα στις μουντές βιτρίνες παλιομοδίτικων μπουτίκ, κλειδαράδικα και τράπεζες. Είναι σαν να σου τελειώνουν οι μπουκάλες οξυγόνου ξαφνικά μέσα σε μια υποβρύχια σπηλιά.Ίσα που προλαβαίνεις να σηκώσεις το χέρι για ταξί πριν πεθάνεις από υπερβολική δόση πραγματικότητας. Πλέον τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η επανάσταση αποκλήρωσε τη μουσική. Η επαναστατημένη πόλη εξοστράκισε τη μουσική. Και γω ο ίδιος δεν ακούω τόσο πια, μέχρι και το blog που έφτιαξα θέλησα  να βγάλω τις βοηθητικές και να το κρατήσω πεισματικά μακρυά απ'τις φτερούγες της καλής  νεράιδας.

   Το Σύνταγμα το βρίσκω απωθητικό, αυτή είναι η αλήθεια.Όσο και να πιέζω τον εαυτό μου να πηγαίνει, όταν βρίσκομαι εκεί πάνω νιώθω δυσφορία και αποστροφή. Η τσίκνα λειτουργεί πιο αποτρεπτικά κι από δακρυγόνο. Οι κατασκηνωτές μοιάζουν σαν διακτινισμένα χιπαριά που ξεκαλοκαιριάζουν στην Ίο. Βλέπω κάτι τέτοιες εικόνες και θέλω να κόψω λάσπη:

Σε ποιά ευνομούμενη κοινωνία θα βρεις τη δουλειά και το μισθό που σου στερούνε Χριστιανή μου, έτσι;Στη Neverland;Δεν ξέρω πως ήτανε οι έγκλειστοι στο Πολυτεχνείο αλλά νομίζω πως ο ρομαντικός τεχνοκρατισμός ήταν αυτός που οδήγησε το κίνημα να μην γίνει ένα κοινόβιο στην Goa. Κατέρριψα στερεότυπα άλλου είδους . 'Οταν είδα τους μαύρους πλανόδιους να προπηλακίζονται απ΄τους καντινιέρηδες ένιωσα πόσο συσσωρευμένη απόγνωση έχουν. Ενός τα μάτια  πέταξαν φωτιές, αν ήταν μόνος με τον τύπο που του σήκωσε άγαρμπα τη μαιμού λουί βιτόν για να τον διώξει, θα τον σκότωνε, το εγγυώμαι. Ο παραδίπλα του, απ'το πουθενά κι ενώ όλα φαίνονταν να έχουν ησυχάσει ξέσπασε σε κάτι υστερικούς θρηνητικούς μηκυθμούς σαν Σισιλιάνα χήρα. Έμοιαζε σαν να τον χτύπησε ετεροχρονισμένα η οργή. Φρικτές εικόνες.

  Έτσι περιφέρομαι σαν σκύλος χωρίς τραγούδια και αγώνες εδώ κι ένα 20 ήμερο σαν το Λουκάνικο που το σετάρουν με την επανάσταση κι αυτουνού "άγνωσται αι βουλαί" του, μπορεί κάτι  Παβλωφικό να του κάνουν τα κατσαρολικά,να του θυμίζουν μαγειρίο στου Ψυρρή όταν τα είχε δει εν δράσει περιφερόμενος λάθρα στα μέσα τραπέζια.Αυτός ο ανθρωπομορφισμός! Έγκλημα κατά της πανίδας, και γενικά.Είδα το Cars 2 και γυρίζοντας νόμιζα πως μου γελάνε οι αεροτομές, φαντάσου τα παιδάκια, τα φαντασιόπληκτα επιρρεπή παιδάκια. Πάντα αυτά την πληρώνουν.

  Στην Κλαυθμώνος, συνάντησα,  τον καπιταλιστή στυγνό μαυραγορίτη εκμεταλλευτή δοσίλογο δυνάστη των επι της γης Λουκάνικων. Πρέπει να ήταν τρελλό κωλόβυσμα αυτός ο σκύλος για να μην του την είχαν πέσει όλοι οι μόρτηδες του κέντρου για να πάρουν νουμεράδα την κοκκάλα του. Από τί να 'ταν άραγε; Από γόνατο Τρικεράτωπα,να υποθέσω:

΄

Καιρό το λιγουρευόμουν το σκυλίσιο άγαλμα του πεζόδρομου. Πηγα Φωκίωνος που μου αρέσει να την κατεβαίνω από ψηλά έως τη ρίζα χαζεύοντας τις πολυκατοικίες του 50'. Πήρα παγωτό απ΄τα Max Perry, σορμπέτ Ρόδι και Φράουλα  που είχε γέυση  μαλακτικό με αφρόλουτρο,και αν έληγαν τα συγκεκριμένα προιόντα, θα ήταν σίγουρα απ'τα ληγμένα. Μετά είδα το σκύλο και μου πέρασε. Και μετά είδα δυο παιδάκια να έρχονται με άγριες διαθέσεις να τον καβαλάνε και ξανατσαντίστηκα γιατί στη φωτογραφία θα έβγαιναν κι αυτά,και τελικά όχι μόνο βγήκαν, αλλά του έκρυψαν και το μάτι. Έμαθα και την ιστορία του αγάλματος από ένα κύριο που ήταν εκεί με τον πραγματικό του Σκύλο, που μοιάζει στη φωτογραφία λες και τον έφερε σε Σκυλίσιο τέμενος να προσευχηθεί στο σκυλοθεό του. Αυτός ο κύριος είναι ένας ηθοποιός που είχε παίξει και  στα Εγκλήματα, τον αναγνώρισα αμέσως αλλά δεν είπα τίποτα, για να μου πει όλες τις λεπτομέρειες και να μην πάθει το "σύνδρομο του Διάσημου ασθενούς" -απ΄την ανάποδη και σε κοινωνικό φορμάτ-μαγγωθεί και τα πει μισά. Μου ΄διηγήθηκε  λοιπόν πως μια κυρία είχε ένα μωρό στο καρότσι. Εκεί, που μίλαγε με τις φίλες της ο σκύλος που βρισκόταν εκεί τριγύρω είδε ένα φορτηγάκι που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα κατά πάνω στο καρότσι,όρμηξε τότε  το έσπρωξε μακρυά και το παιδί σώθηκε. Το φορτηγάκι όμως χτύπησε τον σκύλο και τον σκότωσε. Ετσί, η κυρία από ευγνωμοσύνη έβαλε να φτιάξουν το άγαλμα του σκύλου που άπ'τις διαστάσεις φαίνεται πως πρέπει να της πήγε αρκετά χρήματα, μάλλον για Μολλοσός μοιάζει.Τώρα, τί έχω παραχαράξει απ΄τη διήγηση ένας θεός ξέρει, αλλά ότι το σκυλί έσωσε το παιδάκι είναι de facto.Αυτό είναι το ευχαριστώ λοιπόν, να έχεις άλλα παιδάκια να σου κατσιάζουν το μνήμα:

Μια δροσερή πινελιά για το κλείσιμο. Επί της Πατησίων είναι μια πολύ ωραία πλατεία που έχει πάνω τα απογεύματα μετανάστες και ντόπιους που συμβιούν αρμονικά-όσες φορές έχω περάσει τουλάχιστον. Εκεί ένα παιδί πέταγε ένα ξύλο μέσα στο συντριβάνι και ο σκύλος του έπεφτε μέσα και το έπιανε...αυτό.Δεν βρίσκω κάποια εξυπνάδα ή κάποιο λογοτεχνικό ευφυολόγημα να γράψω ή κάποια μεταφορά ή ένα φιλοσοφικό συμπέρασμα ή ένα σύνδεσμο για να κάνω αναφορά στην πολιτική ή να συνεισφέρω μια αποκαλυπτική  Ιστορική λεπτομέρεια ή να μοστράρω μια σπάνια εμπειρία ζωής  ή να πουλήσω πλάγια ένα προιόν ή ένα μαγαζί μέσα απ'αυτό.Απλώς αυτό.Γαβ!Γαβ! είπα.ΓΑΒ, ΓΑΒ, ΓΑΒ!:

Η αθέατη όψη του καλοκαιριού

"O αφορισμός και η αγιοποίηση έχουν την ίδια κατάληξη:ένα άλιωτο πτώμα"

είπε και θάφτηκε ζωντανός μέσα στον αμμώδη λόφο της παραλίας των γυμνιστών,

έτσι,κανείς,ποτέ, δεν θα μπορέσει  να πει με σιγουριά τί υπήρξε απ'τα δύο.   

Τα ωκεάνεια ρεύματα χειροδίκησαν στο κεφάλι μιας χελώνας,

τόσο βάναυσα, που πέθανε. Στην πραγματικότητα, τα ρεύματα απλά φέρθηκαν στην ουρά

και το κεφάλι της το ίδιο.

Τα χέλια αναπαράγονται μέσα στο ποτάμι,γύρω απ'τα ακάλυπτα πόδια του δασοφύλακα,

Αυτός εν πλήρει αταραξία τα αρπάζει  και τα πετάει έξω απ'τον νερό κουλουριασμένα μεταξύ τους

ψηλά στο εκτυφλωτικό ηλιακό φως,

κάπως έτσι καταλήγουν όλες οι επιτυχημένες αναζητήσεις του πνεύματος

Τα τροχόσπιτα δίπλα στην παραλία φέρουν την ηχητική ταυτότητα

των εκπατρισμένων  που θέλουν να μεταναστεύσουν με όλους τους ήχους τους ανέπαφους

Βαθιά αναμμένα στο σούρουπο με τα κατσαρολικά να χτυπούν δίπλα στο κύμα

είναι σαν διαδήλωση με αίτημα την αποκατατάσταση των πόλεων ως φωλιές των ανθρώπων

Οι γριές με τα ξεχειλωμένα κορμιά και τα παλιακά μπανιερά φοράνε όλες ηλιακά ρολόγια

φυτεμένα στους καρπούς τους, τους τα δωσε η κυβέρνηση και τα συγκρίνουν γελώντας στριγγά

οι μπάλες των εγγονιών τους πέφτουν πάνω στις ακίδες και σκάνε με κρότο,

τα μικρά τότε κλέβουν τις λίμες απ΄τα νεσεσέρ και καρφώνουν τον σκιερό ωροδείκτη
 στο Εδώ και το Τώρα

Το διάβασμα στην παραλία σε εξουθενώνει,
οι λέξεις χάνουν την ερμηνεία τους και γίνονται μαύρα γλυπτά
δεν υπάρχει πιο κουραστικό πράγμα απ'το να προσπαθείς
να αναδείξεις  δισδιάστατα γλυπτά

Πιστεύω πως έχω δακρύσει μέσα στη θάλασσα, αλλά δεν το καταλαβαίνεις,
 όπως και τον ιδρώτα στο νερό.

Το Χειμώνα έρχονται στα βράχια οι οικογένειες με τα ανάρριχτα jackets
 και τα χοντρά παιδιά και με δείχνουν με το δάχτυλο σαν αν είμαι φώκια.
Τους κοιτώ στην ακτή με θρίαμβο.Είναι η αρχή από 10 εκατομμύρια πλην έναν.

Δεν υπάρχουν χειμερινοί κολυμβητές στην επαρχία,

κι αν υπάρχουν εκεί θα λέγονται κάπως αλλιώς

η μισή αξία της χειμερινής κολύμβησης

είναι η θέα των φωτισμένων πολυκατοικιών

Τα νεκροταφεία του μέλλοντος θα φτιάχνονται σε παραλίες

οι θαλασσοφαγωμένοι τύμβοι θα αποτελούν την καλύτερη φωλιά  για καβούρια ,

τα σκυλιά θα ξεθάβουν πανευτυχή κόκκαλα,

οι βιβλιοφάγοι θα διαβάζουν τα επιτύμβια γνωμικά,

τα παιδιά θα πίνουν παγωμένους χυμούς μέσα από κρανία με παγάκια  

ενώ απ΄το νερό θα βγαίνουν οι ψυχές μαυρισμένες

και θα μαζεύουν τα μπουκάλια σιχτιρίζοντας,

έπειτα όλοι μαζί θα φτιάχνουν γλυπτά στην άμμο προτομές
επηρεασμένες απ΄τους ωραιότερους  εαυτούς των νεκρών
 υπό την αμείλικτή επίβλεψη των ίδιων.
Ο Πικάσσο κάποτε απάντησε σε κάποια που γκρίνιαξε
πως δεν της μοιάζει το πορτραίτο της:
"Θα σου μοιάσει"

Οι νεκροί μπορεί να έχουν τα χίλια στραβά αλλά γνωρίζουν
ένα πράγμα,ξέρουν ποιά υπήρξε η ομορφότερη στιγμή τους
και μπορούν να επιβλέπουν και να καθοδηγούν
σαν πεπειραμένοι  εργοδηγοί τους θνητούς της παραλίας,
που πασχίζουν κάθιδροι για μια ικανοποιητική ρεπροντιξιόν.

-Κυρία, τί είναι η Via Dolorosa;*

-Κυρία, τί είναι η Via Dolorosa;

-Κλουβάκι για αγρίμι.

Η τίγρη της Βεγγάλης πρέπει να ταϊστεί  στις 12 ακριβώς με ένα μεσαίου μεγέθους ελάφι,αλλιώς, γίνεται οξύθυμη.

Κλουβάκι για οικόσιτο ωδικό.

Tο καναρίνι Stafford πρέπει να έχει νερό στην ποτίστρα του καθόλη τη διάρκεια της μέρας,αλλιώς, πεθαίνει.

Προστασία και Προστατευτικότητα, πού κοιτάς;

Άνοιξε το χέρι σου, άρπα αυτή, πρέπει να σου ανοίξω μια πύλη εισόδου για το μυαλό.

Τις σπασμένες πορτές τις θυμόμαστε πιο έντονα απ΄τις ξεκλειδωμένες.

Μια μέρα θα καταλάβεις γιατί  το έκανα.

Πάμε πάλι.Προστασία και Προστατευτικότητα.

¨Ανθρωποι που δεν φυλάσσουν σε ξεχωριστά σεντούκια  αυτές τις δυο έννοιες,
δεν ξεστρατίζουν ποτέ απ'τη Via Dolorosa, το κατάλαβες τώρα;

Άκου,ακόμα κάτι,και τα ανθρώπινα όντα μπαίνουν σε κλουβιά
όταν εκτίθενται σε  ένα ανοίκειο στοιχείο,
το νερό και ο αέρας φερ'ειπείν,
οι μεγάλοι ατσαλένιοι  κλωβοί καταβυθίζονται ανάμεσα στα πτερύγια,
τα μικρά τουρμπινοφόρα ανυψώνονται ενάντια  στα ράμφη των μεταναστευτικών
ακόμη,και οι φυλακισμένοι,ξέρεις ποιο στοιχείο τους εγκλείει;
η πικρία  πως ακόμη δεν έχει εφευρεθεί ένα κλουβί για να επισκέπτονται  τη φωτιά

Είχα ένα γνωστό.Δούλευε σε κλίβανο για κλουβιά.Είχε πάρει όρκο σιωπής.
Μια μέρα μέσα στο φουρνάκι είδε ένα πλέγμα να χωρίζεται,
έτσι του ήρθε στο μυαλό η ιδεά  για τα pick-up-sticks παιχνίδια
-σήκωσε όσα συνδέονται με τα δικά σου και μην κουνήσεις τα ξένα-
μόνο από ένα ατύχημα κάποιου που λειώνει κλουβιά θα μπορούσε να προκύψει αυτή η ιδεά,
στην αρχή του φάνηκε εξαιρετικό, βήμα προς τα μπρος,ένα είδος επιλεκτικής αθανασίας,τελικά αυτοκτόνησε από μαρασμό, αφού δεν μπόρεσε να στελεχώσει επαρκές επιχειρηματολόγιο για την ανισοτροπική του λυσιτέλεια.Δεν περιμένω να καταλάβεις αυτά τα τελευταία, απαιτώ όμως να μην παίξεις ποτέ ξανά pick-up-sticks.

-Kύρια, κυριά! Τί είναι αυτοί οι θόρυβοι;

-Τίποτα καλό μου, ένας ελατοσκέπαστος δρόμος εδώ πιο κάτω έριξε  τη σκιά του στ'αστρα και ξαναμωράθηκε.Έτσι βουίζει ανασυντασσόμενος ο άνεμος καθώς καταλαμβάνει τον ανέλπιστο χώρο που αφήνει η ρίζα καθώς ξαναμικραίνει.Αυτή η νέα της πορεία πάνω σε παλιά χνάρια- η ψευδονέα-είναι η Via Dolorosa.

*σε όλο το ποίημα ο αναγνώστης θα ήθελα να φανταστεί πως ο λόγος των δύο πρωταγωνιστών (δασκάλας-παιδιού) αρθρώνεται και ακούγεται με κλιμακούμενο κόπο εξαιτίας της παρουσίας ανέμου, ο οποίος , εντείνεται σταδιακά όπως όταν δυο ανθρώποι  συνομιλόυν σε μια κουπαστή πλοίου  ή στην άκρη ενός γκρεμού, ή πάνω σε μια μηχανή που τρέχει στην παραλιακή.

Φλούδια

Το διάπλατο στόμα του pac man μινιατούρα μοιάζει με φίδι πριν δαγκώσει
το ταίζω μικρές φλούδες τυλιγμένες σε λευκές κουκκίδες

Ξύπνα, αυτός ο τύπος θέλει να γράψει τις φλούδες
κοιμόταν πάλι πάνω στο λευκό άβολο πλήκτρο
μα το pc του αργεί και σαν φλούδα θα του γλυστρίσουν
κανείς δεν θυμάται πραγματικά το εσωτερικό απ'τις φλούδες

Μέσα στο γοριλίσιο χέρι κάθεται όπως κάθε βράδυ
στο ξύλινο δενδρόσπιτο και πετάει φλούδια πάνω στο στόχο
από κάτω κοιμούνται οικογένειες απ'τις οποίες  σαν φλούδες
απομονώνει το βρώσιμο μέρος απ'το προστατευτικό

Ο βαστάζος της κάσας έχει στη σόλα κολλημένη μια ημιθανή φλούδα
και μέσα στην τσέπη του βρίσκεται μια φλούδα ετοιμοθάνατη
και πάνω στα χέρια του αν σκαρφαλώσεις θα δεις μια φλούδα
νεκρή

Στα πεδία των μαχών όπως και στα πιάτα ματωμένες φλούδες
σε πόση επιφάνεια δέρματος εξατμίζεται ο πόθος και ο τρόμος
μόνο οι φλούδες γνωρίζουν

Οι τάφροι, τα σκάμματα, οι ραγάδες στο δέρμα
μια μέρα προσπάθησαν να μιμηθούν τις φλούδες
και τώρα χαίνουν περιμένοντάς τες να γυρίσουν για να πάρουν απαντήσεις ,
τη μέρα που θα φανούν  άθικτες ή ακρωτηριασμένες από μικρά δικά τους φλούδια
θα γίνει γλέντι  με τις κακές σκέψεις να μαραίνονται  σαν  φλούδες

Φλούδια με τυπωμένους χάρτες τατουάζ,
φλούδια με λίγο τριχωτό σε ματωμένο χέρι  Ινδιάνου,
άγρια απαραίτητα  φλούδια

Οι γερασμένες φλούδες ορμηνεύουν τι νέες  τι να κάνουν
για να μην τις αποκολλήσεις κανείς, αλλά οι πιο πολλές δίνουν
οξύμωρες  συμβουλές όπως το να καούν ως αρωματικά ή να
ζήσουν στο κελί με τα ασπρόρουχα

φλούδια στο σχήμα των ζώων λειώνουν από ζώα που σκάνε στον ήλιο
και στα μοχθηρά  παιδάκια μυτερά φλούδια εκτοξεύονται απ΄το στόμα
ηλεκτρίζοντας τις φλούδες που πλέουν στα  μυαλά των αγαθών

Τα πιο θλιβερά φλούδια είναι αυτά που παραπέφτουν από μισές στιγμές
ένα μάτι έδώ, ένας λόγος εκεί, ένα ημιπροφίλ που δεν γύρισε ποτέ
 κανείς δεν μπορεί να ξανακολλήσει τα φλούδια

Να'τοι κι οι άνθρωποι με τα δεκάδες δηλητηριασμένα φλούδια
έτοιμοι να παραβγούν σαν εκπαιδευμένα ζούδια

Φλούδια παντού,
Φλούδια από τί;

Αγάπη είναι τα πόδια του Χριστού

Το ξέρω πως γίνεται μόνο με μικρές διορθώσεις
τραγουδισμένο σωστά πάνω απ΄τους αβέβαιους τόνους
και κατά την ώρα του χειρουργείου με μια καλοζυγιασμένη βλαστήμια  που
θα βυθιστεί στο ανοιχτό σώμα του ασθενούς και θα ταφεί με τη ραφή.

Η  οπλοθήκη  της χειροποίητης αγάπης είναι άδεια
σου βάζει τη φαρέτρα στα ρουθούνια και σου λέει να πάρεις βαθιά εισπνοή
μέσα στο σκοτεινό  κύλινδρο σαν μυρμηγκοφάγος που απομυζεί τις μνήμες των μαχών
υπάρχουν και δεν υπάρχουν, κυριεύουν και όχι

Τον καιρό που ζούσα σαν διαπασών και μάζευα εαυτικές παρηχήσεις απ΄τα υπέρθυρα
είχα έναν παραστάτη που μετά τον ξέχασα
 τρέχαμε μες στην Αθήνα και με περίμενε όρθιος
μέχρι τα πόδια μου να πήξουν ξανά και ξανά αγόγγυστα
εγώ  είχα επωμιστεί το χρέος να του τρίβω το κεφάλι όταν τον πιάνανε φριχτές ημικρανίες -βαριόμουν λιγάκι είναι η αλήθεια-
όταν τα καταφέρναμε βαφτίζαμε τα μαρτυρικά μας μέλη αγαπημένα
και τα μπλέκαμε σε νέες περιπέτειες
δεν διαβάζαμε ποτέ κανένα εγχειρίδιο, ούτε εφαρμόζαμε κάποια τεχνική,ούτε μπήκαμε στο ίντερνετ, ούτε καν από διηγήσεις,
αυτό ήταν που με εκνεύριζε περισσότερο απ'όλα

Φοβάμαι να μην ξαναγυρίσω εκεί, μήπως είναι σαν κινητή εορτή,
 τα δηλητηριώδη μηνύματα, η παραδουλεύτρα που δεν χτυπάει πόρτες, τα ντεκόρ των καναλιών που πέφτουν σα χαλασμένα σκηνικά θεάτρου όλα μαζί, αυτοί με τις καλύτερες λέξεις, αυτοί με τις χειρότερες, συγκρουσιακός φθόνος, ανταγωνιστική εκρυθμία, επικράτηση, αρχαία  γλώσσα τα μάτια που ξέρουν ότι μόλις κέρδισαν

τα κορμιά των τραβεστί στη νυχτερινή λεωφόρο σαν μεταλλαγμένες σουπερ ηρωίδες
χωρίς μια αντάξια μητρόπολη να σώσουν απ'τους κακούς βγαίνουν στην πουτανιά
ενσαρκώνουν τη μοίρα όλων των υπερηρώων

Θυμάμαι μόνο τις διαυγείς στιγμές τίποτα παραπάνω
τη στιγμή που ξανακούγονταν σωστά οι νότες απ΄το χέρι της δασκάλας
και συ διαπίστωνες που αποστήθιζες λάθος όλο το Σαββατοκύριακο

αυτό το σημείο περιέχει,
μια συνέλευση ναυτών σε ένα αμπάρι Ιστιοφόρου που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη συνέργεια και τη σύμπνοια
 ένα Διευρωπαικό δρομολόγιο βυτίου που στάζει στην άσφαλτο απρόσεκτη απρόσκοπτη χαρά,
ένα  βαρέλι σε γαμήλιο γλέντι που γεμίζει τα ποτήρια  ύπουλο θαυμασμό ,
ένα κουβά σε αστικό μπαλκόνι ξέχειλο με αφρισμένη μελλοντολογική απελπισία
και μια δαχτυλίθρα που  με το κοίλο εκτεθειμένο  στη βελόνα εγκαινιάζει τον ικετευτικό φθόνο,
αυτή είναι η σύσταση της αγάπης

ακούω άτομα να πιάνουν δουλειές  και στην παρέα είναι εντελώς χαζά
και λέω εγώ γιατί όχι και θυμάμαι πάλι τον καιρό του διαπασών που ακόμα και μια είσοδος στο μετρό ήταν ένας αποτυχημένος άθλος και λέω όλα κάπου εναποτίθενται, όλα κάπου παρακρατούνται
στο εξασκημένο μάτι είσαι εύγλωττος, ξέρουν τί μπορείς να ανεχτείς, ξέρουν τί μπορείς να Μυθριδατήσεις

η αλήθεια είναι πως δυο φορές στη ζωή πίστεψα στο Κάρμα,
η μια όταν αναγκάστηκα να κάτσω στην άλλη όχθη γραφείου συνεντεύξεων για δουλεια
και η άλλη όταν βρέθηκα μέσα σε συντροφιές ανθρώπων που υποτίθεται πως είχαμε κοινά γούστα
στην πρώτη όπως διαπίστωσα  ξέρανε το μέλλον μου με το που με είδανε να μπαίνω μέσα
στη δεύτερη έτρεχα να περισώσω  λατρεμένα ονόματα και βιβλία από μυαλά εμπρηστών

η εργασία εργαλειοποιεί, η ανεργία αναχαιτίζει, η αεργία αεριοποιεί,

η αγάπη θυμάται γι'αυτό τη βάζω ξέχωρα,
είναι λίγο σαν ευγνωμοσύνη που ξεκινάει απ΄το τέλος προς την αρχή,  σε μερικούς  βέβαια που την αναφέρουν με ένα νοτερό χαμόγελο, βλέμμα στα ταβάνια σαν παράσημο απ΄την Κριμαία μου έρχεται να τους πετάξω  ότι έχει πάνω το τραπέζι.

-Η αγάπη δεν θα σε γνωρίσει Daniel Son. Θα σε αναγνωρίσει! Πέσε τώρα  και κάνε μου  μια ξεγυρισμένη Ταντρική χειρόπιπα  και μην δυσανασχετείς, είναι μέρος της εκπαίδευσής σου!

Στο μάθημα του marketing είχαμε μάθει πως τα προιόντα που είναι δοκισμένα τα αλλάζουν προς το καλύτερο με μικρές ανεπαίσθητες διορθώσεις,σαν ανάποδο μήνυμα

Ενώ, απ'τη χώρα της Γνωσιακής Ψυχολογίας μας ήρθε μια καρτ ποστάλ με  μια τροπική παραλία "38 φορές αν εκτεθείς σε κάτι, το  συνηθίζεις!" έγραφε χειρογράφως από πίσω.

Θα τους έβριζα αλλά έγραψα εντελώς ανορίοτα τελευταία και δεν θέλω να γίνω γραφικός με τον εκτροχιασμό της γλώσσας. Δεν είναι αυτολογοκρισία απλά σκέφτομαι πως στη διαρύθμιση των εξωτερικών χώρων δίπλα στο σκάμμα  για τις λασπομαχίες θα ταίριαζε ένα ωραίο μουσικό συντριβάνι σοκολάτας

Η αγάπη έπεται του έρωτα,συγκεχυμένα!
Δεν μπορώ να νιώσω εμπάθεια για τίποτα που δεν με ερεθίζει σεξουαλικά, συγκεκριμένα!

Στου Αγανακτισμένους προχτές ένιωσα σαν τη πρώτη μέρα στο στρατό, τι δουλειά έχω εγώ
μ'αυτούς τους άπλυτους με τις άτριχες γάμπες; Γιατί με αναγκάζει η χώρα μου να τους συναναστρέφομαι από τόσο κοντά; Μάλλον έπρεπε να μην πάω μόνος μου. Την επόμενη φορά θα πάρω και μια δίποδη κουλούρα καλαισθησίας μέσα σε όλες αυτές τις ζογκλερόφατσες και τους μπάτσους.Αν του πετάξουν δακρυγόνα θα πολεμήσω σαν Ιερολοχίτης.

Όλα προυπάρχουν της ανθρώπινης συνείδησης.
Γιατί,λοιπόν, δεν πιάνεις το ψαλιδάκι σου να κόψεις τις διακεκκομένες σαν καλό παιδάκι
βγάζοντας το σκασμό επιτέλους;
όσο για το  "δηλαδή να κάτσω να περιμένω;"
έχεις δει ανθρώπους να προσπαθούν να ανέβουν ανάποδα σε κυλιόμενες
ή να μην σηκώνουν το ποδι έγκαιρα, εκεί, που τελειώνουν;
Τί πλάκα!

Και  σ'αυτή τη φορεσιά που φοράς ξέρω πως όλα είναι ψεύτικα εκτός απ'τα πόδια
 ,απ'τον αστράγαλο και κάτω,
αυτά είναι θεϊκά, φτιαγμένα ειδικά  για τις λειωμένες ασφάλτους του καλοκαιρινού θερέτρου και τα αγκυλωτά  βράχια των γυμνιστών,

 πλασμένα  από σκέτη αγάπη!